Todos los capítulos de 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน: Capítulo 21 - Capítulo 30

หลังจากอิ่มท้อง ทั้งคู่พากันกลับที่พัก และเนื่องจากการมาทะเลครั้งนี้เป็นทริปปุบปับ ทำให้ไม่ได้จองห้องพักไว้ล่วงหน้า ห้องที่รัญจองไว้จึงเป็นห้องวีไอพีที่มีเตียงคิงไซซ์แค่หนึ่งเตียงเท่านั้น“พี่สาคะ รัญสาบานได้ รัญไม่ได้มีแผนอะไรเลยนะคะ แต่ห้องมันเต็มจริง ๆ”เมื่อกลับเข้ามาในห้อง รัญก็รีบอธิบายเรื่องห้องพักยกใหญ่ เพราะตอนเอาของมาเก็บ สาวิตรียังไม่ได้เปิดเข้าไปดูในห้องนอน และเมื่อพบว่ามันเป็นห้องนอนเตียงเดี่ยว เธอก็หันไปมองหน้าแฟนเด็กด้วยสายตามีพิรุธคนอย่างรัญน่ะเจ้าเล่ห์ ทำไมสาวิตรีจะไม่รู้“โถ่พี่สา อย่ามองรัญแบบนั้นสิคะ พี่ไม่เชื่อรัญเหรอ รัญพูดจริง ๆ น้า”รัญทำหน้ามุ่ยพลางเดินเข้ามาใกล้สาวิตรีที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงหนานุ่ม“รัญเป็นเด็กดีของพี่นะคะ ไม่ได้คิดอะไรที่ไม่ดีเลยจริง ๆ นะคะ”สาวิตรีหันมองเตียงคิงไซซ์สีขาวสะอาดที่ประดับด้วยกลีบดอกไม้ แล้วหันกลับมามองใบหน้าใสซื่อของรัญที่ตอนนี้ดูไร้เดียงสาเหลือเกิน“พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ ร้อนตัวนะเราน่ะ”“ก็พี่มองรัญเหมือนรัญเป็นคนเจ้าเล่ห์นี่นา”รัญก้าวเข้าไปประชิดตัวจนสาวิตรีต้องถอยหลังไปจนชิดขอบเตียง“สัญญาว่าคืนนี้รัญไม่ดื้อค่ะ...เว

เสียงสว่านไฟฟ้าเจาะลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวราคาแพงระยับดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เกี๊ยวในชุดช็อปเปื้อนฝุ่นสวมแว่นตานิรภัยกำลังยืนสั่งการช่างรับเหมาสามคนอย่างขะมักเขม้น รัญญาวีร์และสาวิตรียืนมองภาพนั้นจากมุมหนึ่งของร้าน“เกี๊ยว ระวังหน่อยนะ หินอ่อนมันแพงนะเว้ย!”รัญตะโกนออกไป ทำให้คนที่กำลังทำงานละงานในมือแล้วถอดหน้ากากกันฝุ่นออก พร้อมหัวเราะร่า“โถ่พี่รัญ จะสร้างอาณาจักรใหม่ก็ต้องกล้าทุบของเก่าทิ้งสิคะ หินอ่อนสีขาวของพี่น่ะมันจื๊ดจืด ต้องเปลี่ยนเป็นสีดำสลับกับไม้โอ๊คค่ะ รับรองว่าถ้าไฟสปอร์ตไลต์ส่องมา บาร์ใหม่นี่สวยวิ้งจนลูกค้าไม่อยากกลับแน่”สาวิตรีได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ก็ได้แต่ส่ายหัว จริงอยู่ว่าเธอสนับสนุน แต่ก็ไม่คิดว่าการปรับเปลี่ยนร้านในความหมายของรัญกับยัยเกี๊ยว จะหมายถึงการทุบทิ้งทำใหม่ จนแทบจะกลายเป็นร้านใหม่แบบนี้“รัญแน่ใจนะว่าจะไม่มีใครว่าน่ะ นี่ถ้าพ่อมาเห็นจะโดนดุรึเปล่า”รัญหันไปมองคนรักด้วยสายตามุ่งมั่น เธอยิ้มให้พี่สาในแบบที่เคยยิ้มให้ครั้งแรก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขกับสิ่งที่ทำ“ครั้งนี้รัญใช้เงินของตัวเองทั้งหมด ไม่ได้รบกวนที่บ้านเลยค่ะ พ่อไม่ว่าหรอก อีกอย่างพ่อ

กว่าจะเคลียร์ทุกอย่างในร้านเสร็จเรียบร้อยก็เป็นเวลาเกือบตีสาม ถึงแม้จะเหนื่อยแต่รัญกลับมีความสุขกับการเปิดร้านรูปแบบใหม่วันแรกดีหน่อยที่ห้องพักอยู่ชั้นสาม ใช้เวลาไม่กี่นาทีหลังใส่กุญแจร้านเรียบร้อย ทั้งคู่ก็พากันมาทิ้งตัวบนโซฟาในห้องนั่งเล่นความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันทำให้รัญไม่อยากจะทำอะไรเลยในตอนนี้ แม้แต่การพาตัวเองไปอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอนระหว่างที่ทั้งคู่ยังไม่มีบทสนทนาใด ๆ สาวิตรีก็เหมือนจะนึกอะไรได้ เธอหันไปมองใบหน้าอิดโรยของคนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู“รัญคะ พี่มีอะไรจะให้”“หืม อะไรคะ” รัญหันมามอง ขมวดคิ้วมุ่น“หลับตาก่อนค่ะ”รัญทำตามอย่างว่าง่าย เธอหลับตาลงพร้อมรอยยิ้ม จนกระทั่งได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบสดและกลิ่นเนยที่คุ้นเคย“ลืมตาได้แล้วค่ะ”ตรงหน้าของรัญคือช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ช่อใหญ่ และจานเล็ก ๆ ที่วางขนมปังไว้ชิ้นหนึ่ง“พี่แอบสั่งดอกไม้มาเมื่อตอนค่ำค่ะ ส่วนขนมปังในจาน เป็นสูตรพิเศษที่พี่ตั้งใจทำให้รัญคนเดียวเลยนะ”“พี่สา...”รัญค่อย ๆ คลี่รอยยิ้ม จนกลายเป็นยิ้มกว้างเต็มใบหน้า เธอมองช่อดอกไม้สีขาวในอ้อมแขนคนรักอย่างไม่เชื่อสายตา นี่น่าจะเป็นดอ

คนเป็นพ่อเคี้ยวช้า ๆ ก่อนจะกลืนขนมปังลงคอ แล้ววางขนมปังที่เหลือลงบนจานอย่างเป็นระเบียบ ทว่าสายตาที่เงยขึ้นมาสบตากับรัญยังคงเต็มไปด้วยความนิ่งเฉย“รสชาติใช้ได้ แต่รัญแน่ใจแล้วเหรอว่าโปรเจกต์นี้มันจะไปรอด...มีสักกี่คนที่ชอบขนมปังผสมเหล้า”คำพูดที่เหมือนจะชมแต่กลับตบท้ายด้วยความไม่เชื่อมั่น ทำให้ความอัดอั้นที่รัญแบกไว้มาตลอดหลายปีพรั่งพรูออกมาทันที“พ่อคิดว่ามันจะไม่รอดอีกแล้วใช่มั้ยคะ”รัญญาวีร์เสียงแข็งในทันใด ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความอึดอัด“เพราะรัญไม่ได้ช่วยทำธุรกิจที่บ้านใช่มั้ยคะ พ่อเลยมองว่าสิ่งที่รัญเลือกมันจะล้มเหลวทุกครั้ง ที่ผ่านมาพ่อเคยภูมิใจในตัวรัญบ้างมั้ย พ่อเคยรักรัญบ้างรึเปล่า หรือว่าจริงๆ แล้ว รัญก็แค่ลูกที่พ่อไม่สามารถอวดอ้างกับเพื่อนนักธุรกิจได้เลย!”“รัญ มันไม่ใช่แบบนั้น”เจ้าสัวธนาชะงักไปเล็กน้อย อีกฝ่ายยังคงพูดต่อ“เพราะรัญไม่ได้เดินตามรอยพ่อใช่มั้ย พ่อเลยคอยจับผิดรัญตลอด”“...”“รัญรู้นะคะว่ารัญไม่เก่งไม่ดีเหมือนพี่รักพี่ริณ ช่วยงานพ่อไม่ได้ แต่รัญถามหน่อยเถอะ รัญก็เป็นลูกพ่อไม่ใช่เหรอคะ ทำไมไม่มองเห็นในสิ่งที่รัญตั้งใจบ้าง”หยดน้ำใสเริ่มคลอที่เบ้าตา สา

สาวิตรียืนอยู่หน้าบ้านไม้สองชั้น พื้นที่ที่เคยเป็นเซฟโซนและทุกอย่างให้กับเธอ วันนี้สายตาเธอมองมันด้วยความรู้สึกปนเป ใจหนึ่งก็ไม่อยากย้ายออกไป แต่ใจหนึ่งก็คิดว่านี่จะเป็นอีกก้าวในการเปลี่ยนแปลงของชีวิตรถกระบะรับจ้างคันใหญ่จอดเทียบหน้าบ้านไม้ที่สาวิตรีใช้ชีวิตมานับสิบปี รัญในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกำลังสั่งการพนักงานขนของอย่างระมัดระวัง โดยมีป้าเจ้าของบ้าน ยืนรอรับพวงกุญแจคืนด้วยสีหน้าเสียดาย “ป้าใจหายเหมือนกันนะหนูสา เช่าป้ามาตั้งสิบกว่าปี บ้านนี้ไม่เคยเงียบเหงาเลยเพราะกลิ่นขนมของหนูนี่แหละ”“สาขอบคุณป้ามากนะคะที่เมตตาสามาตลอด ถ้าวันไหนป้าคิดถึงขนมปังของสา แวะไปหาที่ร้านใหม่ได้เลยนะคะ สาให้ป้ากินฟรีตลอดชีพเลยค่ะ”“ขอบใจนะจ๊ะ งั้นหนูเก็บของเถอะ ป้าไม่กวนแล้ว ยังไงถ้าเสร็จแล้วเอากุญแจไปให้ป้าที่บ้านก็ได้”สาวิตรีพยักหน้าเบา ๆ แล้วป้าเจ้าของบ้านก็เดินจากไปรัญญาวีร์เดินลงมาจากชั้นสอง พร้อมกับกระถางต้นกุหลาบขาว เธอประคองมันด้วยความระมัดระวังเพราะจำได้ดีว่าพี่สารักต้นไม้ต้นนี้มาก“รัญ พี่ช่วย”“ไม่เป็นไรค่ะ กระถางต้นไม้มันหนักรัญถือเอง พี่สาไปเอาพวกกล่องจุ่มลงมาดีกว่าค่ะ รัญเก็บให้หมดแล้ว วา