Todos los capítulos de บัญชีรักมัดหัวใจนายคู่ปรับตัวร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 11 ประชุมสามวันเต็มที่หลินจมปรักอยู่กับตัวเลขมหาศาลในแผนกบัญชีของตระกูลหลี่ ยิ่งขุดลึกลงไปเธอก็ยิ่งพบความผิดปกติที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความซับซ้อนของเอกสาร แม้ในเวลางานภาพลักษณ์ระหว่างเธอกับเฉินจะดูเหมือนเจ้านายจอมบงการกับนักตรวจสอบบัญชีสาวผู้เคร่งครัด ทว่าเมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียมที่เป็นเขตหวงห้ามส่วนตัว สงครามเรื่องที่นอนก็ปะทุขึ้นทุกคืนจากที่เคยร่างกฎเหล็กไว้เสียดิบดี ท้ายที่สุดหลินก็พ่ายแพ้ต่อความหน้าทนของคนตัวโต เธอขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับคนที่ทำหูทวนลมเก่งเป็นเลิศ จึงจำยอมปล่อยให้เฉินสอดตัวเข้ามาในผ้าห่มและคอยวาดแขนกอดรัดเธอไว้ในอ้อมอกทุกคืนจนกลายเป็นความชินชาที่น่าหวั่นใจเช้าวันสำคัญที่มีกำหนดการประชุมบอร์ดบริหาร หลินปรือตาขึ้นมาพบว่าตัวเองยังคงถูกพันธนาการไว้ด้วยอ้อมแขนกำยำ เธอยกมือขึ้นตบต้นแขนแกร่งเบา ๆ เพื่อปลุกคนที่ยังจมอยู่ในนิทรา“ไอ้ตี๋... ตื่นได้แล้ว”“อือ... เจ๊ ผมขออีกห้านาที” เสียงทุ้มงึมงำตอบกลับมาอย่างคนขี้เกียจ แถมยังซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของเธอราวกับจะอ้อน“ตื่น! วันนี้มีประชุมใหญ่ที่บริษัทไม่ใช่หรือไง

บทที่ 13 ปัญหาของตอนเช้าทันทีที่รถยุโรปคันหรูจอดสนิทภายในลานจอดรถของคอนโดมิเนียม หลินก็ไม่รอให้เครื่องยนต์ดับสนิทดีด้วยซ้ำ เธอกระชากประตูรถออกแล้วก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์โดยไม่หันกลับมามองร่างสูงที่เดินตามหลังมาแม้แต่นิดเดียว ความโกรธระคนอายจากเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารถูกสะสมพอสมควรเมื่อถึงห้องพัก หลินรีบก้าวเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวแล้วจัดการบิดกลอนล็อกประตูเสียงดัง 'แก๊ก' อย่างแน่นหนา เฉินที่เดินตามมาติด ๆ หยุดยืนอยู่หน้าบานประตูไม้สีขาวสะอาดตา เขาไม่ได้มีท่าทีขุ่นเคือง แต่กลับจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากพลางส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับความดื้อรั้นของภรรยาคนสวย“เจ๊... เปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับ” เฉินลองเชิงด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่ฟังดูนุ่มนวลกว่าปกติ “ข้างนอกมันหนาวนะ ให้ผมเข้าไปนอนกอดหน่อยไม่ได้เหรอ?”“ไม่! คืนนี้นายนอนข้างนอกไปเลยหรือจะไปนอนที่ไหนก็เรื่องของนายตามใจนายเลย!” เสียงของหลินตะโกนลอดผ่านประตูออกมาด้วยความเด็ดขาดชายหนุ่มหลุดหัวเราะในลำคอแผ่วเบาด้วยความเอ็นดูในความดื้อรั้นของคนหลังประตู เขาไม่ได้ดึงดันที่จะเคาะเรียกห

บทที่ 15 ย้อมใจรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนไปตามโถงทางเดิน หลินก้าวเท้าฉับ ๆ ออกจากตึกหลี่กรุ๊ปโดยไม่หันกลับไปมองเบื้องหลังแม้แต่หางตา ความโกรธที่สุมอยู่ในอกทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มจนต้องระบายออกมาผ่านทางลมหายใจที่พ่นออกมาแรง ๆ ทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถส่วนตัว มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเลื่อนหาเบอร์เพื่อนสนิท“พวกแก... ร้านเดิมนะ วันนี้ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ ขอแบบจัดเต็ม ใครไม่มาฉันโกรธ!”หลินทิ้งตัวพิงพนักเบาะอย่างหมดแรงหลังจากวางสาย ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักเพื่อเขา แต่กลับถูกตอบแทนด้วยการกลั่นแกล้งเพียงเพราะความหึงหวงไร้สาระ มันทำให้เธอรู้สึกบอบช้ำเกินกว่าจะทนไหว เธอสตาร์ทรถแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านประจำที่เป็นดั่งเซฟโซนในยามที่ใจเปราะบางณ ร้านอาหารกึ่งบาร์ย่านใจกลางเมืองท่ามกลางความมืดสลัวของร้านที่ถูกฉาบทาด้วยแสงไฟสีส้มอำพันนวลตา เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบช้าที่บรรเลงคลอเคล้าช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ว้าวุ่นของหลินได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพื่อนสนิททั้งสี่คนนั่งล้อมวงรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่ร่างระหงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงและความหงุดหงิดที่แผ่ซ่าน ทุ

บทที่ 17 ข้ออ้าง ท่ามกลางความเงียบงันที่ทิ้งตัวลงปกคลุมห้องนอนกว้าง หลินสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อสะกดกั้นความรู้สึกวุ่นวายที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนล้าลุกขึ้นจากเตียง ความเจ็บระบมตามข้อต่อและผิวเนื้อย้ำเตือนถึงบทเรียนอันหนักหน่วงเมื่อคืน แต่เธอกลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อมัน ร่างบางก้าวเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่องรอยของความปรารถนาออกไป หวังให้สายน้ำเย็นจัดช่วยดับไฟความสับสนที่ยังหลงเหลืออยู่ หลังจากจัดการตัวเองจนอยู่ในชุดทำ งานมาดเนี๊ยบเช่นทุกวัน หลินสำรวจใบหน้าที่ซีดเซียวเล็กน้อยในกระจก เธอเติมลิปสติกสีสดขึ้นอีกนิดเพื่อปกปิด ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือคู่ใจแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่คิดจะปรายตามองประตูห้องฝั่งตรงข้ามที่ปิดสนิท ณ ลานจอดรถคอนโดมิเนียม หลินก้าวตรงไปยังรถยนต์ส่วนตัวของเธอแทนที่จะยืนรออยู่ที่จุดนัดพบเดิม ความเคยชินที่ต้องนั่งรถคันเดียวกันไปทำงานถูกตัดขาดลงอย่างสิ้นเชิงในเช้านี้ เธอสตาร์ทรถแล้วเคลื่อนตัวออกไปสู่ท้องถนนที่เริ่มหนาตาด้วยผู้คน โดยไม่แม้แต่จะรอฟังเสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปคันหรูที่คุ

บทที่ 19 งานเลี้ยงแสงอาทิตย์รำไรของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านม่านเนื้อบางเข้ามาภายในห้องนอน บรรยากาศรอบตัวยังอบอวลไปด้วยความอุ่นอวลของคนสองคนที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกันในรอบหลายวัน หลินขยับกายเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงหลับตาพริ้มราวกับไม่อยากให้ช่วงเวลาแห่งความสงบนี้จบลง“ไอ้ตี๋... ตื่นได้แล้ว” หลินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกึ่งคำสั่งพลางใช้ปลายนิ้วสะกิดไหล่หนา“เจ๊จะรีบไปไหนครับ...” เฉินครางงึมงำในลำคอ ดวงตาคมปรือขึ้นมองคนตัวเล็กที่ดูจะกระตือรือร้นผิดปกติ ท่าทางงัวเงียของเขาทำให้ดูเหมือนเด็กหนุ่มจอมดื้อรั้นมากกว่าประธานบริหารผู้เย็นชาที่ใครๆ ต่างเกรงขาม“ไม่ได้รีบ แต่ฉันต้องเข้าไปเคลียร์เอกสารบัญชีชุดสุดท้ายให้เสร็จก่อน แล้วช่วงบ่ายต้องรีบไปเตรียมตัวแต่งหน้าทำผมสำหรับงานคืนนี้อีก” หลินอธิบายรัวเร็วพลางจัดระเบียบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง“อ้อ... งั้นให้ผมไปส่งไหม?” เขาถามพลางขยับตัวลุกขึ้นพิงพนักเตียง เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างที่ไร้สิ่งปกปิด“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเพื่อนฉันมารับที่บริษัทนายนั่นแหละ นายจัดการตัวเองเถอะ”“ครับ...”