พันธะรักต้องห้าม

เช้าของวันใหม่ไม่ได้สดใสสำหรับทะเลเลยแม้แต่น้อย เธอนอนไม่หลับแทบทั้งคืน อาจเพราะเวลาระหว่างประเทศไทยกับอเมริกาต่างกันมากเกินไป จนร่างกายยังปรับตัวไม่ทัน และตอนนี้อาการปวดตุบ ๆ บริเวณขมับก็เริ่มเล่นงานเธอหนักขึ้นเรื่อย ๆ“อะ!! ป๋า” หญิงสาวสะดุ้งร้องออกมาเบา ๆ มือเรียวกำผ้าขนหนูแน่น เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพบว่านิพนธ์กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกภายในห้องแต่งตัว พื้นที่ส่วนตัวเพียงไม่กี่แห่งที่เธอเคยคิดว่าตัวเองจะได้อยู่ตามลำพัง“ป๋ากำลังว่าจะพาหนูออกไปซื้อเครื่องสำอางใหม่” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ในมือถือลิปสติกสีแดงแบรนด์หรูแท่งหนึ่งเอาไว้ แล้วโยนมันทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะเครื่องแป้งอย่างไม่ใส่ใจ “เครื่องสำอางรุ่นนี้!! ป๋าไม่ค่อยชอบแล้ว”“ทำไมล่ะคะ?” ทะเลถามกลับ สีหน้าไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอีกต่อไป เพราะเธอรู้ดีว่า ยิ่งกลัว ก็ยิ่งทำให้ตัวเองดูอ่อนแอในสายตาของเขา “ป๋ากับแม่ช่วยกันออกแบบและพัฒนาสูตรเลยนะ”“อะไรที่มันเก่า ที่มันแก่” นิพนธ์เน้นเสียงชัด พลางเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนวัยเกินอายุยกยิ้มมุมปาก ก่อนวางมือทั้งสองลงบนไหล่เปลือยของเธออย่างถือ

กางเกงขาสั้นสีดำของเธอถูกดึงลงไปอยู่ที่ปลายเท้า เสื้อกล้ามรัดรูปถูกถลกขึ้นไปกองอยู่ที่ลำคอ เสียงครางเบาๆ เล็ดลอดออกมาทุกครั้งที่ปากหนาสีธรรมชาติของเขาดูดดึงยอดหน้าอก และตวัดเลียอย่างหื่นกระหาย“อื้ออออออ พี่ภา”ทะเลเชิดหน้าขึ้น หายใจสะดุดเป็นช่วง ๆ มือทั้งสองจิกลงบนแขนแกร่งของภาคินแน่น จนเล็บสีอ่อนฝังลงบนผิวที่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ ใบหน้าสวยเหยเกอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาคู่หวานปรือสั่น ขณะที่เธอพยายามกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้เพื่อกลั้นเสียงครางที่แทบจะหลุดออกมาลมหายใจร้อนของคนทั้งคู่ปะปนกันอยู่ภายในรถที่คับแคบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและร้อนรุ่ม จนแม้แต่ภาคินเองก็เริ่มควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ“แน่นฉิบหายเลย” เขาเองก็ไม่ต่างกัน สีหน้าทรมานนั้นแทบจะขาดใจ แค่หัวยักเข้าไปในช่องคับแคบได้ ก็แทบจะระเบิดน้ำออกมา ของเธอมันแน่นและตอดรัดไปหมดปึก!!“พี่ภา....อื้ออออออ”ภาคินโน้มตัวจูบทะเลด้วยจังหวะที่แสนหวาน ปลอบประโลมเธอให้หายเจ็บ จากการที่เมื่อกี้เขาตัดสินใจกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้าไปด้านช่องทางรักของเธอ เสียงขาดเบาๆ ด้านใน ทำให้ชายหนุ่มมากประสบการณ์รู้ได้อย่างทันทีว่าเขาได้พรากสิ

ชุดเซตผ้าทวีตสีชมพูพาสเทลถูกแขวนไว้อย่างประณีตอยู่บนราว ตัวเสื้อเป็นแจ็กเก็ตทวีตแขนยาวทรงครอป ทอแทรกดิ้นสีทองระยิบระยับยามต้องแสง ตกแต่งด้วยกระดุมทองเงางามดูหรูหรา ด้านในซ้อนด้วยเสื้อสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนเข้าชุดที่ช่วยขับผิวขาวของคนสวมให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้นข้างกันคือกระโปรงสั้นจีบพลีตรอบตัวในโทนเดียวกัน พร้อมเข็มขัดผ้าหัวทองที่ถูกคาดเตรียมไว้เสร็จสรรพ ราวกับลุคทั้งหมดถูกจัดวางมาอย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่แรกทันทีที่ทะเลเดินออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของครีมอาบน้ำก็ลอยตามออกมาด้วย หญิงสาวมองชุดตรงหน้าแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ ก่อนจะยกมือคลายผ้าขนหนูออกจากกายช้า ๆทุกวันนี้ แทบทุกครั้งที่เธอต้องออกจากบ้าน เธอไม่จำเป็นต้องเลือกเสื้อผ้าเองเลยด้วยซ้ำ เพราะพ่อเลี้ยงผู้แสน “ใส่ใจ” ของเธอ จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว ตั้งแต่ชุด รองเท้า เครื่องประดับ ไปจนถึงน้ำหอมที่ควรใช้ในแต่ละวันอีกนิดเดียว เขาคงเข้ามาช่วยแต่งตัวให้เธอด้วยตัวเองแล้วมั้ง ความคิดนั้นทำให้ทะเลหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทั้งขำทั้งเหนื่อยใจกับความเจ้ากี้เจ้าการของนิพนธ์ที่มากขึ้นทุกวัน“ทำอะไรน่ะพี่ภา!” ทะเลโวยวายทันทีที่เดินออกมาจากห้องแต

“เฮ้ย!!” ทะเลสะดุ้งสุดตัว รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าส่วนล่างเอาไว้แทบจะทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและเขินอาย เพราะจู่ ๆ นิพนธ์ก็มานั่งอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ชายวัยกลางคนกำลังมองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทั้งอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเอ็นดู“ป๋า... เลตกใจหมดเลย” เสียงหวานอู้อี้ลอดผ่านผ้าห่มผืนนุ่ม เพราะเธอกลัวว่าเขาจะได้กลิ่นปากของคนเพิ่งตื่นนอนนิพนธ์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนยกมือขึ้นลูบเส้นผมนุ่มที่ยุ่งเล็กน้อยของเธออย่างแผ่วเบา ยิ่งเห็นสายตาของเขามองมาแบบนั้น ทะเลก็ยิ่งรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าอย่างประหลาดหรือว่าเธอจะคิดมากไปเองก็ไม่รู้...“ไปอาบน้ำได้แล้ว” เขาพูดพลางยันกายลุกขึ้น ก่อนเอื้อมมือไปจับผ้าห่มแล้วกระตุกเบา ๆ เป็นเชิงเร่ง แต่คนบนเตียงกลับยังขดตัวแน่น ไม่ยอมลุกง่าย ๆ จนสุดท้ายนิพนธ์ต้องคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แล้วออกแรงดึงนิดหน่อย“ทะเล”“อื้อออออ...” หญิงสาวครางงัวเงียในลำคอ น้ำเสียงยานคางราวกับเด็กขี้เซา“เลยังไม่อยากลุกเลยป๋า...”“ไม่ได้” เขาเริ่มใช้น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “เดี๋ยวไปบริษัทสาย”“บริษัท?” ทะเลชะงักไปทันที ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ และทวน

ทะเลมองพื้นบริเวณหน้าโซฟาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำใสด้วยสายตารู้สึกผิด แก้มยังแดงระเรื่อไม่หาย เธอแทบไม่กล้าเงยหน้าสบตาแม่บ้านที่กำลังก้มเช็ดทำความสะอาดอยู่ตรงหน้า ต่างจากคนต้นเรื่องที่ตอนนี้กลับนั่งเอนหลังอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายอารมณ์ แถมยังยกยิ้มมุมปากเหมือนผู้ชนะอย่างเห็นได้ชัด “เล... ขอโทษนะคะคุณป้า” เสียงหวานเอ่ยเบา ๆ อย่างเกรงใจ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณหนู แค่น้ำหกเอง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ยังไงมันก็เป็นหน้าที่ของป้าอยู่แล้ว” หญิงวัยกลางคนในชุดยูนิฟอร์มเพียงหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะก้มใช้ผ้าซับความชื้นบนพื้นอีกรอบ ยิ่งได้ยินแบบนั้น ทะเลก็ยิ่งรู้สึกผิดหนักกว่าเดิม ส่วนภาคินนั้นยังคงนั่งมองเธอด้วยสายตาแพรวพราว ไม่ได้มีท่าทีสำนึกเลยแม้แต่น้อย หลังเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเรียบร้อย แม่บ้านก็โค้งตัวเล็กน้อย ก่อนเดินออกจากห้องไป และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง นิพนธ์ก็เดินสวนเข้ามาพอดี ดวงตาคมของชายวัยกลางคนกวาดมองบรรยากาศภายในห้องเพียงแวบเดียว ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ทะเล ซึ่งยังนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาตัวเดิม โซฟาตัวที่เพิ่งผ่านความวุ่นวายและเร่าร้อนมาไม่นาน “มีอะไรรึเปล่า?” เขาเอ่ยถามเ