《 ท่านอ๋องโปรดปล่อยข้าไป!》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

นับแต่วันนั้นความสัมพันธ์ของเขาและนางก็ดูเหมือนจะดีกว่าแต่ก่อนเป็นอย่างมาก เยี่ยฉิงชางพยายามทำตัวอ่อนโยนกับนางมากขึ้น ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเองก็ดูเหมือนจะลดความพยศลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่มู่ฉินก็ยังมองออกถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ส่วนฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวนั้นเมื่อมีเวลาว่างนางก็มักจะมานั่งชมหิมะ พลางคิดถึงเจ้ากระต่ายอาชางน้อยที่ตายจากไป มันตายเพราะถูกลูกหลงจากนักฆ่า ช่างน่าสงสารเหลือเกินเมื่อเข้าสู่ช่วงกลางฤดูหนาว หานจวินเยว่ก็ยกทัพมาที่ชายแดนของแคว้นเซียวเพื่อทำสงคราม เขาหมายจะแย่งชิงแคว้นอวี้ไปจากใต้การปกครองของแคว้นเซียวอีกครั้งแต่กลับไม่เป็นผล ไม่เพียงเท่านั้นเขายังลงมือสังหารชาวบ้านที่อำเภอชิงเหลียนอย่างเลือดเย็นเพื่อยั่วโทสะเยี่ยฉิงชาง เยี่ยฉิงชางต้องสั่งให้ทหารพาชาวบ้านบางส่วนอพยพมาที่แคว้นเซียวเพื่อความปลอดภัย นับแต่นั้นอำเภอชิงเหลียนก็กลายเป็นอำเภอร้าง ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่อีกต่อไปฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ นางรู้สึกเสียดายอำเภอที่แสนงดงามแห่งนั้นไม่น้อยเลย อีกทั้งยังคิดถึงนางเฉียวและนางเฉียนอีกด้วยก่อนหน้านี้นางไหว้วานให้เยี่ยฉิงชางช่วยสืบข่าวของสหายทั้งสองคนของนาง

เดิมทีฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าตนเองคงจะตกตายอย่างแน่แท้ แต่อยู่ๆ กลับมีมือของใครบางคนยื่นมาคว้าตัวของนางเอาไว้ ร่างของนางตกลงสู่อ้อมกอดของเขา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ประคองตัวนางให้นั่งลงบนหลังม้าอย่างอ่อนโยน เมื่อฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นเยี่ยฉิงชางนั่นเองนางสังเกตได้ว่ายามนี้ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้าเป็นอย่างยิ่ง ใต้ตาก็ดำคล้ำ อีกทั้งร่างกายยังดูซูบผอมลงไปอีกหลายส่วนเมื่อรู้ว่าฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองตนอย่างไม่ลดละ เยี่ยฉิงชางจึงเอ่ยถามนางทันที"ทำไม ไม่เจอกันเพียงไม่นาน เจ้าจำหน้าสามีตนเองไม่ได้แล้วหรือ?"ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ตอบ แต่กลับยิ้มให้เขาก่อนจะโผเข้าไปกอดเขาเอาไว้ทันที เยี่ยฉิงชางชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าตนเองจะต้องกอดนางตอบหรือโยนนางลงจากหลังม้าดี เหล่าทหารต่างมองเจ้านายของตนด้วยสายตาที่แตกต่างกันออกไป อีกทั้งยังคิดในใจว่าการที่ท่านอ๋องมาพลอดรักกับภรรยาตนเองท่ามกลางสนามรบเช่นนี้นับว่าไม่ถูกต้องเท่าใดนัก"มองอันใดกันนักหนา!"เยี่ยฉิงชางเอ่ยตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนเหล่าทหารต้องรีบเบนสายตาไปมองทางอื่นแทนเพราะยามนี้หานจวินเยว่เกิดเรื่อง ทำให้เหล่าทหารบนกำแพงเมืองไม่

พิธีสถาปนาการขึ้นครองราชย์ของเยี่ยฉิงชางถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ในที่สุดเยี่ยฉิงชางก็ได้ในสิ่งที่ตนเองปรารถนามาทั้งชีวิตเสียที เขาได้เป็นปฐมฮ่องเต้องค์แรกของใต้หล้า อีกทั้งยังตั้งชื่อรัชศกว่า รัชศกฉิงปีที่หนึ่ง และใช้แคว้นเซียวเป็นเมืองเอก ส่วนแคว้นต่างๆ จะไม่ถูกเรียกว่าแคว้นอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นหัวเมืองทางทิศต่างๆทั้งสี่ทิศแทน ไม่มีท่านอ๋องต่างแคว้นเหมือนแต่ก่อนอีก มีเพียงท่านเจ้าเมืองของแต่ละเมืองเท่านั้น อำนาจเบ็ดเสร็จทั้งหมดของใต้หล้าล้วนขึ้นตรงต่อฮ่องเต้เพียงพระองค์เดียวเดิมทีควรจะมีการแต่งตั้งฮองเฮาขึ้นพร้อมกัน แต่เพราะยามนี้ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวล้มป่วยและสุขภาพไม่สู้ดี เยี่ยฉิงชางจึงต้องเลื่อนพิธีการนี้ออกไปก่อน ยามนี้นางพักอยู่ในวังหลวง แม้จะยังไม่มีการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ แต่เหล่านางกำนัลและข้ารับใช้ต่างก็รู้ดีว่านี่คือว่าที่ฮองเฮาของแคว้นเซียวเมื่อรวมแคว้นเป็นหนึ่งแน่นอนว่าเยี่ยฉิงชางย่อมต้องมีงานล้นมือ สิ่งแรกที่เขาทำก็คือการปูนบำเหน็จและล้างไพ่เหล่าขุนนาง ตบรางวัลให้ขุนพลที่ร่วมรบสร้างชาติมาด้วยกัน อีกทั้งยังพระราชทานบรรดาศักดิ์ ที่ดินและจวน ขณะเดียวกันก็ต้องรีบกำจัดขั้

ครึ่งเดือนต่อมาฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินทางมาถึงทางใต้อย่างราบรื่น ระหว่างทางพวกนางแวะพักเป็นระยะ เจินเซียงที่เห็นว่าเจ้านายตื่นแล้วจึงรีบนำผ้าสะอาดชุบน้ำมาช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยว จากนั้นคนทั้งสองก็ก้าวลงมาจากรถม้า หลังจากจ่ายเงินให้คนขับรถม้าเรียบร้อยแล้วก็ไปหาโรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อนกันก่อน แล้วค่อยคิดหาหนทางกันต่อไปยามนี้แผ่นดินรวมเป็นหนึ่ง ไม่มีการแบ่งแยกแคว้นใดๆ อีก เมืองทางทิศใต้แห่งนี้มีชื่อว่าเมืองชิงโจว อากาศที่นี่ค่อนข้างร้อนชื้นมีอุณหภูมิสูงเกือบตลอดทั้งปี อีกทั้งยังได้รับอิทธิพลจากมรสุม ทำให้มีฝนตกหนักและเกิดน้ำท่วมบ่อยครั้งในบางฤดูกาล วิถีชีวิตของคนทางใต้ถูกกำหนดด้วยภูมิศาสตร์ที่มีแม่น้ำ ลำคลองและทะเลสาบ คนที่นี่นิยมสร้างบ้านแบบเรือนเครื่องสับหรือยกพื้นสูงเพื่อป้องกันความชื้นจากพื้นดินและสัตว์เลื้อยคลาน รวมถึงป้องกันน้ำท่วมในฤดูน้ำหลาก เนื่องจากมีแหล่งน้ำมาก การหาปลาจึงเป็นอาชีพหลัก ทั้งประมงน้ำจืดในแม่น้ำและประมงน้ำเค็มตามชายฝั่งโรงเตี๊ยมที่ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพักอยู่นั้นอยู่ติดกับแม่น้ำ ทำให้สามารถมองเห็นทิวทัศน์และการใช้ชีวิตของเหล่าชาวบ้านได้อย่างชัดเจน

ด้านฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวนั้น ตอนนี้ชีวิตของนางนับว่าเข้าที่เข้าทางเป็นอย่างยิ่ง แรกเริ่มนั้นค่อนข้างทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย แต่เพราะโชคดีมีนางเฉียวและนางเฉียนคอยช่วยเหลือทำให้ทุกอย่างราบรื่นไปได้ด้วยดี ในปีแรกที่นางคลอดฉิงอวี้ออกมาค่อนข้างลำบากไม่น้อย แต่นางก็เลี้ยงดูเขาเป็นอย่างดี นางพักอยู่ที่บ้านพักของนางเฉียน นางเฉียนเอ็นดูฉิงอวี้มาก อีกทั้งยังรักเขาเหมือนบุตรในอุทรของตน มีสิ่งใดที่ดีดีก็ล้วนมอบให้ฉิงอวี้ทั้งหมด นางเฉียวเองก็เช่นเดียวกัน เพราะพวกนางสองคนไม่มีลูกและสามี ทำให้รักฉิงอวี้เป็นอย่างมากช่วงสามปีแรกฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงช่วยงานที่โรงเตี๊ยมของนางเฉียนและไปช่วยงานที่ร้านดอกไม้ของนางเฉียวด้วย ส่วนเจินเซียงก็ไปทำงานที่ไร่ชาเหมือนเช่นทุกวัน จนกระทั่งเข้าปีที่สี่ ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวนำเงินที่เก็บหอมรอมริบได้จากการรับจ้างทำงานที่โรงเตี๊ยมมาลงทุนเปิดร้านอาหารเป็นของตนเอง อีกทั้งยังเปิดร้านขายสมุนไพรควบคู่กันไปด้วย กิจการของนางราบรื่นไปได้ดีมาก เจินเซียงจึงลาออกจากไร่ชามาช่วยนางบริหารจัดการร้าน ฉิงอวี้ก็เติบโตขึ้นทุกวันจนตอนนี้อายุห้าขวบแล้ว เขาเป็นเด็กขยันช่วยนางทำงานทุกอย่าง และยังพู