72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ณ งานแต่งงานบ้านสวน ช่วงห้าโมงเย็น รัญญาวีร์ หญิงสาววัยสามสิบห้า เจ้าของร้านขนมปังชื่อดังที่เปิดร้านมาเกือบหนึ่งปีแล้ว วันนี้มีโอกาสดีได้นำขนมปังพรีเมียมจากร้านตัวเองมาจัดวางเป็นของว่างในงานแต่งงานของเพื่อนสนิทรัญยืนกอดอกมองถาดขนมปังและครัวซองต์พรีเมียมของเธอด้วยความภาคภูมิใจ แป้งนำเข้าจากฝรั่งเศส เนยแท้ที่แพงที่สุด ทุกอย่างถูกคัดสรรมาอย่างดี โดยในงานแต่งครั้งนี้ มีขนมหลายชนิดถูกนำมาจัดวางเรียงรายเพื่อต้อนรับแขกที่มาร่วมงานแต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของรัญคือ คัพเค้กรสวานิลลาและรสส้มที่วางอยู่ใกล้กับขนมของเธอ แขกคนหนึ่งชิมแล้วหันไปกระซิบเพื่อน“แก... อันนี้อร่อยมาก ลองดูสิ”และไม่นานคัพเค้กในถาดไม้ก็ถูกหยิบไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเหลือชิ้นสุดท้าย รัญจึงรีบเดินไปหยิบชิ้นสุดท้ายใส่จาน และเดินไปหาโต๊ะนั่งเพื่อจะลองลิ้มรสขนม เธออยากรู้เหลือเกินว่าทำไมคัพเค้กหน้าตาธรรมดาถึงมีคนให้ความสนใจมากขนาดนี้ต่างจากขนมปังและครัวซองต์ของเธอที่แทบไม่พร่องเลยระหว่างที่นั่งพิจารณาชิ้นขนมตรงหน้า ลูกหยี เพื่อนสนิทของรัญผู้ซึ่งเป็นเจ้าสาวของงานวันนี้ก็เดินเข้ามาทักทายลูกหยีในชุดเดรสเกาะอกสีขาว ความยาวเพี

สาวิตรี รัตน์นาภิรมย์ หญิงสาววัยสี่สิบ เจ้าของร้านเบเกอรีโฮมเมดที่เปิดมานานกว่าสิบปี ตอนนี้เธอกำลังงุนงงกับบุคคลแปลกหน้าที่พยายามจะขอเข้ามาช่วยล้างอุปกรณ์ทำขนมทั้งที่ไม่ได้รู้จักมาก่อน แถมยังมีพิรุธเรื่องที่จะซื้อขนมร้านเธอให้ได้ ถึงขนาดขอซื้อบัตรคิวต่อจากลูกค้าคนอื่น หากเธอไม่เปิดกล้องวงจรปิดดูระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ ก็คงไม่รู้เรื่องนี้“ขอบคุณที่มีน้ำใจนะคะ แต่ฉันไม่ต้องการผู้ช่วยตอนนี้ค่ะ”เจ้าของบ้านย้ำชัดอีกครั้ง แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าก็ยังไม่ละเว้นความพยายาม“โถ่ ก็ต้องการไว้สักคนสิคะ มีผู้ช่วยดีกว่าไม่มีนะคะ งานคุณจะได้เสร็จเร็ว ๆ ไง”“ไม่เป็นไรค่ะ อีกอย่าง เราสองคนไม่รู้จักกันด้วย”บานหน้าต่างกำลังจะถูกปิดอีกครั้ง แต่รัญรีบยื่นมือขวาไปตรงหน้าอีกฝ่ายทันที“ฉันชื่อรัญค่ะ คุณชื่ออะไรคะ?” รัญยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว ดวงตาแพรวพราวระยิบระยับรอยยิ้มนั้นทำเอาคนที่ได้เห็นชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เพียงครู่เดียวสาวิตรีก็กลับมามีสีหน้าราบเรียบดังเดิม และยังไม่ยอมปริปากพูดอะไร รัญจึงเอ่ยต่อ“เธอคะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เรามาทำความรู้จักกันมั้ยคะ”“เธอ?” คนอายุมากกว่าขมวดคิ้วยิ่งขึ้น“ก็เธอไม่ยอ

รัญเดินตามแผ่นหลังของสาวิตรีออกมาทางหลังร้าน ก่อนจะพบว่าพื้นที่เล็ก ๆ บริเวณด้านหลังของบ้านไม้สองชั้น ซ่อนเสน่ห์บางอย่างเอาไว้ในยามค่ำคืนสวนหย่อมขนาดกะทัดรัดถูกจัดวางไว้อย่างลงตัว มีบ่อปลาเล็ก ๆ ที่ส่งเสียงน้ำลัดเลาะโขดหินดังแว่วมาเบา ๆ แสงไฟจากแผงโซลาร์เซลล์ส่องสว่างนวลตาตัดกับความมืด และจุดเด่นที่สุดคือโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีเตาปิ้งย่างตั้งรออยู่“กินหม่าล่ากัน”“หม่าล่าเหรอคะ ที่พี่บอกว่ากินอะไรง่าย ๆ?”“อื้ม”สาวิตรีเอ่ยเน้นย้ำพร้อมกับวางกล่องพลาสติกที่มีเนื้อสัตว์เสียบไม้บรรจุอยู่ในนั้นลงบนโต๊ะ เธอหันมาสบตารัญก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางเตา“รัญจุดเตานะ เป็นเตาแก๊สอินฟราเรดใช้ง่าย พี่เข้าไปเอาซอสกับแปรงทาในครัวแป๊บนึง”“เอ่อ ได้ค่ะได้” รัญรับคำเสียงตะกุกตะกักเมื่อเจ้าของบ้านหายลับเข้าไปในตัวบ้าน รัญก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เธอก้มลงมองเตาปิ้งย่างตรงหน้าพลางยิ้มขำตัวเอง‘ครั้งเดียวพอ ครั้งเดียวในชีวิตแน่ ๆ ที่จะทำอะไรแบบนี้’เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกประหลาดใจ แต่น่าแปลกที่ความวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้กลับไม่ได้ทำให้เธอหงุดหงิดเลยสักนิดบรรยากาศเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเผ็ดร้อนเมื่อสาวิตรี

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดจ้าสาดส่องลงบนถนนหน้าซอยแคบอันคุ้นตา วันนี้รัญญาวีร์ไม่ได้สวมสูทตัวหรูหรือนาฬิกาแบรนด์ดังอย่างเช่นเมื่อวาน มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มดูทะมัดทะแมง ทำให้เธอดูเหมือนคนที่พร้อมจะลุยงานจริง ๆรัญจอดรถสปอร์ตไว้บริเวณถนนอีกฟากที่เดิมก่อนจะเดินกึ่งวิ่งเข้าซอยมุ่งหน้าไปยังบ้านไม้สองชั้น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการเดิน แต่เพราะกำลังลุ้นว่าเจ้าของบ้านจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นเธอกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งหลังจากโดนไล่ตะเพิดไปเมื่อคืนเมื่อมาถึงหน้าบ้าน ภาพเดิม ๆ ก็ปรากฏสู่สายตา แถวลูกค้าที่ยืนยาวเหยียดออกมาจนถึงรั้วไม้ ทุกคนมีสีหน้าคาดหวังและตื่นเต้น รัญสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนตรงไปยังหน้าต่างบานเล็กที่พี่สากำลังง่วนอยู่กับการส่งถุงขนมให้ลูกค้า“ของลูกค้าออเดอร์อะไรคะ...อ้าว”สาวิตรีชะงักคำพูดไปทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่คมที่พราวไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไป เหลือเพียงความเรียบเฉย“สวัสดีค่ะ วันนี้ไม่ได้มาซื้อขนม ตั้งใจมาช่วยค่ะ”รัญเอ่ยเสียงใสพลางเท้าแขนลงบนขอบหน้าต่างไม้ “เปิดปร

การรอคอยสิ้นสุดลง เมื่อรัญตื่นขึ้นมาในเช้าวันพุธ วันนี้เธอดีดตัวลุกจากเตียงตั้งแต่นาฬิกายังไม่ปลุก ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า เพราะมันเป็นเวลาตีห้าใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำแต่งตัว รัญก็พาตัวเองมาอยู่หน้าบ้านของสาวิตรีที่ยังคงปิดเงียบรัญญาวีร์จ้องมองไปยังประตูรั้วไม้ที่ยังคงคล้องโซ่สนิท แสงสลัวยามเช้าทำให้บรรยากาศดูเงียบเหงา แต่หัวใจของคนรอกลับเต้นระรัวด้วยความหวัง ห้าวันที่ผ่านมาเหมือนการตกนรกทั้งเป็นสำหรับคนที่ไม่เคยต้องรออะไรนานขนาดนี้มาก่อนหากคำกล่าวที่ว่า เงินซื้อทุกอย่างได้เป็นความจริง รัญญาวีร์อยากคัดค้านเสียตอนนี้เลยว่า ประโยคนั้นใช้ไม่ได้กับผู้หญิงที่ชื่อ สาวิตรีเวลาล่วงเลยไปจนแปดโมงเช้า...ทุกอย่างรอบตัวยังคงนิ่งสนิท แดดเริ่มร้อนจัด จนกระทั่งเก้าโมง สิบโมงและสิบเอ็ดโมง...รถเก๋งสีขาวคันเล็กที่รัญเคยเห็นมันจอดอยู่ในโรงรถของบ้านพี่สาก็แล่นเข้ามาในซอยรัญเด้งตัวขึ้นจากพื้นริมถนนหน้าบ้านสาวิตรีทันที เธอยืนมองอีกฝ่ายลงมาเปิดประตูรั้วบ้าน แล้วค่อย ๆ ขับรถเข้าไปในบ้านโดยไม่มีคำทักทายราวกับว่า...ไม่รับรู้การมีอยู่ของคนที่ยืนอยู่หน้ารั้วบ้านแต่ถึงอย่างนั้น รัญก็ไม่ได้ท้อใจ เธ