72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน

ณ งานแต่งงานบ้านสวน ช่วงห้าโมงเย็น

        รัญญาวีร์ หญิงสาววัยสามสิบห้า เจ้าของร้านขนมปังชื่อดังที่เปิดร้านมาเกือบหนึ่งปีแล้ว วันนี้มีโอกาสดีได้นำขนมปังพรีเมียมจากร้านตัวเองมาจัดวางเป็นของว่างในงานแต่งงานของเพื่อนสนิท

รัญยืนกอดอกมองถาดขนมปังและครัวซองต์พรีเมียมของเธอด้วยความภาคภูมิใจ แป้งนำเข้าจากฝรั่งเศส เนยแท้ที่แพงที่สุด ทุกอย่างถูกคัดสรรมาอย่างดี โดยในงานแต่งครั้งนี้ มีขนมหลายชนิดถูกนำมาจัดวางเรียงรายเพื่อต้อนรับแขกที่มาร่วมงาน

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของรัญคือ คัพเค้กรสวานิลลาและรสส้มที่วางอยู่ใกล้กับขนมของเธอ แขกคนหนึ่งชิมแล้วหันไปกระซิบเพื่อน

“แก... อันนี้อร่อยมาก ลองดูสิ”

และไม่นานคัพเค้กในถาดไม้ก็ถูกหยิบไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเหลือชิ้นสุดท้าย รัญจึงรีบเดินไปหยิบชิ้นสุดท้ายใส่จาน และเดินไปหาโต๊ะนั่งเพื่อจะลองลิ้มรสขนม เธออยากรู้เหลือเกินว่าทำไมคัพเค้กหน้าตาธรรมดาถึงมีคนให้ความสนใจมากขนาดนี้

ต่างจากขนมปังและครัวซองต์ของเธอที่แทบไม่พร่องเลย

ระหว่างที่นั่งพิจารณาชิ้นขนมตรงหน้า ลูกหยี เพื่อนสนิทของรัญผู้ซึ่งเป็นเจ้าสาวของงานวันนี้ก็เดินเข้ามาทักทาย

ลูกหยีในชุดเดรสเกาะอกสีขาว ความยาวเพียงเข่า เดินเข้ามาทักทายรัญด้วยรอยยิ้มกว้าง

“นั่งมองอยู่นั่นแหละ ไม่ชิมสักทีล่ะ”

รัญเงยหน้าจากจานขนม “ขนมนี่ของใครเหรอหยี ฉันเห็นแขกในงานหยิบกันทุกคนเลย”

“ขนมจากร้านพี่สาน่ะ สาวิตรี เบเกอรีโฮมเมด เคยได้ยินชื่อนี้มั้ย”

“หงึ ไม่อะ” รัญส่ายหน้าเบา ๆ “แกไปรู้จักได้ไง”

“ฉันเป็นลูกค้าประจำน่ะ ร้านพี่สาขายดีมากเลยนะแก ว่าง ๆ ลองไปซื้อขนมร้านนี้ดูสิ เผื่อแกจะได้แรงบันดาลใจมาใช้กับร้านของแกบ้าง”

“โอ๊ยไม่เอาหรอก” รัญตอบทันที “ร้านฉันเพิ่งเปิด มันก็ต้องใช้เวลา อีกไม่นานหรอก รับรองดังเป็นพลุแตกแน่ ๆ”

ลูกหยีเห็นแววตาในความมั่นใจของเพื่อนก็ไม่อยากเอ่ยขัด แม้ลึก ๆ ในใจจะแอบสงสารรัญไม่น้อย ที่เปิดร้านมาเกือบปีแล้ว ลงทุนทำร้านไปตั้งหลายล้าน แต่จนถึงตอนนี้ร้านของรัญก็ยังไม่เป็นที่รู้จักนัก และการที่เธอเอาขนมของเพื่อนมาเป็นของว่างในงาน ก็เพื่อจะช่วยเปิดโอกาสให้มีคนรู้จักขนมของรัญมากขึ้น

“งั้นตามสบายนะแก ฉันขอไปรับแขกก่อน” ลูกหยีส่งยิ้มให้เพื่อน

“อื้ม ขอบคุณมากนะหยีที่อุดหนุนร้านฉัน”

“เต็มใจมากแก ยังไงก็อย่าเพิ่งรีบกลับล่ะ ช่วงค่ำมีค็อกเทลด้วยนะ”

“อื้ม แกไปดูแลแขกเถอะ”

รัญกลับไปสนใจขนมตรงหน้าต่อ หลังจากลูกหยีหันหลังเดินจากไป และทันทีที่เธอตักเค้กคำแรกเข้าปาก รสสัมผัสที่ได้รับก็ทำให้รัญต้องชะงัก

จากที่ตั้งใจว่าจะแค่ลองชิมสักคำสองคำ กลับกลายเป็นว่ารัญญาวีร์ค่อย ๆ เคี้ยว และตั้งใจรับรสความหอม ความนุ่ม ความหวาน และทุกวัตถุดิบที่บรรจุอยู่ในเนื้อเค้กชิ้นนี้

‘ใช้เนยของอะไรนะ หอมดีจัง’

‘ตีแป้งยังไงนะถึงได้นุ่มขนาดนี้’

‘ใช้ไซรัปของอะไรนะ ทำไมกลิ่นหอมจัง’

หลากหลายความสงสัยเริ่มเข้ามาในความคิดของรัญ จนเค้กตรงหน้าหมดไปอย่างรวดเร็วแบบที่รัญไม่รู้ตัว

“อ้าว หมดแล้วเหรอ”

รัญเอ่ยออกมาเมื่อพบเพียงความว่างเปล่าในจานใบเล็กตรงหน้า เธอจึงจำใจต้องวางช้อนลง

ทว่าสิ่งที่ไม่หมดไปพร้อมกับเนื้อเค้ก คือชื่อร้านเค้กที่ลูกหยีเอ่ยบอกเมื่อครู่นี้ มันยังดังก้องในหัวของรัญซ้ำไปซ้ำมา

สาวิตรี เบเกอรี โฮมเมด...

“หรือว่าต้องลองไปดูให้เห็นกับตาสักหน่อย มันจะสักแค่ไหนกันเชียว”

ระหว่างที่คิด มือเรียวก็หยิบมือถือมาเสิร์ชหาชื่อร้านตามที่เพื่อนบอก ไม่กี่วินาทีหน้าจอก็ปรากฏผลลัพธ์พร้อมแสดงพิกัดตามแผนที่ร้าน

“รีวิวเต็มห้าดาวหนึ่งร้อยรีวิว! จ้างหน้าม้าปะเนี่ย”

รัญเอ่ยออกมาเสียงดังท่ามกลางสายตาของแขกคนอื่นที่เดินผ่านไปมาบริเวณนั้น เธอจึงรีบโค้งศีรษะเป็นการขอโทษ อีกมือรีบหยิบเสื้อสูทที่พาดไว้กับเก้าอี้ แล้วเดินออกมาจากบริเวณงานทันที

“ดูจากรูปก็แค่ร้านเล็ก ๆ รีวิวมันจะเว่อร์เกินไปมั้ง ขอไปดูให้เห็นกับตาหน่อยละกัน”