Todos los capítulos de 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน: Capítulo 11 - Capítulo 20

เมื่อกลับมายังพื้นที่ทำขนมเล็ก ๆ ในบ้านไม้หลังที่รัญคุ้นชินไปแล้ว เธอก็เข้าสู่โหมดเด็กดีโดยที่สาวิตรีไม่ต้องบอก ผ้ากันเปื้อนที่แขวนไว้ยังมุมเดิม รัญหยิบมาสวมใส่อัตโนมัติ จัดการรวบผมและใส่หมวกคลุมผมอย่างที่เคยทำ ทุกอย่างเป็นไปอย่างคล่องแคล่วประหนึ่งว่าเธอกลายเป็นผู้ช่วยของสาวิตรีแบบเต็มตัวไปแล้ว “ทำตัวเหมือนว่างนะ ร้านตัวเองไม่เปิดแล้วรึไง” สาวิตรีเอ่ยถามหลังจากปิดสมุดจดออเดอร์ของวันนี้ เธอเปิดอ่านเพื่อทวนความจำเมนูขนมทั้งหมดที่ต้องทำในวันนี้ “เปิดสิคะ ร้านขนมของรัญเปิดทุกวันค่ะ แต่อย่างที่เคยบอกว่ารัญมีพนักงานคอยจัดการทุกอย่างให้ ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรเดี๋ยวผู้จัดการร้านเค้าโทรมาแจ้งค่ะ จริง ๆ งานสำคัญของรัญในแต่ละวันคือกลับไปเคลียร์เอกสารทุกวัน แล้วก็ดูรายงานการขายค่ะ” “อ่า...ก็เลยมีเวลามาวุ่นวายกับพี่สินะ” “เปล่าสักหน่อย เค้าเรียกเต็มใจมาช่วยค่ะ” รัญญาวีร์หันไปทำหน้าทะเล้น แววตาคู่เดิมที่ดูสดใสกว่าทุกครั้ง ทำให้หัวใจของผู้ที่ได้เห็นวูบไหวขึ้นมาเสียอย่างนั้น “มาเริ่มกันเลย เดี๋ยวเสร็จไม่ทัน” เจ้าของบ้านเอ่ยพร้อมกับเบ

นาฬิกาบอกเวลาตีสี่ครึ่ง... อันที่จริงเวลานี้รัญญาวีร์ควรนอนอยู่บนเตียงคิงไซซ์ในห้องนอนสุดหรู แต่กลายเป็นว่า ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยใบหน้าแสนง่วง เส้นผมสีดำที่ยาวปรกต้นคอถูกมัดรวบหลวม ๆ เสื้อยืดสีดำตัวโคร่งคือสิ่งที่เธอหยิบง่ายที่สุด พร้อมกางเกงสามส่วนสีขาว รัญหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปยังตรอกแคบด้านข้างตลาดเช้าแห่งหนึ่ง พร้อมกับยกมือปิดปากที่หาวหวอดไปพลาง ทำเอาคนที่นั่งมาด้วยกันตรงเบาะข้างอดยิ้มไม่ได้ สาวิตรีรู้สึกเหมือนตัวเองพาเด็กคนหนึ่งมาทรมานยังไงอย่างนั้น ช่วยไม่ได้...พูดเองว่าไปไหนก็อยากไปด้วย ตั้งแต่เกิดมารัญจำได้เลยว่า แทบไม่เคยตื่นนอนเวลานี้ แต่ถ้าเป็นตีสี่ ที่เพิ่งกลับจากร้านเหล้าก็พอมีบ้าง เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูของรัญญาวีร์ที่คำรามเบา ๆ เข้ามาจอดเทียบฟุตบาท ดูขัดกับบรรยากาศรถกระบะขนผักและรถเข็นขายน้ำเต้าหู้โดยสิ้นเชิง “ตลาดที่นี่เหรอคะ ที่พี่สาอยากให้รัญพามา” รัญเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่เบาะข้าง ระหว่างลดกระจกลง มองดูตึกแถวสภาพเก่าคร่ำคร่าที่มีกระสอบแป้งวางเรียงราย “ใช่แล้วค่ะ ตลาดแห่งนี้มีร้านขา

ท่ามกลางการจราจรที่วุ่นวายของเช้าวันใหม่ รถของรัญกำลังจอดรอสัญญาณไฟโดยที่เบาะด้านหลังมีกล่องขนมปังห้าสิบชิ้นวางอยู่ แน่นอนว่ามันเป็นขนมที่ทั้งรัญและพี่สาช่วยกันนวดแป้งเมื่อคืน และใส่ความตั้งใจลงไปในทุกชิ้น ทั้งหมดถูกบรรจุในถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ไร้โลโก้หรูหรา ระหว่างรถติดไฟแดง รัญเอื้อมมือไปหยิบกล่องพลาสติกใบเล็กที่วางไว้ด้านหลัง ยื่นให้สาวิตรี “แซนด์วิชค่ะพี่สา รองท้องหน่อยนะคะ รัญทำเองเลยน้า กลัวพี่จะหิวค่ะ เดี๋ยวพี่ไม่มีแรงช่วยรัญเรียกลูกค้า” รัญพูดพลางเกาหัวแก้เขิน สาวิตรีรับกล่องแซนด์วิชมาเปิดดู พบว่าเป็นแซนด์วิชทูน่าที่หั่นขอบขนมปังออกอย่างเรียบร้อย แม้หน้าตาจะไม่ได้สวยเหมือนเชฟทำ แต่มันดูออกว่าคนทำตั้งใจมาก จากคนที่มักจะเป็นฝ่ายดูแลคนอื่นมาตลอดชีวิต เมื่อได้รับการกระทำแบบนี้บ้าง หัวใจกลับวูบไหวอย่างประหลาด ความอบอุ่นที่ไม่ได้มาจากเตาอบแต่มาจากความใส่ใจของคนข้าง ๆ ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา “ขอบคุณนะคะ พี่ชิมนะ” สาวิตรีหันไปมองคนหลังพวงมาลัย รัญพยักหน้าหงึก ๆ ทันที และสายตาก็เฝ้ามองท่าทีของอีกฝ่ายในตอนที่ตั้งใจกัดแซนด์วิชฝีมื

ขณะที่รัญขับรถมาส่งสาวิตรีที่บ้าน จู่ ๆ พายุฝนลูกใหญ่ก็กระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ลมพัดแรงจนกิ่งไม้สั่นไหวและทัศนวิสัยมืดมัวจนแทบมองไม่เห็นทาง รัญจอดรถหน้าบ้านแต่ฝนที่ตกหนักทำให้ไม่มีใครกล้าก้าวลงไป “ฝนตกหนักเลย มืดแล้วด้วย ขับรถกลับอันตรายมากแน่ ๆ” สาวิตรีบ่นพึมพำแล้วมองบรรยากาศรอบนอกด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ก่อนจะหันไปสบสายตากับคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย “คืนนี้ค้างบ้านพี่มั้ย” คำถามสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของรัญแทบหยุดเต้น “วะ...ว่าไงนะคะ” คนเด็กกว่าถามย้ำอีกครั้งราวกับไม่เชื่อหู “เอ่อ...ถ้าไม่อยากค้าง ก็รอให้ฝนซาก่อนละกัน” สาวิตรีตอบอ้อมแอ้ม เบี่ยงหน้าไปทางอื่น เธอยังไม่ชินกับสายตาของอีกฝ่ายเวลาที่จับจ้องใบหน้าเธอสักที “เปล่าค่ะ ไม่ใช่ไม่อยาก...อยากสิคะ” รัญตอบกลับพร้อมรอยยิ้มพราวระยับบนใบหน้า และคำตอบห้วน ๆ ฟังดูกำกวม ยิ่งทำให้คนฟังหน้าแดงเข้าไปใหญ่ “งั้นก็ขับรถเข้าไปจอดในโรงรถ เดี๋ยวพี่ลงไปเปิดประตูรั้วให้” “ไม่ต้องค่ะ” คนเด็กกว่ารีบเอ่ยค้าน “ฝนยังตกอยู่ เดี๋ยวไม่สบาย รัญลงไปเองค่ะ ขอกุญแจบ้าน

ภายในห้องครัวสาวิตรีกำลังเคี่ยวข้าวหอมมะลิจนนุ่มได้ที่ กลิ่นหอมของน้ำในข้าวต้มกุ้งเริ่มฟุ้งไปทั่วบ้าน แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ก็ดังขึ้นเธอชะงักมือครู่หนึ่ง เมื่อสายตาเห็นเบอร์ที่ไม่คุ้นปรากฏบนหน้าจอก็ยิ่งแปลกใจ“สวัสดีค่ะ”สาวิตรีปิดแก๊สบนเตาแล้วเอ่ยรับสายด้วยความงุนงง[สวัสดีค่ะ คุณสาวิตรีใช่มั้ยคะ โทรจากโรงพยาบาลค่ะ]“โรงพยาบาล? ใช่ค่ะ ฉันชื่อสาวิตรี มีอะไรคะ”เมื่อรู้ว่าปลายสายโทรมาจากที่ไหน หัวใจของเธอก็แทบร่วงหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ได้แต่ภาวนาขอให้ไม่ใช่เรื่องร้ายแรง[คุณเขมมิสราเกิดอุบัติเหตุค่ะ ตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉิน พอดีเธอเขียนเบอร์คุณไว้ว่าเป็นบุคคลที่สามารถติดต่อได้กรณีฉุกเฉินน่ะค่ะ]ชื่อนั้นทำเอาสาวิตรีชาวาบไปทั้งร่าง เพราะมันคือชื่อจริงของคริส และจนถึงตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายยังเขียนเบอร์เธอไว้เป็นบุคคลที่สามารถติดต่อได้ยามฉุกเฉินแม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลงไปแล้ว แต่ความเป็นมนุษย์และความผูกพันที่เคยมีมานานปีทำให้สาวิตรีไม่สามารถเพิกเฉยได้“ขอบคุณค่ะ ฉันจะรีบไป”หลังจากวางสาย อาหารเช้ามื้อนี้ก็ถูกตักใส่กล่องอาหาร แทนที่จะเป็นการตักใส่ชามสำหรับมื้อเช้