Nakahilig si Alexa Flores sa chaise longue, umiinom ng alak. Abala ang paligid niya sa ingay at ingay, pero parang nabubuhay siya sa sarili niyang mundo. Ang malakas na alak ay dumulas mula sa kanyang madilim na pulang mga labi at dumulas pababa sa kanyang elegante, payat na leeg, iniikot ang kwelyo ng kanyang damit at nag-aanyaya ng mga ligaw na kaisipan... Napakaganda ng eksenang iyon, kaya napatingin nang matalim ang lahat ng mga lalaking naroon. Sadyang itinulak ng cameraman ang kamera palapit para sa close-up. “Binalot ng bagyo ang ilog, pinapadilim ng ulan ang nayon, ang apat na bundok ay parang alon ng dagat... “ Binasa ni Alexa Flores ang tula nang malakas sa kalasingan, habang nakatayo nang nanginginig. Sa sumunod na segundo, itinapon niya ang baso ng alak na may kalabog. Magulo ang mga hakbang, nagsimula siyang sumayaw, “Ang apoy ay malambot at mainit, hindi kami makalabas ng bahay ng pusa ko... “ Ang payat na baywang na iyon ay parang sanga ng willow, yumuyuko hanggan
Read more