All Chapters of แอบเล่นเสียว Series : Chapter 21 - Chapter 30

วันถัดมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของออฟฟิศ พิมพ์มาดาก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่แผ่ความมั่นใจอย่างเห็นได้ชัดราวกับคนที่ตัดสินใจบางอย่างกับตัวเองเรียบร้อยแล้วเธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้ม เนื้อผ้าบางเบาแต่ทออย่างประณีต โอบรับรูปร่างอย่างลงตัว กระดุมเม็ดบนสุดถูกปลดหลวมอย่างตั้งใจ เผยให้เห็นร่องอกอ่อนนุ่มที่ยกขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะฝีเท้าและลมหายใจ ราวกับเชื้อเชิญสายตาให้หยุดมองเพียงเสี้ยววินาทีกระโปรงทรงดินสอดำสนิทเนื้อผ้าคัตติ้งคมกริบ รัดแนบไปกับช่วงสะโพกและต้นขา จนสัดส่วนโค้งเว้าของเธอปรากฏชัดเจนทุกการเคลื่อนไหว ยิ่งเดินยิ่งเน้นให้เห็นความอ่อนช้อยที่แฝงพลังในเวลาเดียวกัน ราวกับร่างกายของเธอกำลังเล่าเรื่องราวบางอย่างโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้มถูกมัดรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง ปลายผมสะบัดพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว สะท้อนแสงวาววับเป็นประกาย ใบหน้านวลเนียนละเอียดถูกแต่งแต้มเพียงบางเบา ริมฝีปากสีชมพูอมส้มอ่อน ๆ คิ้วโก่งเป็นระเบียบ และดวงตาคู่โตที่วันนี้ดูเปล่งประกายพิเศษ มีทั้งความฉลาดหลักแหลมและแววท้าทายแผ่วเบาที่ซ่อนอยู่ในม่านตา

พิมพ์มาดาเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปโต๊ะทำงานหน้าห้องธนากรถูกย้ายมาอยู่ด้านในด้วยเหตุผล 'เพื่อความสะดวกในการคุยงานกับเจ้านาย' เธอรู้สึกถึงความตึงเครียดที่ค้างคาอยู่ในอกตั้งแต่คืนนั้น ธนากรเองก็เช่นกัน เขาให้เธออยู่ดึกทุกวัน แต่คืนนี้... บรรยากาศในห้องทำงานหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง แสงจากโคมตั้งโต๊ะสีเหลืองนวลสาดลงบนพื้นไม้และโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ไฟในตึกส่วนใหญ่ดับลงแล้ว เหลือเพียงห้องนี้ที่ยังสว่างอยู่พิมพ์สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบาง ๆ กระดุมเม็ดบนไม่ได้ติด เปิดเผยร่องอกลึกจนเห็นขอบลูกไม้เสื้อชั้นในสีดำจาง ๆ กระโปรงเทนนิสสั้นจุ๊ดสีกรมท่า ผ้าพลิ้วเบา ยาวแค่กลางต้นขา ทุกครั้งที่เธอขยับตัว กระโปรงพลิ้วขึ้นเล็กน้อย เผยต้นขาขาวเนียนและร่องในที่เกือบถึงจุดซ่อนเร้น ผมยาวตรงสยายลงมาปิดไหล่ข้างหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูกเขาเป็นระยะ เธอรู้ดีว่าชุดนี้ไม่เหมาะกับการทำงานออฟฟิศ แต่เพราะเธอเป็นคนชอบแต่งตัวแบบนี้ และที่นี่ไม่ได้เคร่งเรื่องการแต่งตัวธนากรนั่งนิ่ง มือกุมปากกาแน่น สายตาจับจ้องเอกสาร แต่เป็นระยะที่เขายกสายตาขึ้นมองเธอไกล ๆ เขาเห็นกระโปรงพลีทสั้นที่

เช้าวันจันทร์ พิมพ์มาดาเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยเสื้อเชิ้ตสีครีมบาง ๆ กระดุมเม็ดบนติดหลวม กระโปรงพลีทสั้นสีน้ำเงินเข้มที่พลิ้วไหวทุกก้าว เธอแต่งหน้าบาง ๆ วันนี้ดูสดใสกว่าปกติ แต่ในใจกลับหนักอึ้ง เธอนอนไม่หลับทั้งคืน คิดถึงหนี้ที่เหลืออยู่หลายแสน คิดถึงพ่อที่ป่วยและครอบครัวที่ต้องพึ่งพาเธอ คิดถึงข้อเสนอของธนากรที่ฟังดูเหมือนทางออก แต่ก็รู้ดีว่ามันคือทางเดินที่ผิดอันตรายอย่างมหันต์ธนากรมาถึงก่อนเธอเล็กน้อย เขานั่งหลังโต๊ะทำงานเหมือนทุกวัน เสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนแขนพับ รูปกายสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มที่ดูดีจนพิมพ์แอบมองบ่อย ๆ ตั้งแต่วันแรกที่มาทำงาน เธอเคยคิดในใจว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมาก ผู้ชายแบบนี้ถ้าไม่แต่งงานคงมีคนตามตื้อไม่ขาด แต่เขามีภรรยา และดูเหมือนชีวิตคู่ของเขาจะไม่หวานชื่นอย่างที่คนอื่นคิดทั้งวันนี้ทั้งคู่ทำงานด้วยกันตามปกติ พิมพ์นั่งตรวจเอกสารโครงการใหม่ที่โต๊ะมุมซ้าย ธนากรนั่งก้มดูสเปรดชีตบนจอใหญ่ สายตาทั้งคู่แอบสบกันเป็นระยะ ๆ เวลาเขายื่นเอกสารให้เธอ มือเกือบแตะกัน เวลาเธอก้มตรวจตัวเลข เนินอกโผล่พ้นคอเสื้อเล็กน้อย ทำให้ธนากรหยุดมองอยู่บ่อย ๆ บ่ายสามโมง

หลังเลิกงานตอนเย็น พนักงานทยอยกลับบ้านกันหมดแล้ว เสียงลิฟต์ดังขึ้นลงเป็นระยะจนเงียบสนิทในที่สุด ออฟฟิศชั้น 15 เหลือเพียงความเงียบที่หนักอึ้ง มีแต่แสงไฟสำนักงานที่ยังเปิดค้างไว้สองสามดวง และเสียงแอร์ที่ทำงานเบา ๆ พิมพ์มาดานั่งนิ่งที่โต๊ะมุมซ้าย มือยังวางบนเอกสารแผ่นสุดท้ายที่เธอตรวจเสร็จแล้ว แต่สายตาเธอไม่โฟกัสที่ตัวอักษร เธอกำลังคิดถึงคำพูดของธนากรเมื่อเช้านี้ “คืนนี้... ไปอยู่กับผม”ธนากรยังคงนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องเดิม ก่อนจะละสายตาขึ้นมามองพิมพ์มาดาช้า ๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนที่แขนพับสูง ใบหน้าคมเข้มยังคงนิ่งสงบ แต่ดวงตาที่มองเธอมีประกายอบอุ่น เขาเดินตรงไปที่โต๊ะเธอ ยื่นมือออกมาโดยไม่พูดอะไรพิมพ์มองมือที่ยื่นมา แล้วค่อย ๆ วางมือตัวเองลงไปบนฝ่ามือเขา มือเขาใหญ่ หยาบกระด้างจากงานหนัก แต่สัมผัสนั้นกลับอ่อนโยนอย่างประหลาด ธนากรจูงมือเธอเบา ๆ พาเธอลุกขึ้น“ไปกันเถอะ” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ “คืนนี้... ผมอยากอยู่กับคุณ”ทั้งคู่เดินออกจากห้องทำงานด้วยกัน ธนากรยังคงจูงมือเธอไว้แน่นจนถึงลิฟต์ ไม่มีใครเหลือในโถงทางเดินแล้ว เสียงลิฟต์ดังก้องใน

ค่ำคืนหลังมื้ออาหารกับภรรยาเสร็จสิ้น ธนากรขับรถกลับบ้านด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง อรพรรณนั่งข้างเขา มือวางบนต้นขาของสามีเบา ๆ นิ้วเรียวลูบไล้ขึ้นลงช้า ๆ ราวกับกำลังทดสอบขอบเขตของไฟที่ยังหลงเหลือ“ช่วงนี้คุณดูห่างเหินฉันมากเลยนะคะ” เธอพูดเสียงนุ่ม แฝงความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ “เราแทบไม่ได้สัมผัสกัน... เหมือนคุณมีโลกส่วนตัวที่ฉันเข้าไปไม่ถึงเลย”ธนากรจับมือเธอไว้หลวม ๆ “งานมันเยอะครับ คิดอะไรน่ะ เราอยู่ด้วยมาสิบกว่าปีแล้วนะ”เมื่อถึงบ้านหรู อรพรรณไม่รอช้า เธอดึงเขาเข้าไปในห้องนอนทันที แสงไฟนวลจากโคมข้างเตียงสาดส่องลงบนผ้าปูสีครีม ราวกับเวทีสำหรับการแสดงที่ทั้งคู่เคยชินชา เธอถอดเดรสออกช้า ๆ เผยเรือนร่างที่ยังดูแลตัวเองดีเยี่ยม แม้กาลเวลาจะผ่านไปแล้วก็ตาม“คืนนี้... ฉันอยากให้คุณทำฉันแบบที่เคยทำ” เธอกระซิบเสียงสั่น ธนากรตอบรับโดยไม่พูด เขาถอดเสื้อผ้าตัวเองออก แล้วกดเธอลงบนเตียง จูบเธออย่างดุเดือด ลิ้นแทรกเข้าไปพันกันราวกับจะกลืนกินความเหงาที่สะสมมานาน มือใหญ่บีบเนินอกเธอแน่น ลิ้นเลื่อนลงไปดูดยอดปทุมถันแรงจนเธอโก่งตัว ครางออกมาเสียงหลงเขาจับเอ็นดุ้นเขื่