'เสี่ยวหนิง' คือสาวใช้ผู้ต่ำต้อย เป็นสตรีที่อยู่หลังม่าน คอยบรรเลงเพลงพิณและขับขานบทกวีแทนคุณหนูผู้เบาปัญญา นางต้องก้มหน้ายอมรับการโขกสับและเก็บความลับ

นางเป็นเพียงเงาอยู่เบื้องหลังคุณหนู ไม่มีผู้ใดรู้ว่าสาวใช้ต่ำต้อยคนนี้คือเจ้าของบทกวีอันลึกซึ้งที่กุมหัวใจ 'แม่ทัพเอี้ยนฟง' ไว้จนอยู่หมัด... และนางยังต้องรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาทุกค่ำคืน

เอี้ยนฟงไม่เคยเฉลียวใจเลยว่า รสรักที่แสนตอดรัดจนแทบจะสูบวิญญาณ ฉ่ำแฉะน้ำหวานตอดสู้อย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย และเสียงครางกระเส่าที่ปรนเปรอเขานั้น... แท้จริงแล้วนางคือยอดพธูคนเดียวกับที่เขาเฝ้าตามหาผ่านตัวอักษร

ยิ่งเขาตอกย้ำเหยียดหยามมากเท่าไหร่ นางกลับยิ่งรัดรึงเขาไว้ด้วยเสน่หาที่ยากจะถอนตัว ท่ามกลางคำลวงที่มีอำนาจและหยาดน้ำตาเป็นเดิมพัน

-----------------------

**คำเตือน**

-นิยายนามปากกา ‘ศศิชา’ เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก

-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

---------------------

บทนำ

ท่ามกลางศาลาริมน้ำอันวิจิตรของตระกูลฉิน กลิ่นหอมของชาอู่หลงชั้นเลิศอบอวลไปทั่วบริเวณ เหล่าบุรุษผู้สูงศักดิ์และบัณฑิตเรืองนามต่างมารวมตัวกันเพื่อหวังจะได้ยลโฉมหรือเพียงแค่ได้สดับฟังสุ้มเสียงอันไพเราะของ ฉินฮวาเฟย คุณหนูผู้ถูกขนานนามว่าเป็นอัญมณีแห่งเมืองหลวง

หมู่มวลภมรต่างรุมล้อมบุปผางามที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านมุก แสงแดดรำไรสะท้อนผิวน้ำสาดส่องเข้ากระทบม่านไม้ไผ่ เผยให้เห็นไรเงาของสตรีร่างระหงที่นั่งนิ่งสงบดั่งรูปสลักหยก

“ฮวาเอ๋อร์โง่เขลา หวังว่าทุกท่านจะไม่หัวเราะเยาะเจ้าค่ะ”

"มิได้ๆ ช่างเป็นบทกวีที่ล้ำลึกนัก! เปรียบเปรยสายน้ำกับชีวิตได้เห็นภาพพจน์ยิ่ง" บัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยชมอย่างเคลิบเคลิ้ม หลังจากเสียงหวานใสหลังม่านไม้ไผ่ร่ายคำประพันธ์โต้ตอบออกมาอย่างเฉียบแหลม

"ไม่เพียงแต่บทกวี ฝีมือการดีดพิณของนางยังทำให้เหล่านกกาหยุดร้องเพื่อสดับฟัง... ช่างเพียบพร้อมด้วยเบญจกัลยาณีและสติปัญญาโดยแท้" อีกคนสำทับด้วยแววตาเทิดทูน ชื่นชมแกมหลงใหลในตัวคุณหนูสกุลฉินผู้นี้อย่างสุดซึ้ง

ทว่าหลังม่านมุกที่ซ้อนทับด้วยม่านไม้ไผ่อีกชั้น กลับมีสตรีสองนางประทับอยู่ ฉินฮวาเฟย ผู้เลอโฉมดุจเทพธิดาหยาดฟ้ามาดิน บัดนี้กำลังนั่งพิงหมอนขวานด้วยท่าทางเกียจคร้าน นางคอยแต่จะหยิบขนมเข้าปากและมองกระจกสำรวจความงามของตนเอง ปล่อยให้เสี่ยวหนิง สาวใช้หน้าตาธรรมดาที่นั่งคุกเข่าอยู่แทบเท้า เป็นผู้ขยับนิ้วดีดพิณและกระซิบบอกบทกวีผ่านช่องม่านด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน

"เสี่ยวหนิง... ข้าเมื่อยเหลือกเกิน เมื่อไหร่พวกหนอนหนังสือพวกนี้จะกลับไปเสียที" ฮวาเฟยบ่นอุบพลางปัดเศษขนมออกจากชุดไหมสีชมพูกลีบบัว "แล้วนั่น... ท่านแม่ทัพเอี้ยนฟงมาหรือยัง?"

เสี่ยวหนิงที่กำลังใช้สมาธิโต้ตอบบทสนทนาด้านนอก ก้มหน้าตอบนอบน้อม "มาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ท่านแม่ทัพนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะทางทิศตะวันออกเจ้าค่ะ"

ฮวาเฟยรีบชะโงกหน้าผ่านรอยแยกม่านเล็กน้อย ทันทีที่เห็นร่างสูงสง่าในชุดเกราะเบาสีดำขลับ กล้ามเนื้อเป็นมัดแน่นตึงบุคลิกบึกบึนสมชาติอาชาไนย ใบหน้าคมเข้มดั่งรูปสลักของเอี้ยนฟงทำให้นางถึงกับใจสั่นระริก

"อา... ท่านแม่ทัพช่างงามสง่ายิ่งนัก" ฮวาเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเพ้อฝัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาและตวัดสายตาคมกริบมาทางเสี่ยวหนิง "เจ้าฟังไว้ให้ดีนะเสี่ยวหนิง ท่านแม่ทัพผู้นี้ข้าหมายตาไว้ เจ้ามีหน้าที่แค่ใช้สมองของเจ้าช่วยข้าคว้าใจเขามาให้ได้เท่านั้น อย่าได้คิดเผยอหน้าหรือใช้วาทศิลป์ของเจ้าเรียกร้องความสนใจจากเขาเด็ดขาด!"

"บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวรู้จักเจียมตัวดี" เสี่ยวหนิงก้มหน้าต่ำ พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ดี! จำใส่หัวเน่าๆ ของเจ้าไว้ว่าที่เจ้าได้กินอิ่มนอนอุ่น มีวิชาความรู้ติดตัว ก็เพราะบุญคุณของสกุลฉินที่ชุบเลี้ยงเจ้ามา หากข้ารู้ว่าเจ้าปริปากเรื่องที่ข้าเขียนกวีไม่เป็นหรือดีดพิณไม่ได้แม้แต่เพลงเดียว... ข้าจะสั่งตัดลิ้นเจ้าเสีย!" ฮวาเฟยขู่ฟ่อพลางจิกเล็บลงบนไหล่สาวใช้

"บ่าวจะรักษาความลับนี้ยิ่งชีวิตเจ้าค่ะคุณหนู" เสี่ยวหนิงรับคำด้วยความขมขื่น