《 ท่านอ๋องโปรดปล่อยข้าไป!》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

เมื่อออกมาจากโรงเตี๊ยมแล้ว ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก็หิ้วกล่องอาหารที่นางเฉียนมอบให้เดินไปตามทางอย่างไม่รีบไม่ร้อน ระหว่างทางนางได้เดินผ่านโรงรับจำนำและนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองได้นำปิ่นหยกไปจำนำเอาไว้ หญิงสาวจึงอดที่จะเศร้าใจไม่ได้ หากอยากจะไถ่ปิ่นหยกกลับคืนมาให้เร็วที่สุด นางจะต้องหางานอย่างอื่นทำด้วยหญิงสาวมีท่าทีครุ่นคิด ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นร้านขายเมล็ดผักที่กำลังเปิดอยู่ ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินเข้าไปสอบถามกับเจ้าของร้านว่ามีเมล็ดผักที่นางต้องการหรือไม่ เจ้าของร้านยิ้มแย้มให้นางอย่างเป็นมิตร ก่อนจะนำเมล็ดผักที่เหลืออยู่ในร้านมาให้นางเลือกดู ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเลือกเมล็ดผักอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะตัดสินใจซื้อเมล็ดผักกาดขาว กุ่ยช่ายและต้นหอมมาจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็รีบกลับไปที่บ้านของตนเองทันทีเมื่อมาถึงบ้านนางก็จัดการกินอาหารเย็นจนอิ่ม แล้วจึงมาขุดดินที่สวนหลังบ้านเพื่อเตรียมที่จะปลูกผักเอาไว้ขาย บ้านของนางแม้จะหลังเล็กแต่กลับมีพื้นที่กว้างขวางพอที่จะปลูกผักได้อยู่ เมื่อพรวนดินและหว่านเมล็ดลงไปแล้ว นางก็จัดการรดน้ำผักและทำทุกอย่างเหมือนตอนที่ยังเป็นแม่ค้าขายผักอย

ยามนี้ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกเหมือนท้องฟ้าตรงหน้ากำลังจะถล่มลงมาอย่างไรอย่างนั้นเมื่อนางได้เห็นใบหน้าของเยี่ยฉิงชางอีกครั้งหนึ่งด้านเยี่ยฉิงชางก็จ้องมองฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างไม่ละสายตาเช่นเดียวกัน ก่อนหน้านี้เขาคิดแผนการต่างๆ นาๆ ที่จะพานางกลับไปยังแคว้นเซียว และยังคิดบทลงโทษรวมถึงคำด่าทอที่แสนรุนแรงเอาไว้ให้นางอีกด้วย แต่เมื่อได้มาพบกับนางในยามนี้ บทลงโทษและคำพูดมากมายที่เตรียมเอาไว้กลับติดอยู่ที่ลำคอไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้หากเมื่อครู่เขามาช้าไปเพียงก้าวเดียว ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอาจจะจบชีวิตลงไปแล้วอย่างแน่นอน“บุรุษเฮงซวยผู้นี้เป็นใคร สามีใหม่เจ้าหรือ?”ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวถลึงตาใส่ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่พอใจ เขาใช้ตาข้างไหนมองกันว่านางจะเอาคนอย่างไป๋เฟิ่งอวี้มาทำสามี“อดีตคู่หมั้นบัดซบ”เมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนี้เขาก็รู้สึกพอใจอย่างแปลกประหลาด เยี่ยฉิงชางจ้องมองฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างไม่ลดละ สตรีตรงหน้าในยามนี้ดูซูบผอมลงไปอย่างมากแต่กลับงดงามมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเสียอีกหลังจากวางแผนการต่างๆจนมั่นใจแล้ว เขาก็ส่งทหารส่วนหนึ่งมาจัดการยึดอำเภอชิงเหลียนเอาไว้และห้ามทำร้ายคนในหมู่บ้าน เขาเ

เยี่ยฉิงชางแม้จะไม่ยินยอมอยู่บ้างแต่เพราะเกรงว่าฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวจะหนีไปเขาจึงยอมว่าง่ายแต่โดยดี ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวคีบเนื้อขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ก่อนจะป้อนเข้าปากเขาอย่างไม่รีบไม่ร้อน มู่ฉินที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก เขาไม่คิดเลยว่าท่านอ๋องของตนอยู่ๆ จะกลายมาเป็นเด็กน้อยวัยสิบขวบที่วันๆ ร้องเรียกฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวว่าพี่สาวไม่หยุดเช่นนี้เยี่ยฉิงชางรู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เนื้อย่างที่ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวทำนั้นรสชาติดีเป็นอย่างยิ่ง เขายิ่งกินยิ่งหยุดไม่ได้ แต่เพราะฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวบอกว่าหากกินมากไปจะอืดท้องเอาได้ ไว้ค่อยเก็บไว้กินใหม่ในครั้งหน้า เขาจึงพยักหน้าและยอมทำตามที่นางบอกแต่โดยดีเมื่อกินอิ่มแล้ว เยี่ยฉิงชางก็หันมาเอ่ยกับฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างกระตือรือร้น"พี่สาว พวกเราออกไปเดินเล่นด้านนอกดีหรือไม่?" "ได้สิ"เอ่ยจบฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก็ลุกขึ้นยืน เยี่ยฉิงชางที่เห็นอย่างนั้นจึงรีบคว้าจับมือของนางเอาไว้ทันที ก่อนจะแกว่งมือของนางไปมาและส่งยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยนอีกด้วย ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพลันชะงักไปชั่วขณะ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันนางเพิ่งจะเคยเห็นรอยยิ้มที่แสนบริสุทธิ์

เช้าวันนี้อากาศค่อนข้างเย็นลงไม่น้อยเลย เยี่ยฉิงชางที่เพิ่งหายจากอาการไข้ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงนอน ส่วนฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเอาไว้ให้เขา หลังจากที่จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็กลับเข้ามาในเรือน แต่เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังคงนอนหลับอยู่นางจึงไม่ได้ปลุกเขาฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกมาหามู่ฉินที่ยืนอยู่ด้านนอกตำหนัก ก่อนจะบอกเขาว่านางมีเรื่องหนึ่งอยากจะพูดกับเขาสักหน่อย มู่ฉินพยักหน้าตกลง ก่อนที่คนทั้งสองจะมานั่งที่ห้องโถงเพื่อพูดคุยกัน"อนุฟ่าน ท่านมีเรื่องใดอยากพูดกับข้าหรือขอรับ?"มู่ฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัย ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเทชาร้อนใส่ถ้วยก่อนจะยื่นส่งให้กับชายหนุ่มตรงหน้า มู่ฉินเอ่ยขอบคุณก่อนจะรับชามาดื่มคำหนึ่ง"ข้าคิดว่าตอนนี้ความทรงจำของเยี่ยฉิงชางอยู่ในช่วงที่เขายังไม่ถูกบิดาโยนลงไปในบ่องู เพราะเขาดูจะเศร้าใจไม่น้อยตอนได้ทราบว่าบิดาสิ้นชีวิตไปแล้ว แต่ที่เขายังคงรู้สึกกลัวงูข้าคิดว่าเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเขาคงจะจดจำเรื่องบ่องูนั่นฝังใจจึงทำให้เขาหวาดกลัวเช่นนั้น"มู่ฉินเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็มองฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความสงสัย"ท่านหมายความว่า?"

เมื่อเยี่ยฉิงชางคนเดิมกลับมาแล้ว วังอ๋องก็กลับมาเงียบสงบอย่างที่ควรจะเป็น เพราะเกิดเหตุการณ์นักฆ่าลอบบุกเข้ามาสังหารเซียวอ๋องในครั้งนั้นทำให้แคว้นเซียวเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เหล่าขุนนางทั้งหมดถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด และข้ารับใช้ในจวนก็ถูกตรวจสอบเช่นเดียวกัน ไม่นานก็เกิดการกวาดล้างครั้งใหญ่ ขั้วอำนาจของอดีตพระชายาซือหลันและซื่อจื่อเยี่ยหลางถูกตามสืบจนพบที่หลบซ่อน เยี่ยฉิงชางจึงสั่งให้สังหารคนเหล่านั้นทั้งหมด ทำให้เหล่าข้ารับใช้ที่เคยมีใจคิดไม่ซื่อได้แต่กลับตัวกลับใจยอมมาสวามิภักดิ์ต่อเยี่ยฉิงชางทั้งหมดคนของเยี่ยฉิงชางได้กลับมารายงานว่ายามนี้หานจวินเยว่หายดีเป็นปกติแล้ว อีกทั้งยังคิดจะก่อสงครามครั้งใหญ่กับแคว้นเซียวอีกครั้งหนึ่ง เยี่ยฉิงชางได้ฟังก็ส่งเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ หานจวินเยว่คือคู่แค้นของเขาอย่างแท้จริง อาจเพราะมีปณิธานเดียวกันที่อยากจะเป็นปฐมฮ่องเต้พระองค์แรก จึงทำให้เขากับหานจวินเยว่ต้องห้ำหั่นกันอย่างไม่ลดละถึงเพียงนี้ก่อนหน้านี้มู่ฉินได้เล่าให้เขาฟังแล้วว่าหานจวินเยว่ได้ทำเรื่องชั่วช้าอะไรไว้บ้าง มันถึงกับกล้าส่งมือสังหารและสายลับที่ติดโรคระบาดเข้ามาแพร่กระจายเชื้อในแ