Lahat ng Kabanata ng รักละมุนกรุ่นไอรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

รัณเบ้ปากเล็กน้อย“ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้นแหละ”ป้าสมรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตบบ่าธันวา“เอาน่า อย่างน้อยหลานก็ช่วยร้านได้เยอะขึ้น เดี๋ยวป้าจะไปเตรียมขนมเพิ่ม ขากลับจะเอาลูกชุบมาให้ลองจัดอีกนะธันวา”“โอเคครับป้า ผมจะตั้งใจมากขึ้น” ธันวายิ้มกว้างก่อนจะหันมาทางรัณ“ว่าแต่... เมื่อกี้นายชมฉันว่าเก่งใช่มั้ย?”รัณชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดกลบเกลื่อน“ฉันแค่บอกว่า... นายขยัน ไม่ได้หมายความว่านายเก่ง”ธันวาหัวเราะในลำคอพลางยื่นมือไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะใกล้ ๆ“โอเค ๆ ถือว่าได้คำชมครึ่งหนึ่งแล้วกันนะ”รัณถอนหายใจ ก่อนจะหันไปสนใจงานของตัวเอง แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นจากวันแรกที่เขามองว่าธันวาเป็นแค่ลูกค้าปากเสีย กลายเป็นใครสักคนที่เริ่มเข้ามามีบทบาทในร้านและอาจจะ... มีบทบาทในชีวิตเขามากกว่านั้นก็ได้ช่วงบ่ายของวัน ร้านเริ่มคึกคักมากขึ้นเมื่อมีลูกค้าสั่งขนมไทยจำนวนมาก โดยเฉพาะขนมลูกชุบที่ป้าสมรขึ้นชื่อ ธันวาที่กำลังทำความสะอาดเคาน์เตอร์หันไปเห็นป้าสมรกำลังปั้นลูกชุบด้วยสีหน้ากังวล เนื่องจากออเดอร์ในวันนี้ล้นหลามจนทำแทบไม่ทัน"ป้าสมรครับ ให้ผมช่วยไหม?" ธันวาเดินเข้ามาใกล้พร้อมถลกแ

เสน่ห์ของความใกล้ชิดร้าน "บ้านกาแฟอุ่นไอรัก" ยังคงรักษาเอกลักษณ์ของร้านกาแฟที่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาผ่านบานกระจกใส ตกกระทบกับเฟอร์นิเจอร์ไม้สีอ่อนที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทุกมุมในร้านดูมีชีวิตชีวา โดยเฉพาะ "มุมถ่ายรูปยอดฮิต" ที่เป็นมุมผนังอิฐประดับด้วยต้นไม้เลื้อยและแสงไฟประดับในโทนวอร์มไวท์ เหมาะสำหรับการเช็กอินของลูกค้าทุกวัยเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ เติมเต็มบรรยากาศอบอุ่น เสียงเครื่องบดกาแฟจากหลังเคาน์เตอร์กลมกลืนกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ของลูกค้าที่นั่งจับกลุ่มพูดคุยอยู่ไม่กี่โต๊ะ บริเวณมุมหนึ่งของร้านยังมีกระดานโปรโมชันที่เขียนด้วยชอล์กสีสดใสว่า"โปรพิเศษวันนี้: กาแฟร้อนจับคู่ขนมไทยในราคา 59 บาท!"ถัดจากเคาน์เตอร์ยังมีชั้นวางขนมไทยที่ดูเรียบง่ายแต่จัดอย่างใส่ใจ ขนมไทยอย่างทองหยิบ ทองหยอด และขนมชั้น ถูกบรรจุอยู่ในถาดไม้ไผ่เล็ก ๆ ที่ให้กลิ่นอายของวิถีไทยดั้งเดิม แต่ดูทันสมัยในเวลาเดียวกันรัณกำลังเช็ดแก้วกาแฟอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ขณะที่ธันวาเดินวนไปมารอบร้าน ดวงตาคมของเขากวาดมองไปยังทุกซอกมุมอย่างครุ่นคิด“นายทำอะไรอยู่?” รัณถามพร้อมมองชายห

ธันวาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะถาม“รัณไม่เคยพูดถึงครอบครัวเลย เขาเป็นยังไงเหรอครับ?”มือของป้าสมรที่กำลังเช็ดถาดหยุดชะงัก เธอถอนหายใจยาว และเงยหน้ามองธันวาด้วยแววตาเศร้า“รัณเป็นคนน่าสงสารนะ พ่อแม่กับพี่สาวของเขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีที่แล้ว”ธันวาขมวดคิ้ว “อุบัติเหตุ?”“ใช่… ตอนนั้นรัณเพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน ทุกอย่างพังลงในเวลาเดียวกัน พ่อแม่เขาทิ้งร้านนี้ไว้ให้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย” ป้าสมรพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“แล้วป้าล่ะครับ?” ธันวาถามต่อ “ป้าสมรเป็นป้าแท้ๆ ของรัณหรือเปล่าครับ?”ป้าสมรยิ้มบางๆ “ฉันเป็นป้าข้างบ้านที่เห็นรัณมาตั้งแต่เด็ก แม่ของรัณเป็นคนใจดีคอยช่วยเหลือฉันทุกอย่าง”ธันวานิ่งฟังด้วยความตั้งใจ“รัณไม่ใช่คนพูดเยอะ เขาเก็บทุกอย่างไว้ในใจ เพราะกลัวจะสูญเสียอีก” ป้าสมรกล่าว “ร้านนี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนครอบครัวยังอยู่”ธันวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อถึงบุคคลที่เพิ่งปรากฏตัว“แล้ว… ชัยล่ะครับ? เขามาที่นี่วันนี้ เขาเกี่ยวข้องกับรัณยังไงเหรอ?”ป้าสมรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ชัยเคยเป็นแฟนของรัณเมื่อก่อนน่ะ พวกเขาคบกันตั้งแต่

เช้าวันนั้น รัณกำลังจัดการกับเอกสารบัญชีของร้าน ขณะเดียวกันเขาก็เหลือบมองถุงเมล็ดกาแฟที่เริ่มร่อยหรอจนเกือบหมด เขาพยายามโทรหาลุงก้องอยู่หลายครั้งในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้รัณสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเห็นชื่อ “ลุงก้อง” ปรากฏบนหน้าจอ เขารีบรับสายทันที“ฮัลโหลครับ ลุงก้อง?” เสียงของรัณแฝงไปด้วยความดีใจและความกังวล“อ้าว เจ้ารัณ! สบายดีไหม? ขอโทษทีที่ไม่ได้รับสายนะลุงมัวแต่พักฟื้นอยู่” เสียงเจื้อยแจ้วของลุงก้องดังมาตามสาย“พักฟื้น? ลุงเป็นอะไรครับ?” รัณถามด้วยน้ำเสียงตกใจ“ขาลุงดันไปหักน่ะสิ ตอนพยายามโชว์วิธีเด็ดผลกาแฟให้คนงานใหม่ดู ขาบิดตกหลุมเอง! ทีแรกก็คิดว่าจะเท่ ที่ไหนได้เข้าเฝือกซะงั้น ฮ่า ๆ ๆ” ลุงก้องหัวเราะเสียงดังราวกับเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่รัณหลุดขำเบา ๆ ก่อนจะถามต่อ “แล้วตอนนี้ลุงเป็นยังไงบ้างครับ?”“ก็ต้องพักอยู่บ้านนี่แหละ ถ้านายอยากได้กาแฟนายต้องมาที่ไร่เองแล้วล่ะ เพราะคนงานที่เหลือช่วยเก็บไปส่งโรงงานในเมืองแทบทุกวัน”“ได้ครับลุง เดี๋ยวผมไปเอง”รัณกดวางสายโทรศัพท์พร้อมถอนหายใจลึกในเวลาเดียวกันที่ช่วงเช้าก่อนเปิดร้าน ธันวา

“มาแล้วเหรอ เจ้ารัณ โอ้โห พาใครมาด้วยเนี่ย หล่อขนาดนี้ มาเก็บกาแฟหรือมาเดินแบบกันแน่?” ลุงก้องแซวเสียงดังธันวาหัวเราะเบา ๆ “ลุงพูดแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าครับ?”“ไม่หรอก… ถ้าไม่หล่อจริง ลุงไม่พูด” ลุงก้องตอบพลางหัวเราะลั่นลุงก้องพารัณและธันวาไปดูแปลงปลูกกาแฟ แม้จะเดินลำบากเพราะเฝือก แต่เขาก็ยังเล่าเรื่องราวของกาแฟอย่างกระตือรือร้น“ต้นนี้เป็นอาราบิก้าพันธุ์เกอิชา” ลุงก้องบอกพลางชี้ไปที่ต้นกาแฟ“รัณรู้ไหมว่าทำไมมันถึงแพง?”รัณตอบอย่างมั่นใจ “เพราะมันมีกลิ่นที่ซับซ้อนรสชาติละมุน มีความเปรี้ยวแบบผลไม้ และปลูกได้แค่ในพื้นที่ที่มีความสูงกับอากาศเย็นจัดเท่านั้น”ธันวามองรัณอย่างชื่นชม “นายรู้เรื่องกาแฟเยอะเหมือนกันนะ”“พ่อฉันสอน” รัณตอบเสียงเบา“เขารักกาแฟมาก”การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การไปเอาเมล็ดกาแฟ แต่ยังเป็นการฟื้นฟูความทรงจำและความผูกพันที่รัณมีต่อครอบครัวและลุงก้องด้วยรัณและธันวาลงไปช่วยคนงานเก็บผลกาแฟในแปลงที่ล้อมรอบด้วยเนินเขา รัณที่คุ้นเคยกับงานนี้สอนธันวาอย่างใจเย็น“นายต้องจับเบา ๆ ดึงผลที่สุกเต็มที่ออกมา ไม่ใช่ดึงทั้งก้าน” รัณพูดพลางจับมือธันวาเพื่อสาธิตวิธี