"And... Thank you, too. Thank you for bringing into this world a son who's such a wonderful... and remarkable man."Parang may malalim na bahagi ng puso ni Caspian ang biglang natamaan ng mga salitang iyon. Bigla niyang hinigpitan ang hawak sa kamay ni Isobel. Halos namuti ang mga buko ng mga daliri niya sa sobrang higpit.Mula nang magkaisip siya, sa tuwing binabanggit ng mga tao ang mama niya, puro awa ang naririnig niya. Laging sinasabi ng lahat na napakalungkot ng sinapit nito, na dahil sa pagdating niya sa mundo, nawala ang buhay ng mama niya, at nawala rin ang kaligayahan ng papa niya. Maraming beses na niyang naisip noon na sana, hindi na lang siya ipinanganak. Sa napakaraming gabi, paulit-ulit na nilamon ng kaisipang iyon ang puso niya, parang isang sugat na hindi kailanman naghihilom.Pero ngayon, iba ang sinabi ni Isobel. Hindi ito nanghinayang. Hindi rin ito naawa. Nagpasalamat ito, nagpasalamat sa babaeng nagbigay sa kanya ng buhay. At higit sa lahat, nagpasalamat ito
Leer más