“แล้วเมื่อใดข้าถึงจะได้ปลงผมตามที่ตั้งใจหรือเจ้าคะ”"พอเถอะ" ไป๋จิ้นหรงกล่าวหนักแน่น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ไป๋เสวี่ยยืนนิ่งท่ามกลางเปลวเทียนที่สั่นไหวด้านหลังประตูนั้น นางจูหมิงที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ คลี่ยิ้มบาง ก่อนจะเดินเข้ามา เอื้อมมือไปลูบไหล่บางของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน"เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าเสียใจไปเลย" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ท่านพ่อเจ้าคงไม่อยากให้เจ้าห่างกาย เจ้าเป็นเด็กดี แค่มีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข ก็เป็นกุศลอันยิ่งใหญ่สำหรับมารดาเจ้าแล้ว" “เจ้าค่ะ”ตั้งแต่นางจูหมิงตั้งครรภ์ ธาตุแท้ของนางก็เผยออกมา ทับทิมและไข่มุกเม็ดโตบนเกล้าผมของนางจูหมิงกระทบแสงระยิบระยับ ซึ่งเป็นของกำนัลจากต่างแคว้นที่ไป๋จิ้นหรงมอบให้เป็นสินสอด แต่กระนั้นนางจูหมิงก็ยังเอาแต่เหลือบมอง จ้องอยากจะได้กำไลและเครื่องกะไหล่ทองล้ำค่า อาภรณ์ไหมชั้นดีที่ไป๋เสวี่ยสวมใส่ ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่ตกทอดมาจากอดีตฮูหยินทั้งสิ้น“เสวี่ยเอ๋อร์ หากเจ้าลองแสดงความตั้งใจจริงให้ท่านพ่อรับรู้ ข้าเชื่อว่าท่านพ่อจะต้องใจอ่อนแน่นอน”“อย่างไรหรือเจ้าคะ”“แค่กินเจและสวดมนต์ทำวัตรทุกวันยังไม่พอหรอกนะ เจ้าน่าจะลองนุ่งขา
最後更新 : 2026-05-11
