《นางกำนัลข้างกายของทรราช》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

บทที่ 9ถ้าเจ้าไม่ร้องขอ…ข้าก็จะไม่ให้ HOT“เมื่อคืนวานนี้เจ้าช่วยข้า...” เสียงเข้มเอ่ยช้า ๆ ชิดใบหูของหลี่อวี้เฟิน “คืนนี้...ข้าจะตอบแทนให้เจ้าอย่างถึงที่สุด”มือแข็งแรงของจิ้นอ๋องยกนางขึ้นจากน้ำอย่างง่ายดายราวกับนางเป็นร่างไร้น้ำหนัก ก่อนจะวางร่างบอบบางนั้นให้นั่งบนขอบสระหินเย็น อวี้เฟินสะดุ้งเพราะสัมผัสของหินกับผิวกายเปลือยเปล่าที่ยังเปียกน้ำ เส้นผมยาวแนบแน่นกับผิวขาวระเรื่อ ใบหน้าหวานแดงจัดด้วยทั้งไอร้อนจากน้ำและความร้อนจากในใจร่างสูงยืนอยู่เบื้องหน้า ฝ่ามือข้างหนึ่งยึดเรียวขาทั้งสองของนางไว้แน่นจนไม่อาจหนี“ข้า...ข้า ไม่ได้ท่านอ๋อง...อย่าเพคะ...”มือที่วางอยู่บนอกเขาผลักดันอย่างอ่อนแรง ร่างที่ยังเปียกชื้นสั่นระริกเมื่อเขาโน้มตัวลงมาจนเงาของเขาบดบังแสงตะเกียงข้างสระไปหมดมือใหญ่หยาบกร้านแตะลงบนส่วนที่ยื่นล้นตลอดเวลา ทั้งที่เขาแสร้งไม่มอง แต่ที่แท้จริงแล้ว...ไม่มีวันละสายตาได้เลย ร่างบอบบางเช่นนี้เหตุใดถึงมีทรวงอกที่ใหญ่จนล้นมือของเขาเช่นนี้ก็ไม่รู้ฝ่ามือร้อนจัดของชายผู้เร่าร้อนลูบไล้ผ่านเนินอกที่เจ้าของกำลังหอบเบาอย่างไม่รู้ตัว ปลายนิ้วที่หยาบกร้านจากการจับดาบจู่โจมเข้าเป้าหมายอ

บทที่ 10เจ้าก็ควรตอบแทนข้าบ้าง HOTเสียงครางแผ่วที่ลอดจากลำคอของอวี้เฟินนั้น เปี่ยมด้วยแรงอารมณ์ที่คล้ายคลื่นทะเลสาดซัดไม่หยุดหย่อน ร่างกายที่บิดเร่าไปตามมือที่ไล้สัมผัส แสดงออกชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ ว่านางกำลังล่องลอยอยู่ในวังวนที่ไม่อาจหยุดได้อีกแล้ว แต่ท่ามกลางเสียงหอบและแรงสั่นสะท้าน นางกลับเปล่งเสียงบางเบา ราวกับยอมรับโชคชะตาของตนอย่างเงียบงันที่ทนไม่ไหว“…ท่านอ๋อง ได้โปรด…”ดวงตาคมที่กดมองอยู่เบื้องล่างวาวขึ้นทันที เขาหยุดเพียงชั่ววูบ ลมหายใจอุ่นเป่าระลอกผ่านเรียวขานาง ก่อนจะยกยิ้มอย่างผู้ควบคุมหมากกระดานนี้“เจ้าเป็นคนขอเองนะ...ข้าเพียงแค่ตอบสนองเท่านั้น”แล้วเขาก็โน้มตัวลงอีกครั้ง ช้า...แต่มุ่งตรงอย่างไม่รีรอ เป้าหมายในครานี้ไม่ใช่ยอดปทุมถันอีกต่อไป หากแต่คือกลีบไม้ล้ำค่าที่ซุกซ่อนอยู่ลึกในพงไพรต่างหากปลายลิ้นของเขาแนบลงอย่างนุ่มนวล อวี้เฟินสะดุ้งเฮือก ร่างบนขอบบ่อแอ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วขยุ้มเส้นผมของเขาไว้แน่นด้วยแรงปะทะของอารมณ์ที่ปรี่เข้ามาเหมือนพายุโหม ฝ่ามืออีกข้างยกดันไหล่เขาเบา ๆ แต่เขากลับไม่ผละเพียงเพราะแรงน้อยนิดนี่ตรงกันข้าม การสัมผัสกลับรุกล้ำมากขึ้น เขา

บทที่ 12นางบำเรอของจิ้นอ๋องจิ้นอ๋องอุ้มร่างในอ้อมแขนอย่างถะนุถนอมกลับ อวี้เฟินในยามหลับใหลนั้นนิ่งสงบราวภาพวาด ผมที่เปียกแนบไหล่ ดวงหน้าที่ซบอยู่กับอกเขายามนี้อบอวลด้วยกลิ่นอุ่นจากร่างกายที่เคยแนบชิดกันเขามองนางอีกครั้งก่อนจะก้มลงวางร่างนั้นเบา ๆ ลงบนฟูกในห้องพักเล็กที่ตั้งอยู่ข้างตำหนักบรรทมของเขาเอง ห้องนั้นแม้เรียบง่ายแต่ก็สะอาดอบอุ่นเหมาะกับหญิงสาวที่เขาไม่อาจปล่อยให้กลับไปอยู่ในกลุ่มนางกำนัลเช่นเดิมอีกต่อไปเพียงครู่เดียว...เขาหยัดกายขึ้นช้า ๆ แล้วหันหลังเดินกลับโดยไร้สุ้มเสียง หากหัวใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดคลุมนั้นกลับเต็มไปด้วยเสียงสะท้อนของความรู้สึกหลากหลาย ที่เขาไม่เคยยอมรับว่ามีมาก่อนกลับถึงตำหนักก็เห็นเงาร่างหนึ่งรอคอยอยู่เงียบ ๆ องครักษ์เงาผู้ไม่เคยล่วงเกินขอบเขตใด ทว่าเมื่อได้รับคำสั่งสืบเรื่องหญิงสาวนางนั้นเขาก็กลับมาเร็วกว่าทุกครั้งจิ้นอ๋องผายมือรับคำรายงานโดยไม่เอ่ยคำเสียงขององครักษ์เงาเรียบเย็นไม่ต่างจากเจ้านาย“ก่อนเข้าวัง นางอาศัยอยู่กับครอบครัวค้าขายเล็ก ๆ พวกเขาไม่มีลูกจึงรับแม่นางอวี้เฟินมาเลี้ยงราวกับเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ซึ่งในตอนที่สองสามีภรรยาพบนางนั้นอยู่ในส

บทที่ 14ร่างกายของเจ้าซื่อตรงยิ่งกว่านัก HOTจิ้นอ๋องยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวถอยหลังเล็กน้อยแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเตียงอย่างเงียบงันอวี้เฟินสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างไม่อาจเชื่อสายตา บุรุษผู้สูงศักดิ์ถึงเพียงนั้น ผู้ที่คนทั้งแคว้นต่างหวั่นเกรงกลับคุกเข่าต่ำกว่านางเบื้องหน้าเช่นนี้ ขาเรียวของนางบนเตียงสั่นน้อย ๆ ด้วยความรู้สึกร้อนรนปะปนตกใจ มือทั้งสองพยายามจะยันตัวลุกขึ้นลงไปข้างเขา ทว่า...มือของเขากลับยื่นขึ้นมาจับยึดหน้าขาของนางไว้แน่น ดวงตาคมเฉียบมองตรงมาราวกับจะสั่งว่า “อย่าแม้แต่จะขยับ”“เจ้าจะหนีจากข้าเพราะคิดว่าข้าเห็นเจ้าเป็นเพียงของเล่นใช่หรือไม่” เขากระซิบต่ำ แต่ทุกถ้อยคำหนักแน่นและลึกลงถึงใจไม่รอคำนางตอบ เขาก็ยกปลายเท้าของนางขึ้นมาอย่างแผ่วเบา กระโปรงบางที่คลุมอยู่เลื่อนลงตามแรงยก เผยให้เห็นผิวเรียบเนียนดุจหยกขาวของขาเรียวยาว มือของเขากอบกุมฝ่าเท้านางไว้อย่างมั่นคง แล้วโน้มใบหน้าลงแตะริมฝีปากที่อุ่นจัดลงตรงปลายนิ้วเท้าอวี้เฟินเบิกตากว้างยิ่งกว่าเก่า ความรู้สึกวาบวูบประหลาดแล่นขึ้นจากฝ่าเท้าจนถึงอก นางอยากจะกระชับเท้าหนี หากแต่เขากลับยึดไว้มั่น แววตาไม่ใช

บทที่ 16ข้าจะเป็นครอบครัวให้เจ้าเอง HOT“ไม่ว่าอย่างไร หม่อมฉันก็เหลือเพียงตัวคนเดียวอยู่ดี...”เสียงนางเบาหวิว ร่างกายอ่อนแรงจนทรุดตัวนั่งลงบนตักเขา จิ้นอ๋องที่ผละออกมาจากภวังค์ความคิดรีบรวบตัวอ่แนแรงของนางเข้ามาแนบอกทันใด“ไม่ใช่” เขากระซิบเสียงหนักแน่น “เจ้ายังมีข้า อวี้เฟิน...นับจากวันนี้ ข้าจะเป็นครอบครัวให้เจ้าเอง”มือของเขาเชยคางนางขึ้นเบา ๆ ปลายนิ้วไล้หยาดน้ำตาที่เปื้อนพวงแก้ม แล้วก้มลงมอบจุมพิตแผ่วเบาไว้ตรงข้างแก้มราวกับคำปลอบโยนนางสะอื้นเบา ๆ แต่ในอกกลับอุ่นวาบด้วยถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจของเขา“เจ้ายินดีจะเป็นพระชายาเพียงผู้เดียวของข้าหรือไม่?”จิ้นอ๋องเอ่ยถามเสียงหนักแน่น ดวงตาคมนิ่งทอดมองนางด้วยความจริงใจอย่างที่เขาไม่เคยมอบให้ผู้ใดหลี่อวี้เฟินนั้นเงยหน้าช้า ๆ น้ำตาไหลรื้นโดยไม่รู้ตัว แต่น้ำตาครานี้เป็นน้ำตาแห่งความเปี่ยมสุขมิใช่น้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจอีกต่อไปแล้ว...“หม่อมฉัน...ยินดีเพคะ”จิ้นอ๋องแย้มยิ้มให้นางอย่างเต็มใจ เขาไม่จำเป็นต้องทำให้นางจำเรื่องราวที่แสนโหดร้ายในอดีตได้ แต่เขาจะสร้างความทรงจำที่ดีให้แก่นางเอง“เรียกข้า...อย่างที่เจ้าเคยเรียกสิ เฟินเอ๋