Semua Bab เพลิงแค้นหวนคืน : พลิกลิขิตชะตานางหงส์: Bab 11 - Bab 20

เสียงกรีดร้องของ ไป๋อวี้ ดังระงมไปทั่วตำหนักรับรอง แววตาที่เคยฉายแววอาฆาตบัดนี้เหลือเพียงความตื่นตระหนกและแตกสลาย นางคลานเข้าไปหา อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี หวังจะคว้าชายอาภรณ์แต่ถูกองครักษ์เฟยหลงใช้ฝักกระบี่กันไว้"ไม่จริง! ฝ่าบาท (องค์ชายสาม) ไม่มีวันทำกับข้าเช่นนี้! เยว่ฉี เจ้าโกหก!"หลินเยว่ฉี ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย นางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราลับขององค์ชายสามออกมาโยนลงตรงหน้าไป๋อวี้ "อ่านดูสิพี่อวี้... นี่คือลายมือของคนที่ท่านรัก เขาส่งจดหมายฉบับนี้ให้ท่านอ๋องเก้าเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เนื้อความบอกว่าท่านเป็นคนล่อลวงให้เขาทำผิดเรื่องเกลือเถื่อน และท่านคือไส้ศึกของซีหรงที่จ้องจะสังหารข้าเพื่อทำลายกองทัพตระกูลหลิน"ไป๋อวี้กวาดสายตาอ่านตัวอักษรที่คุ้นเคย น้ำตาไหลพรากเป็นสายเลือด ลายมือนี้... คำลงท้ายที่เคยบอกว่ารักนางนักหนา บัดนี้กลับกลายเป็นดาบที่แทงทะลุหัวใจนางอย่างเลือดเย็น"ฮ่าๆๆ..." ไป๋อวี้หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ข้ามันโง่เอง! ข้าแย่งชิงเขามาจากเจ้า ข้าทำลายชีวิตเจ้าเพียงเพื่อจะถูกเขาทิ้งเหมือนขยะ!""ท่านไม่ได้แย่งเขาไปจากข้าหรอกพี่อวี้" เยว่ฉีโน้มตัวลงกระซิบให้ได้ยิ

เสียงระฆังเตือนภัยดังก้องไปทั่ววังหลวงสลับกับเสียงโห่ร้องของทหาร โจวหานหมิง นำกำลังทหารส่วนตัวกว่าสามร้อยนายบุกฝ่าประตูทิศตะวันตกเข้ามาด้วยความบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและโมหะที่ถูกบีบจนตรึงเครียดถึงขีดสุด"ใครขวางข้าฆ่าให้หมด! บัลลังก์นั้นเป็นของข้า!" หานหมิงตวาดก้อง พลางฟันดาบใส่ทหารยามที่พยายามเข้าขัดขวางเขามุ่งตรงไปยัง ตำหนักเฉินกง ที่ประทับของฮ่องเต้ โดยหวังจะชิงตราประทับมังกรและบังคับให้ฮ่องเต้ลงพระปรมาภิไธยสถาปนาเขาเป็นรัชทายาทก่อนจะสิ้นใจณ ลานกว้างหน้าตำหนักเฉินกงทว่าเมื่อหานหมิงบุกมาถึง เขากลับต้องชะงักฝีเท้าลง ลานกว้างที่ควรจะเต็มไปด้วยความวุ่นวายกลับเงียบสงัด มีเพียงคบเพลิงที่ปักอยู่ตามเสาหินที่ลุกโชนส่งเสียงปะทุเป็นระยะตรงกลางลานนั้น หลินเยว่ฉี นั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ยที่มีกาน้ำชาและจอกชาเพียงใบเดียว นางสวมชุดสีขาวขลิบทองดูบริสุทธิ์ทว่าเยือกเย็นดุจหิมะบนยอดเขา"มาถึงเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้นะเพคะ องค์ชายสาม" เยว่ฉีเอ่ยพลางรินน้ำชาอย่างเชื่องช้า"เยว่ฉี! นังผู้หญิงสารเลว! เจ้าวางแผนใส่ร้ายข้า!" หานหมิงชี้ดาบไปที่นาง "ทหารไปจับนางมา! ข้าจะตัดหัวนางประจาน

รุ่งสางหลังคืนนองเลือด กลิ่นควันไฟยังคงคละคลุ้งไปทั่วเมืองหลวง ทว่าความวุ่นวายภายนอกเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บใน "คุกใต้ดินหลวง" สถานที่ที่แสงตะวันไม่เคยส่องถึงหลินเยว่ฉี เดินทอดน่องไปตามทางเดินหินที่ชื้นแฉะ เสียงโซ่ตรวนที่ลากกับพื้นดังสะท้อนก้องไปมา นางหยุดลงที่หน้าห้องขังไม้โอ๊คหนาทึบ ซึ่งภายในนั้นมีบุรุษที่เคยสง่างามที่สุดในแผ่นดินนั่งพิงผนังอยู่อย่างหมดสภาพโจวหานหมิง ในชุดนักโทษสีขาวที่เปื้อนเลือดและฝุ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า"เยว่ฉี... เจ้ามาดูผลงานของเจ้าหรือ?" หานหมิงเค่นเสียงหัวเราะแหบแห้งออกมา "เจ้าทำสำเร็จแล้ว ตระกูลหลินชนะแล้ว""ข้าไม่ได้มาเพื่อฟังคำประชดประชัน" เยว่ฉียืนนิ่งอยู่หลังซี่กรง "ข้ามาเพื่อถามคำถามเดียว... ทำไมท่านถึงสั่งประหารตระกูลหลินในชาติก่อน?"หานหมิงชะงักไปครู่ใหญ่ เขามองหน้านางด้วยความฉงน "ชาติก่อน? เจ้าพูดเรื่องบ้าอะไร... แต่ถ้าเจ้าถามว่าทำไมข้าถึงต้องกำจัดพวกเจ้าในตอนนี้... ก็เพราะพ่อของเจ้ามันซื่อสัตย์เกินไป! ความซื่อสัตย์ของเขามันทำให้ข้าดูเป็นคนเลว! ทหารรักเขามากกว่ารักข้า! ข้าจะเป็นกษั

ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยในตอนที่แล้วเปรียบเสมือนพายุทรายที่พัดเข้าตา หลินเยว่ฉี จนพร่ามัว นางเพิ่งรู้ว่าศัตรูที่แท้จริงไม่ได้มีแค่โจวหานหมิงและไป๋อวี้ แต่ยังมี "อัครเสนาบดีซ่ง" ผู้เป็นบิดาแท้ ๆ ของไป๋อวี้ที่ซุ่มซ่อนอำนาจอยู่เบื้องหลังราชบัลลังก์มาเนิ่นนาน และเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการตายของมารดานางในชาติก่อนทว่าสิ่งที่น่าหวั่นใจที่สุด คือท่าทีของ อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ที่ดูเหมือนจะกุมความลับบางอย่างเกี่ยวกับตระกูลหลินไว้เช่นกันณ หน้าตำหนักบูรพา (ที่ประทับของรัชทายาทกบฏ)แม้โจวหานหมิงจะถูกขังคุก แต่กองกำลังส่วนตัวของเขายังคงปักหลักสู้ตายอยู่ที่ตำหนักบูรพา โดยมีอัครเสนาบดีซ่งเป็นผู้สั่งการอยู่เบื้องหลัง พวกมันจับตัวขุนนางผู้ใหญ่หลายคนไว้เป็นตัวประกัน เพื่อบีบให้ฮ่องเต้ที่ยังทรงพระประชวรลงพระปรมาภิไธยอภัยโทษให้หานหมิง"ท่านอ๋อง... หม่อมฉันขอเป็นคนนำทัพบุกเข้าไปเองเพคะ" เยว่ฉีเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ควบม้าเคียงข้างโจวอวี้ฉี"เจ้ายังโกรธข้าเรื่องที่ข้าปิดบังความจริงบางอย่างงั้นรึ?" อ๋องเก้าถามพลางมองดวงตาที่เย็นชาของนาง"หม่อมฉันไม่มีเวลาโกรธเพคะ หม่อมฉันแค่มี 'หนี้' ที่ต้องชำระกับเสนาบดีซ่ง"

กลิ่นกำยานและคราบเลือดในวังหลวงถูกชะล้างออกด้วยสายฝนแรกของฤดูใบไม้ผลิ ทว่ากลิ่นอายของการผลัดแผ่นดินยังคงเข้มข้น หลินเยว่ฉี ยืนอยู่บนระเบียงหอตำราหลวง มองดูเหล่าขุนนางที่เคยสยบแทบเท้าโจวหานหมิง บัดนี้กลับเดินก้มหัวเข้าหาขบวนรถม้าของ อ๋องเก้า ราวกับสุนัขที่หาเจ้าของใหม่"โลกนี้ช่างน่าขันนะเจ้าคะชิงเหอ" เยว่ฉีเอ่ยพลางจิบน้ำชาเย็นชืด "เมื่อวานพวกเขาเพิ่งจะร่วมลงนามประหารตระกูลหลิน แต่วันนี้กลับส่งของขวัญมาประจบข้าไม่เว้นแต่ละชั่วโมง""คุณหนูจะรับไว้ไหมเจ้าคะ?" ชิงเหอถามพลางชี้ไปที่หีบทองคำและผ้าไหมล้ำค่าที่กองพะเนิน"เผาทิ้งให้หมด" เยว่ฉีสั่งเสียงเรียบ "ข้าไม่ต้องการของที่เปื้อนน้ำตาของประชาชนและหยาดเหงื่อของทหารที่ตายไป"ณ ท้องพระโรงหลวงบรรยากาศเคร่งขรึมถึงขีดสุด บัลลังก์มังกรสีทองอร่ามตั้งตระหง่านทว่าว่างเปล่า อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ในชุดเกราะสีดำทมิฬเดินฝ่าฝูงขุนนางเข้าไปหยุดอยู่ที่หน้าบันไดหินอ่อน เขาไม่ได้ก้าวขึ้นไปนั่งทันที แต่กลับหันมามองกลุ่มขุนนางเฒ่าที่นำโดยเสนาบดีกรมพิธีการ"ฝ่าบาททรงสิ้นพระชนม์โดยไร้รัชทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมาย" เสนาบดีเฒ่าเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "ตามราชประเพณี ท่า