ท่านอ๋องโปรดปล่อยข้าไป!

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี ดวงตาที่มองชายหนุ่มตรงหน้าฉายแววหวาดกลัวระคนโมโหในคราวเดียวกัน ให้ตายเถอะ! นางอุตส่าห์ช่วยเขาเอาไว้แท้ๆ แต่พอเขาฟื้นขึ้นมากลับไม่ฟังเหตุผลไม่ถามไถ่ต้นสายปลายเหตุก็คิดจะลงมือกับนางเสียแล้วแม้จะไม่พอใจมากเพียงใดแต่ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้ดีว่าสถาณการณ์ในยามนี้ไม่เหมาะที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขาเท่าใดนัก"คุณชายโปรดฟังข้าก่อน เมื่อครู่ข้าเป็นคนช่วยท่านเอาไว้ เพราะท่านถูกยาปลุกกำหนัด แล้วยัง เอ่อ คิดจะลวนลามข้า แต่ท่านไม่ต้องกังวล พวกเราไม่ได้ทำสิ่งใดเกินเลยแม้แต่น้อย ข้าพาท่านไปแช่น้ำและเอายาสมุนไพรแก้พิษของยาปลุกกำหนัดให้ท่านกินแล้ว อีกไม่นานอาการของท่านก็จะดีขึ้น ข้าไม่ได้ทำร้ายท่านจริงๆ นะ"ชายหนุ่มตรงหน้ามองฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างไม่วางตาราวกับต้องการจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางเพื่อให้แน่ใจว่านางไม่ได้พูดโกหก เมื่อเห็นว่าดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง เขาจึงยอมปล่อยนางให้เป็นอิสระ ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรีบขยับกายถอยห่างออกจากเขาด้วยท่าทีประหม่า ยามนี้เขากำลังยกมือขึ้นนวดขมับ ส่วนมืออีกข้างยังคงกำมีดสั้นเอาไว้แน่น ราวกับว่าหากนางพุ่งเ

อวี้เจียหลินในตอนนี้รู้สึกแข้งขาอ่อนขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรี่ยวแรงที่ใช้ตบตีฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพลันหายไปจนหมดสิ้น นางตรงเข้าไปหาทหารผู้นั้นก่อนจะเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"เจ้าโกหกข้าใช่หรือไม่!""เรียนท่านหญิง ข้าน้อยเอ่ยตามความจริงขอรับ หากท่านไม่รีบหนี เห็นทีคงจะรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้แล้ว ยามนี้ทหารของพวกเราล้วนตกตายไปเกือบหมดแล้ว ไม่มีผู้ใดคุ้มครองท่านได้อีกต่อไปแล้วขอรับ!"เอ่ยจบทหารผู้นั้นก็วิ่งหนีจากไปทันที เหล่าข้ารับใช้เมื่อได้ยินว่านายเหนือหัวถูกศัตรูฆ่าตายแล้ว ความกลัวก็เข้าครอบงำทันที พวกนางรีบวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่รู้จะสมเพชหรือสมน้ำหน้าอวี้เจียหลินดี แม้นางจะไม่ชอบใจเท่าไรนักที่อวี้เจียหลินมาหาเรื่องนางเพราะไป๋เฟิ่งอวี้ แต่อีกใจหนึ่งนางก็เข้าใจความรู้สึกของอวี้เจียหลินที่ต้องสูญเสียบิดาและพี่ชายไปอย่างไม่มีวันกลับ จึงรู้สึกเวทนาอวี้เจียหลินไม่น้อยด้านไป๋เฟิ่งอวี้เมื่อได้ยินว่าอวี้อ๋องและซื่อจื่อถูกสังหารแล้ว เขาก็รู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปเก็บของมีค่าทั้งหมดของตนทันที ไม่เพียงเท่านั้นเขายั

หนทางจากแคว้นอวี้ไปถึงแคว้นเซียวนั้นใช้เวลาราวสองชั่วยามก็เดินทางมาถึงแล้วเพราะทั้งสองแคว้นอยู่ห่างกันไม่มาก ระหว่างทางฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอาเจียนออกมาหลายครั้งเพราะนางไม่คุ้นชินกับการต้องมานั่งอยู่บนหลังม้าเช่นนี้ อีกทั้งเยี่ยฉิงชางก็ยังไม่สนใจด้วยซ้ำว่านางจะรู้สึกเช่นไร เขาควบม้ามุ่งหน้ากลับแคว้นเซียวโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้นเมื่อมาถึงแคว้นเซียว เชลยที่ถูกจับมาได้ต่างถูกส่งไปขังเอาไว้ก่อน จากนั้นค่อยรอรับคำสั่งว่าจะถูกส่งตัวไปทำงานรับใช้ที่ใด ก่อนหน้านี้เชลยที่ถูกจับได้จากต่างแคว้นเล็กๆ บางคนถูกนำไปเป็นบ่าวรับใช้ในวังอ๋อง บางคนถูกนำไปใช้แรงงานเยี่ยงทาสช่างน่าเวทนาไม่น้อยเลยแต่ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวกลับต่างออกไป แม้เยี่ยฉิงชางจะบอกว่านางคือเชลยศึกแต่กลับไม่ได้จับนางไปขังรวมเอาไว้กับเชลยคนอื่นๆ ที่ถูกจับตัวมา แต่กลับพานางมายังบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้กับวังอ๋องของเขา บ้านหลังนี้ใหญ่โตโอ่อ่ามาก อีกทั้งด้านในยังปลูกดอกไม้เอาไว้นานาชนิด แล้วยังมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่มีดอกบัวแสนสวยขึ้นชูช่อเต็มสระอีกด้วย บรรยากาศรอบบริเวณบ้านช่างดูร่มรื่นไม่น้อยเลย"อยู่ที่นี่ไปก่อน แล้วข้าจะมาหาเจ้าใหม

เมื่อกลับมาถึงวังอ๋องแล้ว เยี่ยฉิงชางที่ยังมีอารมณ์โมโหไม่หาย จึงขว้างปาข้าวของในตำหนักจนแตกกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดเต็มพื้น เหล่าข้ารับใช้ต่างพากันก้มหน้างุดไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยวาจาใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ เมื่อได้ระบายโทสะลงกับข้าวของจนพอใจแล้ว ชายหนุ่มก็พอจะคลายโทสะลงไปได้บ้าง แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าของฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวโทสะในใจก็เริ่มจะเดือดพล่านขึ้นมาอีกหนเขาไม่เข้าใจสตรีหน้าโง่คนนั้นเลย ทั้งที่เขาปฏิบัติกับนางดีกว่าคนอื่นๆ เขาตั้งใจมอบทุกอย่างให้กับนาง หากว่านางอยากเป็นอนุภรรยาของเขา เขาก็ยินดีจะรับนางเข้าวังอ๋อง แต่นางกลับไม่รู้ดีชั่ว แล้วยังปฏิเสธเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำราวกับไม่เห็นคุณค่าในตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย มันช่างน่าโมโหยิ่งนัก!เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจยามนี้มันทำให้เขาไม่เข้าใจตนเองสักเท่าไรนัก เขาไม่อยากจะสนใจนาง เพราะอย่างไรนางก็เป็นแค่เชลย แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดภาพของนางจึงปรากกฏในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยกมือของตนเองขึ้นมาดู เมื่อครู่ตอนที่เขาเขวี้ยงแจกันจนแตก เศษของมันเผลอกระเด็นมาบาดนิ้วของเขาเข้าพอดี

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตนเองจะต้องมาพบเจอกับเรื่องบัดซบเช่นนี้ นางพยายามต่อต้านอย่างหนักร่างกายของหญิงสาวเริ่มร้อนผะผ่าวและบังเกิดความต้องการในเรื่องอย่างว่าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางรู้ได้ทันทีว่าตนเองคงจะถูกวางยาปลุกกำหนัดเข้าให้แล้ว และยานี้ยังมีฤทธิ์รุนแรงมากเสียด้วยหญิงสาวพยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดกำลัง ในขณะที่สถาณการณ์กำลังย่ำแย่จนถึงขีดสุด อยู่ๆ ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกเหมือนว่ามีใครอีกคนก้าวเดินเข้ามาในห้องนอนของนาง จากนั้นทหารกลุ่มนั้นก็ถูกลากตัวออกไปจากห้อง ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังแว่วมาจากด้านนอกเพียงไม่กี่ครั้ง หลังจากนั้นไม่นานเสียงเหล่านั้นก็เงียบหายไปทันที ต่อมาก็มีคนอุ้มนางออกมาจากห้อง นางพยายามเพ่งสายตามองคนที่มาช่วยแต่เพราะฤทธิ์ยาทำให้ดวงตาของนางพร่ามัวมองเห็นคนตรงหน้าไม่ชัด นางรู้เพียงว่าเขาเป็นบุรุษแต่กลับไม่รู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน นางได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่เหนื่อยหอบของเขาและรับรู้ได้ว่าเขากำลังเร่งฝีเท้าก้าวเดินอย่างบ้าคลั่ง ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามต่อสู้กับสภาพจิตใจของตนเองอย่างหนักแต่สุดท้ายก็ไม่อาจทนไหวจึงหมดสติไปในทัน