All Chapters of หลงรักพ่อเพื่อน Nc20++: Chapter 21 - Chapter 30

"พี่อรรถขา" อรรถหันกลับมาหาคนตัวเล็ก แววตาอำมหิตเมื่อครู่อ่อนแสงลงทันที เขายกมือขึ้นประคองใบหน้าหวาน สำรวจร่องรอยตามข้อมือบาง "เจ็บตรงไหนมั้ยครับคนดี อามาช้าไป ขอโทษนะครับ" แมคตะกายลุกขึ้นยืน ลูบข้อมือตัวเอง มองผู้ชายรุ่นพ่อตรงหน้าด้วยความสับสน ก่อนจะเหยียดยิ้มหยันเมื่อประเมินสถานการณ์เข้าข้างตัว

"อื้อ รังแกมินนี่เก่งจังเลยนะคะ พี่อรรถเนี่ย" เสียงหวานกระเส่า มินนี่แอ่นอกรับสัมผัสจากปลายลิ้นร้อนสากที่กำลังละเลงวนอยู่รอบฐานเต้าอวบอิ่ม สองมือเล็กขยุ้มกลุ่มผมสีดอกเลาของเขาแน่น ระบายความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วทุกเส้นประสาท "แต่ หนูชอบค่ะ ชอบให้พี่อรรถรังแก" เธอเว้นจังหวะหอบหายใจหนักหน่วง นัย

เธอเริ่มขยับสะโพกบดขยี้ควบขี่เขารัวๆ อีกครั้ง แต่คราวนี้มือเล็กซุกซนข้างหนึ่งเอื้อมมุดไปด้านหน้า กอบกุมพวงไข่ลูกโตของอรรถที่ห้อยโตงเตงอยู่ใต้โคนแท่งเนื้อ เธอทั้งบีบทั้งคลึงเล่นเบาๆ สลับกับใช้เล็บเกาเขี่ยขยี้นิดๆ สร้างความเสียวซ่านปั่นป่วนให้อรรถจนขนลุกชันไปทั้งตัว "อ่าส์ มินนี่! มือหนู อย่าบีบไข่แร

มินนี่น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดในมุมนี้มาก่อน รู้แค่ว่าเธออยากทำตัวให้น่ารัก อยากให้พี่อรรถภูมิใจ "คุณแม่ไม่โกรธมินนี่แล้วใช่ไหมคะ ที่มินนี่เคยทำตัวเหลวไหล" "โกรธไม่ลงแล้วล่ะ ยิ่งเห็นหนูมีความสุข เห็นหนูโตขึ้นแบบนี้ แม่ยิ่งภูมิใจ" คุณมณียิ้มกว้าง "ขอบคุณคุณอรรถเขาด้วยนะ ที่เข้ามาเ

"แอนนี่... ไม่ไหว... เหม็น... เหม็นกลิ่นแกงมากเลยค่ะ..." เธอพูดเสียงแผ่ว อรรถยืนกอดอกพิงผนัง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวมองสำรวจอาการของลูกสาวอย่างละเอียด ตั้งแต่ใบหน้าที่ซีดเผือด อาการเหม็นอาหารโปรด และท่าทางอ่อนเพลียที่ดูไม่ใช่การป่วยไข้ธรรมดา เขาเลี้ยงลูกมาคนเดียวตั้งแต่เล็กจนโต ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโช