คุณหนูตัวปลอม

แม่ทัพเอี้ยนฟงนั่งจิบชาด้วยท่าทีสุขุม สายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องมองไปยังม่านนั้นอย่างพินิจ เขาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง"เขาว่ากันว่า... คุณหนูฉินมิเพียงงดงามทว่ายังมีสติปัญญาเลิศล้ำ วันนี้ข้ามาเพื่อขอสดับฟังบทกวีที่ว่ากันว่าสะเทือนถึงสรวงสวรรค์อีกสักคราจะได้หรือไม่?"เสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหลังม่านลอบผ่อนลมหายใจเบาๆ นางปรายตามองคุณหนู ฮวาเฟย ที่กำลังนั่งแคะเล็บอย่างไม่สนใจโลก ก่อนที่มือเรียวของสาวใช้จะเริ่มบรรเลงดีดสายพิณเบาๆ เป็นท่วงทำนองเนิบนาบชวนฝัน แล้วร่ายบทกวีที่กลั่นกรองจากมันสมองของนางออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานจับใจบุรุษทุกคนในที่นั้น“ม่านมุกบดบังโฉม ประโลมเพียงสุรเสียง ดุจจันทร์เร้นเมฆา นิทราในราตรีกวีร้อยเรียงถ้อย สลักรอยในดวงแดมิใช่เพียงรูปกาย... ทว่าคือจิตวิญญาณที่ส่องประกายกลางใจคน”"โอ้! ช่างล้ำลึกนัก!" บัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งถึงกับวางจอกชาลงพลางอุทานด้วยความทึ่ง "เปรียบเปรยการเร้นกายหลังม่านดุจจันทร์ในเมฆา ทว่าแสงสว่างแห่งปัญญากลับทะลุผ่านออกมาได้... สมคำเล่ำลือจริงๆ!"เอี้ยนฟงยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาไหววูบด้วยความพึงพอใจ "จิต

“ท่านแม่ทัพ?”“ทำตามที่ข้าสั่งก็พอ” เอี้ยนฟงปลดกางเกงออกเผยให้เห็นแท่งมังกรยักษ์ที่ผงาดง้ำสู้สายตา หัวหยักบานสีเข้มเต้นตุบๆ ด้วยแรงกำหนัด"จากนี้ไป ข้าต้องการให้เจ้านำความซาบซ่านที่ข้ามอบให้ไปบอกต่อคุณหนู ทำให้นางใคร่พบปะข้า!"เอี้ยนฟงเอ่ยเสียงพร่าพลางปลดสายคาดเอวออก ทันใดนั้นแท่งลึงค์ขนาดมหึมาที่อัดอั้นไปด้วยแรงกำหนัดก็ดีดผงาดง้ำสู้สายตาของสาวใช้ตัวน้อย ท่อนหอกของเขามีเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านดุจมังกรพันหลัก หัวหยักบานสีเข้มวาววับไปด้วยน้ำกามใสที่ปริ่มเยิ้มออกมา"เปิดตาดูแท่งหยกของข้าให้ชัดๆ เสี่ยวหนิง... ดูความยาวใหญ่และความแข็งขึงของมัน แล้วจำกลับไปบรรยายให้คุณหนูของเจ้าฟังให้ครบถ้วนทุกรายละเอียด บอกนางว่าถ้าข้าได้ขย่มนางด้วยท่อนเอ็นนี้ นางจะมีความสุขจนลืมหายใจ"“จ...เจ้าค่ะ” เสี่ยวหนิงตัวสั่นเทา ดวงตาจ้องมองลำหอกตรงหน้าด้วยความพรั่นพรึง มือหนาของเอี้ยนฟงกดศีรษะนางให้เข้าใกล้จุดยุทธศาสตร์มากขึ้น"ไม่เพียงแค่ดู... ข้าสั่งให้เจ้าลิ้มรส ค ของข้าด้วย ชิมรสชาติของมันให้ดี เพื่อที่เจ้าจะได้พรรณนาถึงรสสวาทของข้าได้อย่างถูกถ้วน!"“ร...เรื่องนี้”“หากเจ้าทำได้ดี ข้ารับรองว่าคุณหนูฉินจะต้องขอบค

บทที่ 2 ขย่มซ้ำ ทั้งเสี่ยวหนิงและฉินฮวาเฟยโตมาด้วยกัน อะไรที่คุณหนูสูงศักดิ์ได้ร่ำเรียน เสียวหนิงก็ได้เรียนด้วย แต่คุณหนูฉินเกียจคร้านไม่ชอบเรียนหนังสือ ยามมีกิจจำเป็นใดๆ ก็จะโยนให้เสี่ยวหนิงทำทั้งหมด ยามศึกษาเล่าเรียน คุณหนูฉินฮวาเฟยจะนั่งตัวตรงเรียบร้อยหลังโต๊ะเขียนหนังสือ ทว่าใต้โต๊ะนั้นกลับเป็นเสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่า ขะมักเขม้นฝนหมึกและคัดอักษรแทนด้วยความว่องไว"เสี่ยวหนิง... ข้าปวดหัวเหลือเกิน ตัวอักษรพวกนี้เหมือนมดไต่ยั้วเยี้ยน่ารำคาญ" ฮวาเฟยกระซิบเสียงแผ่วพลางโยนพู่กันทิ้งอย่างไม่ใยดี นางขยับกายบิดขี้เกียจจนชุดไหมเนื้อดีรั้งตึงเน้นทรวงอกอวบอัด "เจ้าเรียนแทนข้าเสีย สิบทิศภูมิศาสตร์หรือกลยุทธ์การเมืองโง่ๆ อะไรนี่ ข้าไม่อยากจำให้รกสมอง ไม่รู้จะเรียนไปทำไม เจ้าอ่านตำราอะไรนั่นครั้งเดียวก็จำได้นี่ ข้าก็แค่ให้เจ้าคอยบอกข้าก็พอแล้ว""แต่คุณหนูเจ้าคะ ท่านอาจารย์กำชับว่า..." เสี่ยวหนิงเอ่ยทัดทานอย่างนอบน้อม มือยังคงตวัดพู่กันเขียนตามคำสอนของอาจารย์อย่างแม่นยำ ทุกถ้อยคำที่อาจารย์เอ่ยผ่านหู เสี่ยวหนิงจดจำได้ลึกถึงแก่นสมอง ในขณะที่ฮวาเฟยเลือกที่จะหยิบกระจกขึ้นมาส่องสำรวจใบหน้าแล