جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ความแค้นพลุ่งพล่านขึ้นพร้อมกับแรงปรารถนา เขาก้มลงจุมพิตนางอย่างดุดัน รุนแรงราวกับจะลงโทษริมฝีปากอ่อนนุ่มนั้นที่เคยสัญญาเท็จ อวี้เฟินสะดุ้งเล็กน้อยแต่กลับมิได้ต่อต้าน นางยอมเปิดปากรับปลายลิ้นของเขาอย่างง่ายดายเพราะมันช่วยบรรเทาอารมณ์หวามไหวในกายได้บ้างลมหายใจร้อนระอุประสานกัน เสียงครางหวานหูหลุดออกจากลำคอของนาง เมื่อปลายลิ้นหนาแทรกสอดเข้าไปกวาดชิมรสหวานในโพรงปากราวกับเพลิงลามทุ่งหญ้า รัดรึง พัวพัน ไม่ให้ลิ้นเล็กมีหนทางหลบหนีกายบางสั่นเทาเพราะพิษกำหนัดและความทรมานภายใน สัมผัสเย็นเยียบบนต้นขาบอกชัดว่าของเหลวใสเริ่มหลั่งไหลออกมาแล้ว เพียงเพราะนางได้รับจุมพิตเท่านั้น...มือเรียวที่สั่นระริกเอื้อมลงไปเบื้องล่างเพื่อจะปลดเปื้องตนเองด้วยความโหยหา ทว่าเหวินหยวนจับข้อมือนางไว้แน่นเสียก่อน“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าสุขสมไปง่ายๆ หรอก”เสียงของเขากระซิบเย็นเยียบตรงข้างหู ราวกับใบมีดทิ่มแทงคนทรมานจนพรุนไปทั้งร่าง เขาขยับนำมือของนางมากุมที่แกนกลางกายของตนเอง ที่ซึ่งมังกรจำศีลกำลังขยายตัวอย่างช้า ๆ ภายใต้ผ้าเรียบเนื้อดี“หากอยากปลดปล่อยตัวเองนัก จงช่วยข้าก่อนเถิด...อวี้เฟิน”เสียงกระซิบข้างหูแผ่วต่ำ แต่เ

บทที่ 2เย็นชา โหดเหี้ยม และบ้าอำนาจเสียงฟาดผ้าลงบนแผ่นหินยังคงดังก้องต่อเนื่องทั่วลานซักล้าง แต่แล้วความเคลื่อนไหวรอบตัวก็พลันชะงักลง เมื่อร่างหนึ่งในชุดนางกำนัลอาวุโสเดินเข้ามาตี้กูกู ผู้ดูแลฝ่ายซักล้างนั่นเองหลี่อวี้เฟินย่อกายทำความเคารพตามธรรมเนียม ตวัดสายตามองเพียงชั่วพริบตา แล้วก็รู้ได้ทันทีว่าวันนี้สีหน้าของกูกูผิดแผกไปจากทุกวัน ใบหน้าที่ปกติจะเย็นชาเด็ดขาด วันนี้กลับมีรอยหม่นหมองปกคลุม ราวกับมีเรื่องหนักใจบางอย่างกดทับอยู่ยังไม่ทันที่นางจะทำอะไร บรรดานางกำนัลที่เมื่อครู่ยังหัวเราะเย้ยหยันอวี้เฟินกันอยู่นั้น ก็รีบเปลี่ยนท่าที พากันกรูเข้าไปล้อมตี้กูกู พะเน้าพะนอเอาอกเอาใจ ราวกับหวังจะชุบมือเปิบให้ตนเองได้ดี“วันนี้ลานซักล้างเรียบร้อยดีนะเจ้าค่ะกูกู” นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย“แต่ก็มีบางคนมาสายนะเจ้าคะ เห็นจะไม่เหมาะนัก...” อีกคนรีบเสริมเสียงเจื้อยแจ้วตี้กูกูปรายตามองอย่างเย็นชา ถามกลับเรียบ ๆ“ผู้ใดกันที่มาสาย”“อวี้เฟินเจ้าค่ะ” เสียงตอบดังขึ้นพร้อมกับสายตาหลายคู่หันมาจับจ้องนางหลี่อวี้เฟินเม้มริมฝีปากแน่น น้อมกายทำความเคารพอีกครั้งแล้วกล่าวเสียงสุภาพ“เป็นความ

บทที่ 4เดี๋ยวไล่เดี๋ยวเรียก“นางกำนัลหลี่!”อวี่ขันทีเดินตรงเข้ามาพร้อมถาดไม้เนื้อดีซึ่งวางของว่างจัดเรียงอย่างประณีตอยู่ด้านบน“ท่านอ๋องเรียกเจ้าไปพบที่ห้องทรงหนังสือ นี่คือของว่างสำหรับพระองค์ เจ้านำไปให้ด้วยตัวเอง”หลี่อวี้เฟินเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะรับถาดไว้ด้วยสองมืออย่างระมัดระวัง“จงจำไว้อย่างหนึ่ง...” อวี่ขันทีลดเสียงต่ำ ขณะช่วยจัดมุมถาดให้เรียบร้อยไปพลาง “อย่าวางถาดให้เกิดเสียง อย่าส่งเสียงดัง อย่าขัดจังหวะเมื่อพระองค์ทรงหนังสือ และอย่าทำให้รู้สึกว่าตนเองมีตัวตนมากเกินควรเข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะ ข้าจะระวังที่สุด” นางตอบรับทันที นางต้องขอบใจอวี่ขันทีที่แนะนำนางอวี้เฟินสูดลมหายใจลึก เตรียมพร้อมแล้วเดินตรงไปยังเรือนทรงหนังสือซึ่งตั้งอยู่ด้านในสุดของตำหนัก เมื่อมาถึง ขันทีเฝ้าประตูเปิดบานประตูให้เงียบที่สุดอย่างชำนาญเพื่อไม่ให้บานไม้เสียดสีกันแม้แต่น้อยหลี่อวี้เฟินก้าวเข้าไปอย่างสงบ ถาดของว่างในมือไม่สั่นแม้แต่น้อย นางย่อตัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ จากนั้นจึงเดินไปด้านในอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้สายตากวาดไปเห็นบุรุษผู้หนึ่งกำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

บทที่ 5ถอดชุดทั้งหมดให้ข้าเสียทีบานประตูตำหนักบรรทมปิดลงอย่างเงียบงัน ภายในมีเพียงแสงตะเกียงที่ส่องผ่านม่านบาง โอบห้องทั้งห้องไว้ในแสงวูบไหวชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะหลี่อวี้เฟินยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าเขา ไม่กล้ากวาดตามองไปรอบห้องหรือบนร่างบุรุษผู้นั่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวตรงหน้า ถัดไปนั้นเป็นถังน้ำขนาดใหญ่สำหรับให้เขาอาบน้ำล้างตัว“เหตุใดมาช้านัก” เสียงเย็นนิ่งเอ่ยขึ้นเป็นคำทักทายแสนจะน่าขนลุกนางชะงักพยายามหาเหตุผล ก่อนตอบเสียงเบา “หม่อมฉันไม่ทราบว่าจะทรงเรียกใช้อีก...หลังจาก-”“ช่างเถอะ”คำพูดถูกตัดบทในพริบตา นางเม้มปากแน่น ฝ่ามือบีบกันเบา ๆ อย่างควบคุมอารมณ์เขาเหลือบตามองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเล็กน้อยแล้วถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออก ยื่นให้โดยไม่ต้องกล่าวคำใดให้มากความ“ช่วยถอดชุดให้ข้า ข้าจะอาบน้ำ”น้ำเสียงนั้นทั้งเรียบเฉียบคม เต็มไปด้วยอำนาจแบบที่ใครก็ขัดไม่ได้ มือของอวี้เฟินเอื้อมไปรับผ้าแล้วเริ่มเดินเข้าไปช่วยเจ้านายผู้มีอารมณ์แปรปรวนปลดชุดชั้นในสุดอย่างระมัดระวัง พยายามเบามือแม้หัวใจของนางจะเต้นแรงรัวไม่หยุดก็ตามเมื่อถอดผ้าชั้นในไปได้ก็ค่อย ๆ เผยเรือนกายกำยำภายใต้แส

บทที่ 7ไม่ใช่นางกำนัลธรรมดาแสงแดดยามเช้าเพิ่งฉายทั่วท้องฟ้า อวี้เฟินและข้ารับใช้คนอื่นก็ต้องทำหน้าที่แล้ว นางยืนถือถังน้ำสะอาดนิ่ง ข้างกายเป็นอวี่ขันทีที่ เสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังมาจากด้านในตำหนักบรรทม อวี่ขันทีไม่รอช้า พยักหน้าให้นางรู้ตัวแล้วเขาก็เป็นฝ่ายเปิดทางนำเข้าไปนางยกถังน้ำตามเข้าไปเงียบ ๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกย่างก้าวภายในห้องยังมืดสลัว กลิ่นไม้หอมจาง ๆ ร่างสูงของจิ้นอ๋องนั่งอยู่บนขอบเตียงในชุดบางคลุมไหล่ ดวงตาคมทอดมองมาอย่างสงบนิ่ง ทว่าในแววตากลับสะท้อนอะไรบางอย่างที่ไม่พูดออกมาเขาเห็นอวี้เฟินก้มหน้าเข้ามา ระบายศีรษะของนางภายใต้แสงตะเกียงก็ชวนให้อารมณ์บางอย่างในกายเขาปะทุขึ้นอีกวูบ ราวกับภาพเมื่อคืนย้อนกลับมาโดยไม่ตั้งใจ เขาเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ราวกับต้องการสลัดความคิดนั้นทิ้งอวี้เฟินไม่รู้เลยว่ากำลังถูกจ้องมอง นางเพียงยื่นผ้าชุบน้ำตรงหน้า ท่าทางประหม่าแต่พยายามสุขุม...ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีแม้แต่การยื่นมือมารับผ้า“…เช็ดหน้าให้ข้าสิ”เสียงเข้มเอ่ยขึ้นในที่สุด ราบเรียบ แต่ออกคำสั่งชัดเจนนางเงยหน้าขึ้นชั่วแวบอย่างประหลาดใจ ก่อนจะรีบก้มลงอีกครั้ง พยักหน้าแล้วขยับตัวเข้