Semua Bab คุณหนูตัวปลอม: Bab 121 - Bab 130

บทที่ 7 แม่เลี้ยงพาไปขายดูเหมือนโชคจะเข้าข้างนางจูหมิง เมื่อจู่ๆ ไป๋จิ้นหรงก็ล้มป่วยกะทันหัน อาการของเขาค่อนข้างน่าเป็นห่วงและต้องนอนพักรักษาตัวเงียบๆ ดังนั้นย่อมเป็นโอกาสให้นางจูหมิงคิดร้ายกับไป๋เสวี่ยอีกครั้ง รุ่งอรุณแย้มแสงทอประกายบางเบา ทว่าบรรยากาศภายในจวนสกุลไป๋กลับเยียบเย็นและเงียบงัน ไอกรุ่นของยาสมุนไพรลอยคลุ้งออกมาจากห้องนอนใหญ่ที่ไป๋จิ้นหรงนอนซมอยู่บนเตียง ใบหน้าซูบซีด เหงื่อซึมทั่วหน้าผาก ไอแห้งๆ เป็นระยะ แสดงถึงอาการป่วยที่ทรุดหนักลงทุกวันนางจูหมิงยืนอยู่ข้างเตียง มือเรียวบางถือผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาพลางสะอึกสะอื้น "ท่านพี่...ข้าไร้ความสามารถนัก! หมอที่เก่งที่สุดในเมืองก็เรียกมาแล้ว ยาดีเพียงใดก็หามาให้หมด แต่ท่านกลับยังไม่ดีขึ้นเลย..."ไป๋เสวี่ยนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง กุมมือบิดาแน่น นางเงียบงันราวน้ำแข็ง ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการกลั้นน้ำตา "ท่านพ่อ โปรดรักษาตัวให้ดีเถิดเจ้าค่ะ...ข้าจะหาทางช่วยท่านเอง"นางจูหมิงถอนหายใจยาว แสร้งทำสีหน้าหม่นหมอง "เสวี่ยเอ๋อร์...ข้าคิดไม่ออกเลยว่าเราจะทำอย่างไรต่อไปดี จวนของเราตอนนี้...แทบไม่เหลือเงินพอซื้อยาดีๆ ให้ท่านพ่อของเ

“สีชมพูสวย สดมาก น้ำออกเยอะดีสุดๆ”ปลายนิ้วของเขาคลึงอยู่ที่กลีบร่อง กรีดขึ้นลงแล้วแหวกร่อง แหวกแล้วก็หุบ จากนั้นก็แหวกกว้างแล้วเอาลิ้นเขี่ยปัดขึ้นปัดลง ซอกแซกซ้ายขวา ไป๋เสวี่ยครางแผ่วๆ เอามือปิดปากกลั้นเสียงไว้พลางแอ่นให้เลีย ดูดเม็ดแล้วห่อลิ้นแทงเข้ามาข้างใน เสียวจนพูดไม่ออกจ๊วบบ แจ๊บบบ... จ๊วบบ...พ่อค้าทาสประกบปากลงบนเนื้อสาวอย่างช่ำชอง ใช้ลิ้นควานแล้วแยงนิ้วเข้าไปรัวๆ ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เสียวจนตะปบศีรษะของเขาไว้แน่น แจะๆๆๆ“อ๊า อ๊าๆๆๆ” เด็กสาวดิ้นพล่านขณะที่เสียงดูดเนื้อดังจ๊วบจ๊าบ พ่อค้าถ่างนิ้วให้กลีบอวบอูมแหกอ้า แหกค้างไว้แล้วเอาเขี่ยลิ้นมาสะกิดเม็ดทับทิมที่นูนเต่งดุนดัน ใช้ริมฝีปากขบเม้ม ก่อนจะสอดนิ้วทั้งแยงทั้งควาน“แน่นดี ตอดแรงมาก ของชั้นเลิศจริงๆ”ดวงตาคู่งามของไป๋เสวี่ยเบิกค้างเมื่อเขาสอดนิ้วเพิ่มเข้าไปแล้วแยงเข้าออกถี่ๆ น้ำหวานไหลพรั่งพรูไม่หยุด เกร็งจนตัวแอ่นลอยพรวดด พรวดด พรวดด...“อื้ออ...อื้อออ... อ...” ไป๋เสวี่ยเปลือยเปล่าอยู่เบื้องหน้าพ่อค้าหน้าด้านคนนั้น พยายามปิดบังเนื้อตัว ก่อนจะตกใจเมื่อเขาจดจ่อแท่งหยกมาตรงหน้า จดจ่อแทบริมฝีปาก มันชูชันใหญ่ยักษ์ แถมมีน้ำใ

บทที่ 8 เข้าป่าแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะทุ่มเทดูแลบิดาสักเพียงใด แต่สุดท้ายแล้วไป๋จิ้นหรงก็ถูกนางจูหมิงวางยาจนสิ้นชีวิต เสียงร่ำไห้สะท้อนก้องทั่วจวนสกุลไป๋ ไป๋เสวี่ยทรุดลงข้างเตียงของบิดา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนผ้าห่มสีซีดจาง นางจับมือของไป๋จิ้นหรงแน่น ปลายนิ้วของบิดาเย็นเฉียบราวกับหิมะฤดูหนาว"ท่านพ่อ... อย่าทิ้งข้าไป..." เสียงของไป๋เสวี่ยแหบพร่า นางกัดริมฝีปากจนเลือดซึม ดวงตาที่เคยใสกระจ่างเต็มไปด้วยความเศร้าโศก นางขยับริมฝีปากพยายามเปล่งเสียงเรียกบิดา ทว่าไม่มีเสียงตอบกลับอีกแล้วบิดาของนาง... จากไปแล้วจริงๆ หรือ...ที่ผ่านมานางพยายามสุดความสามารถ คอยต้มน้ำสมุนไพร เช็ดตัว และภาวนาให้บิดาฟื้นคืน แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ไป๋จิ้นหรงก็ไม่มีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาอีก"ฮือๆๆ โฮ ท่านพี่!"นางจูหมิงแสดงความเศร้าโศกราวกับแสดงงิ้ว นางส่งเสียงร้องไห้ดังๆ ฟูมฟายตีอกชกหัว คร่ำครวญพลางทรุดตัวลงกับพื้น แต่ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ไป๋เสวี่ยทรุดตัวลงแนบหน้าผากกับพื้น โขกศีรษะคำนับศพบิดา ยังไม่ทันที่นางจะได้สติ เสียงเย็นชาของนางจูหมิงก็ดังขึ้น "เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าควรออกจากที่นี่ได้แล้ว"“ไปไหนหรือเจ้าคะ”“ไปให้พ

“เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่” นายพรานถามตรงๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องไป๋เสวี่ยอย่างคาดคั้นไป๋เสวี่ยวางถ้วยลง ก่อนจะบอกเล่าเรื่องราวของตนเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นางเล่าว่านางถูกไล่ออกจากจวนสกุลไป๋ ถูกบีบให้ไร้ที่พึ่ง จนต้องเร่ร่อนเข้ามาในป่า นางไม่ปริปากพูดถึงความโหดร้ายของนางจูหมิง เพียงแต่บอกว่าตนเองไม่มีที่ไปอีกแล้วนายพรานเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเอียงศีรษะมองหญิงสาวตรงหน้า“เจ้าดูเป็นคุณหนูจากตระกูลดีๆ เหตุใดถึงถูกไล่ออกมาแบบนี้” เขาถามเสียงขรึมไป๋เสวี่ยเม้มริมฝีปากแน่น นางไม่รู้จะตอบอย่างไรนายพรานขมวดคิ้ว เขารู้ดีว่าเด็กสาวตรงหน้าคงไม่ยอมเล่าความจริงทั้งหมด แต่นางก็ดูไม่ได้เป็นคนชั่วร้ายอะไร อีกทั้งยังบอบบางเสียจนเขาคิดว่าหากปล่อยไป นางคงอยู่ไม่รอดในป่าแน่ๆ“เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง” เขาถามอีกครั้งไป๋เสวี่ยเงยหน้าขึ้น “ข้าทำอาหารได้ ปัดกวาดเช็ดถู ซักผ้า ตัดเย็บเสื้อผ้าได้เจ้าค่ะ”“หืม...” นายพรานพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็อยู่ที่นี่ไปก่อน ช่วยทำความสะอาดกระท่อม แลกกับอาหารและที่พัก”ไป๋เสวี่ยเบิกตากว้าง นางคาดไม่ถึงว่าเขาจะเมตตานางเช่นนี้ นางรีบลุกขึ้นแล้

ระหว่างทางกลับ นายพรานยังคงเงียบขรึมไป๋เสวี่ยเหลือบมองเขาแล้วรู้สึกปวดใจ นางรู้ดีว่าไม่ว่าใครก็คงโกรธเคืองเมื่อถูกดูถูกเช่นนี้ไป๋เสวี่ยลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเล็กๆ ของนางไปกุมมือของอีกฝ่ายนายพรานชะงัก นางไม่เคยสัมผัสมือของเขามาก่อน มือของเขาทั้งหยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผล แต่มือน้อยๆ ของไป๋เสวี่ยกลับกอบกุมมันไว้อย่างแนบแน่น“ท่านนายพราน...” นางเอ่ยเสียงเบา “ไม่ว่าผู้อื่นจะดูถูกเหยียดหยามท่านเพียงใด แต่ข้ารู้ดีว่าท่านเป็นคนดีและอ่อนโยน”นายพรานก้มลงมองเด็กสาวข้างกาย สีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อยไป๋เสวี่ยเงยหน้าสบตากับเขา นางยิ้มให้ “อย่าใส่ใจคำพูดของนางจูหมิงเลยเจ้าค่ะ”นายพรานจ้องมองรอยยิ้มของไป๋เสวี่ยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระแอมไอแล้วเบือนหน้าหนี“ข้าก็ไม่ได้ใส่ใจ” เขาตอบสั้นๆ เมฆหนาทึบที่ลอยวนอยู่รอบกายเขาพลันกระจ่างใสโดยพลัน ร่างกายใหญ่โตราวกับขุนเขาเอนกายนิดๆ เขายกยิ้มมุมปากและมองนางราวกับนางเป็นเด็กอมมือ“เจ้าล่ะ? ถูกนางแม่เลี้ยงก่นด่าต่อหน้าผู้คนเสียขนาดนั้น เหตุใดถึงยังใจเย็นไม่ตอบโต้”“ก็นั่นเป็นเรื่องจริงนี่เจ้าคะ”“??”ไป๋เสวี่ยหัวเราะเบาๆ ทอดสายตามองไปข้างหน้า ดูสงบงามม