All Chapters of พันธะรักต้องห้าม: Chapter 11 - Chapter 19

ณ บ้านพงศ์วารินทร์ รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทภายในโรงจอดรถกระจกส่วนตัวอย่างเงียบเชียบ แสงไฟสีวอร์มสะท้อนตัวรถเงาวับดูหรูหราสมฐานะเจ้าของบ้าน สาหร่าย สาวใช้คนสนิท ยืนรอรับเจ้านายอยู่ก่อนแล้วด้วยใบหน้าสดใส พอเห็นนิพนธ์ก้าวลงจากรถ เธอก็รีบเดินเข้าไปหาอย่างคล่องแคล่ว พร้อมยื่นมือรับกระเป๋าทำงานและเสื้อสูทตัวนอกมาถือไว้ทันที “ไหนว่ามีเรียนถึงค่ำ” นิพนธ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงความใส่ใจเอาไว้ชัดเจน ขณะปลดกระดุมตรงข้อมือเสื้อเชิ้ตทั้งสองข้างอย่างผ่อนคลาย “อาจารย์ยกช่วงเย็นค่ะคุณท่าน” สาหร่ายตอบเสียงเบา แก้มขึ้นสีจาง ๆ อย่างคนเขิน ก่อนรีบสาวเท้าเดินตามเขาเข้าไปด้านในบ้าน สำหรับคนอื่น นิพนธ์อาจเป็นเจ้าของบริษัทผู้เย็นชาและเข้มงวด แต่สำหรับคนในบ้าน เขากลับดูแลทุกคนดีเกินกว่าเจ้านายทั่วไป ไม่ใช่แค่จ่ายเงินเดือนหรือออกคำสั่งเท่านั้น เขายังทำหน้าที่เหมือนผู้ปกครอง คอยส่งเสียให้สาหร่ายเรียนหนังสือตามที่อยากเรียน คอยถามไถ่เรื่องการใช้ชีวิต และจัดการทุกอย่างให้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง บางครั้ง ความใส่ใจของเขาก็มากจนทำให้เด็กสาวอย่างสาหร่ายเผลอหวั่นไหวอยู่ลึก ๆ เพร

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นบอกเวลาห้าทุ่มตรงตามที่ตั้งเอาไว้ภาคินในชุดนอนสบาย ๆ เสื้อยืดกล้ามสีขาวกับกางเกงวอร์มขายาว เดินออกจากห้องด้วยความระมัดระวัง เขาชะงักชะเง้ออยู่หน้าประตูเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองไปยังห้องนอนของนิพนธ์ที่อยู่สุดทางเดิน เมื่อเห็นว่าทางโล่งสบาย เขาก็รีบวิ่งไปที่ห้องนอนของทะเลอย่างรวดเร็ว ติ๊ด!! เสียงสแกนลายนิ้วมือดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเขาถือวิสาสะปลดล็อกประตูห้องของทะเล ภาคินหันกลับไปมองทางเดิมอีกครั้ง พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ เขาก็รีบแทรกตัวเข้าไปด้านในทันที โดยไม่รู้เลยว่าชายวัยกลางคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดมานั้น เห็นทุกอย่างเต็มตา….. ภายในห้องเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศ แสงไฟถูกปิดเกือบทั้งหมด เหลือเพียงแสงสลัวจากมุมหนึ่งของห้อง ภาคินกวาดสายตามองเตียงนอนที่ว่างเปล่า ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “อยู่ไหน?!” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นจึงหันไปยังโซนนั่งเล่นด้านใน แสงจากหน้าจอโทรทัศน์ลอดผ่านช่องว่างของม่านกั้นห้องออกมาเป็นริ้วบาง ๆ สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนสีอ่อน “ยังไม่นอนอีกเหรอเนี่ย” ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แต่รอยยิ้มกลับผุดขึ้นตรงมุมปาก เขาเดินไปยังประตูบานเลื

เวลาผ่านไปพักใหญ่ เสียงครวญครางและเสียงเอี๊ยดอ๊าดของโซฟาค่อย ๆ เงียบลง ทว่าทะเลยังคงนอนกลิ้งไปมาบนเตียงหลังใหญ่ เพราะหนังสือที่หยิบมาอ่านดันสนุกเกินกว่าจะวางลงได้ แม้ก่อนหน้านี้เธอจะได้ยินเสียงลามกดังลั่นไปทั่วทั้งห้อง แต่กลับไม่อาจดึงความสนใจจากเธอไปได้เลย “ทะเล!” น้ำเสียงตกใจของนิพนธ์ดังลั่นขึ้น ทำให้หญิงสาวที่กำลังเคลิ้มสะดุ้งเฮือก ลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที สายตากวาดมองชายวัยกลางคนที่สวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำ ก่อนจะเหลือบไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา “เลขาขอโทษนะคะป๋า ที่แอบเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต” ทะเลก้าวลงจากเตียง แล้วเดินไปหยุดยืนประจันหน้ากับเขา “หมายความว่าคุณหนูได้ยิน…” น้ำชาเว้นจังหวะเล็กน้อย ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ หากแววตากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ราวกับกำลังประกาศชัยชนะ “ได้ยินทั้งหมดเลยเหรอคะ?” ทะเลเพียงปรายตามองอีกฝ่ายเท่านั้น ไม่คิดแม้แต่จะตอบโต้ ราวกับเสียงของน้ำชาเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ไร้ความหมาย แต่ถึงอย่างนั้น แววตาคู่นั้นก็ยังฉายชัดถึงความไม่ชอบใจที่มีต่อหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน นิสัยที่แท้จริงของน้ำชาก็ค่อย ๆ เปิดเผยออกมาทีละน้อย ทว่า…ด

“ผมเห่อลูกสาวคนเก่ง ผิดด้วยเหรอครับ?” คำถามของนิพนธ์ดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า ประโยคที่ทำให้คำสงสัยทั้งหมดของฤทธิ์ชัยก่อนหน้านี้หายไปในทันที ชายวัยกลางคนรีบวางกรอบรูปกลับเข้าที่เดิม ก่อนหันมายิ้มตอบอย่างเป็นมิตร “ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ” ฤทธิ์ชัยหัวเราะกลบเกลื่อน พลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเพื่อลดความประหม่า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกจับได้ว่ากำลังสอดรู้สอดเห็น หรือเป็นเพราะสายตาของเจ้าของบ้านที่มองตรงมาอย่างพิจารณากันแน่ “แต่ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณอามีลูกสาว” ไวท์เป็นคนเอ่ยขึ้น ทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดเมื่อครู่ “อ่อ! ทะเลเป็นลูกเลี้ยงน่ะครับ เธอเป็นลูกติดของวิริน แล้วก็พึ่งกลับมาจากอเมริกาด้วย” “อื้อออ~” ไวท์ครางรับเบาๆ ขณะเอื้อมมือไปหยิบจานขนม “ก็ว่าทำไมไม่เคยเห็นคุณอาควงออกงานเลย” “เดี๋ยวก็จะได้เห็นบ่อยแหละครับ ตอนนี้ทะเลเรียนจบแล้ว และผมก็แพลนเอาไว้ ว่าจะให้เธอดูแลในส่วนของอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นมรดกของแม่เธอด้วย” “โอ้! บริษัทโอเชี่ยนกรุ๊ปน่ะหรือครับ?!” ฤทธิ์ชัยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลืมวางหมาดนิ่งๆไปเสียสนิท “ใช่ครับ!! วิรินเขาตั้งใจจะให้ทะเลเป็นคนดูแลธุรกิจต่อ ตอนนี้ผ

ที่คราสคลับช่วงตีสองกว่า เสียงเพลงคลอเบาๆ เปลี่ยนบรรยากาศที่แสนตื่นเต้นเป็นผ่อนคลาย แม้จะดึกมากๆแล้ว และใกล้เวลาที่คลับจะปิดให้บริการ หากแต่นักท่องราตรียังคงสนุกสนาน ยังคงแน่นขนัน ไม่ต่างจากหัวค่ำเลยสักนิด “เกล!!” เสียงทุ้มเข้มของสิงห์ดังเรียกสติของหญิงสาว ที่กำลังเพลินกับแอลกอฮอล์ตรงหน้า เธอเล่นเกมดื่มกับทะเลจนตอนนี้แทบจะกอดขวดนอนคอพับอยู่แล้ว “อะไร?!” เกวลินขึ้นเสียงกลับ เหลือบตามองก่อนจะสะบัดเชิดอย่างไม่ใส่ใจ พลางเอื้อมมือยกกระดกวิสกี้ “เมามากแล้วเนี่ย!!” สิงห์โน้มตัวแล้วกระชากแก้วออจากมือเรียวเล็ก ก่อนจะหันไปส่งสายตาดุใส่พนักงานที่เดินมาเสิร์ฟอยู่นั้น “นิดๆเอง! เกลยังมีสติ!!” เกวลินเอนหลังพิงโซฟา กอดอกหลังยกคิ้วใส่ “ใช่ปะ!? ทะเล” “แกอะไหว!!” ทะเลพูดเสียงยืด “แต่ฉันหนักตาไม่ไหว” “งั้นกลับกันเลยดีกว่า” ภาคินเดินเข้ามา แล้วทิ้งตัวนั่งข้างๆ เขารั้งคนสวยเข้ามาสบที่ไหล่ แม้ว่าเขาจะดื่มกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันทนไปเยอะแต่เขาก็แข็งมากพอที่จะไม่เมาง่ายๆแบบไรสติ “เอ่อๆ วันนี้ขอบคุณมากๆเลยนะเว้ย” สิงห์พูดขึ้น “ของขวัญจะเก็บไว้อย่างดีเลย” สิงห์หันไปมองทางโต๊ะที่เต็มไปด้วยของขวั