ไม่นานนัก พีโต้ที่อยู่ข้างนอกก็ตอบกลับมาสั้นๆ ราวกับรู้ชะตากรรม(ปล่อยพี่ใหญ่ไปเถอะ อีกอย่างเมื่อคืนยัยนั่นก็โดนมาหนักแล้ว ให้พี่พอร์ชรับช่วงต่อคนเดียวไปก่อนเถอะ เดี๋ยวเลิฟจะหัวใจวายตายไปซะก่อน)สี่แฝดมองหน้ากัน พลันรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหมือนกันราวกับแกะแสงไฟสลัวจากทางเดินในคฤหาสน์เอดิสันสะท้อนเข้าที่ดวงตาของพวกเขา จนดูเหมือนแมวป่าที่กำลังซุ่มมองเหยื่อ“พี่พีโต้ก็พูดถูก... คืนนี้ยกให้พี่พอร์ชเป็นรางวัลที่ทำงานหนักก็แล้วกัน” ควินซ์ แฝดสามเอ่ยพลางลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะเดาออกว่ากำลังเสียดายหรือกำลังวางแผนอะไรที่ใหญ่กว่านั้น“แต่คืนพรุ่งนี้...” คิวตัน...น้องเล็กเลียริมฝีปากเบาๆ แววตาเป็นประกายวาววับอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“พวกเราจะจัดการพี่เลิฟพร้อมกันทั้งสี่คน... เอาให้ลุกจากเตียงไม่ได้เลยคอยดู!”“หึ... เตรียมตัวไว้เลยเมียจ๋า คืนพรุ่งนี้เป็นทีของพวกเราบ้างล่ะ” ไพตอน...พี่ใหญ่ของกลุ่มแฝดพึมพำเสียงต่ำ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังที่พลุ่งพล่านก่อนที่ทั้งสี่หนุ่มจะพากันเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองไป ด้วยใจที่จดจ่อถึงค่ำคืนพรุ่งนี้...
Read more