Lahat ng Kabanata ng บัญชีรักมัดหัวใจนายคู่ปรับตัวร้าย: Kabanata 1 - Kabanata 10

ตอนที่ 1 กลับบ้านที่ไม่ได้เต็มใจท่ามกลางความวุ่นวายของกรุงเทพมหานครในยามเย็น แสงแดดสีส้มแก่ฉาบไล้ไปตามตึกสูงระฟ้า หลิน หรือ เหม่ยหลิน ในวัย 32 ปี เอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานตัวโปรดพลางถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาเรียวสวยใต้กรอบแว่นจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขมากมายจนภาพเริ่มพร่ามัวสำหรับคนอื่นวัยสามสิบสองอาจเป็นช่วงเวลาของการสร้างครอบครัว แต่สำหรับเธอ... มันคือช่วงวัยที่ความโสดเบ่งบานยิ่งกว่าดอกไม้หน้าร้อน ร่องรอยจากความรักครั้งเก่าที่เคยถูกทรยศเพียงเพราะน้ำหนักตัวยังคงเป็นบทเรียนราคาแพงที่ทำให้เธอลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเอง จากสาวเจ้าเนื้อที่เคยยอมคน กลายเป็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเองจนรูปร่างสมส่วน และที่สำคัญคือเธอเลิกแคร์สายตาคนอื่นสนใจแค่ตัวเลขในบัญชีแม้ตระกูลจางจะมีธุรกิจนำเข้าอุปกรณ์ก่อสร้างรายใหญ่ แต่หลินกลับเลือกแยกตัวออกมาพิสูจน์ตัวเองด้วยการเปิดบริษัทตรวจสอบบัญชีเล็ก ๆ กับกลุ่มเพื่อนสนิท แม้จะมีกันอยู่แค่ห้าคน แต่งานที่ถาโถมเข้ามาก็แทบจะทำให้พวกเธอไม่ได้พัก“ซ้อ...วันนี้ไม่กลับบ้านหลักจริง ๆ เหรอคะคุณเพื่อน” ฉิงฉิง เพื่อนสาวคนสวยของกลุ่มเอ่ยทักขึ้นขณะกำลังเก็บของเตร

ตอนที่ 3 แขกของอากงไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์รถหรูหลายคันที่แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ก็ดังขัดจังหวะความตึงเครียดบนโต๊ะอาหาร ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาในโถงบ้าน คนที่เดินนำหน้ามาด้วยรอยยิ้มกว้างคือ อากงซ่งเพื่อนสนิทของอากงที่ไม่ได้เจอกันนาน โดยมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินตามมาติด ๆ“มา ๆ อาซ่ง อั๊วดีใจจริง ๆ ที่ลื้อมาถึงเสียที” อากงรีบลุกขึ้นต้อนรับเพื่อนรักด้วยท่าทีสดใสเกินคนป่วย“อั๊วก็ดีใจเหมือนกันที่เห็นลื้อยังดูแข็งแรงดี” อากงซ่งตอบกลับพลางหัวเราะร่วน ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้หลานชายที่ยืนอยู่ข้างหลัง“มา ๆ นั่ง ๆ อาเฉินลื้อไปนั่งข้างอาหลินสิ” อากงรีบกวักมือเรียกหลานชายเพื่อนรักให้มานั่งตำแหน่งที่ว่างอยู่เพียงที่เดียว นั่นคือข้างหลินหลินหันไปมองแขกผู้มาใหม่ด้วยสายตาว่างเปล่าในตอนแรก แต่พอเห็นใบหน้าคมคายภายใต้แว่นสายตาทรงเหลี่ยมชัด ๆ เธอก็ถึงกับหน้าตึงจนปิดไม่มิด ความทรงจำเรื่องไอ้เด็กปากเสียบนถนนแล่นเข้ามาในหัวทันที“ไอ้ตี๋ปากหมา!” หลินลุกพรวดขึ้นชี้หน้าคนตรงหน้าอย่างลืมตัวลืมมารยาท“หมวยเล็ก! นั่งลง!” ม๊ารีบปรามเสียงเขียวพลางดึงแขนลูกสาวให้นั่งลง ท่ามกลางสา

บทที่ 5 ได้ฤกษ์พนักงานในชุดยูนิฟอร์มเนียบกริบเดินนำทั้งสามคนเข้ามายังโซน VVIP ที่แยกตัวออกมาอย่างเป็นส่วนตัว บรรยากาศภายในเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่กระทบลงบนพรมหนานุ่ม แสงไฟสีทองสลัวรางสะท้อนกับกระจกเงาบานใหญ่ที่รายล้อมรอบห้อง เพิ่มความหรูหราจนหลินรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ราวแขวนชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงเรียงรายอยู่เบื้องหน้า สีสันที่สดจัดของมันเหมือนกำลังตั้งคำถามและท้าทายรสนิยมของเธอในเวลาเดียวกันหลินยืนกอดอกนิ่ง สายตาเรียบเฉยไล่มองชุดแต่ละตัวอย่างละเอียด เธอพยายามค้นหาชุดที่ดูเป็นตัวเองมากที่สุด แต่ความรู้สึกต่อต้านที่คุกรุ่นอยู่ในใจทำให้ทุกอย่างดูขัดหูขัดตาไปหมดชุดนี้ก็เยอะไป ชุดนั้นก็ดูหวานจนน่ารำคาญ...เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนความเงียบเริ่มทำงาน น้ำหวานที่นั่งรออยู่บนโซฟาหลุยส์ถึงกับทนไม่ไหวต้องส่งเสียงประท้วงออกมาก่อน“สักชุดเหอะเพื่อน กูจะหลับคาโซฟาอยู่แล้วเนี่ย”“กูเลือกอยู่” หลินตอบสั้น ๆ โดยไม่ละสายตาจากราวผ้า แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรงแสดงถึงความดื้อรั้นที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ง่าย ๆแต่แล้วเสียงทุ้มเรียบที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทก็ดังขึ้นจากด้านหลังในระยะที่ใกล้กว่าเดิม

บทที่ 7 ชิงสุกก่อนห่าม🔥🔞บรรยากาศภายในรถเอสยูวีคันหรูเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบา ตัดกับเสียงลมหายใจเข้าออกที่เริ่มสม่ำเสมอของคนเมาที่นั่งคอพับอยู่ด้านข้าง เฉินบังคับพวงมาลัยด้วยมือเดียวอย่างชำนาญ พลางลอบมองใบหน้าของหลินเป็นระยะ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่สาดส่องเข้ามาวูบวาบทำให้เห็นพวงแก้มที่แดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และอาการแพ้ที่เริ่มลามไปถึงลำคอระหง“ดื้อชะมัด...” เขาพึมพำเสียงแผ่ว แววตาที่เคยนิ่งเฉยกลับดูอ่อนแสงลงอย่างประหลาดไม่นานนัก รถคันหรูก็เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง เฉินดับเครื่องยนต์ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างบางเพื่อปลดเข็มขัดนิรภัย กลิ่นเหล้าจาง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของหลินลอยมาปะทะจมูกจนเขาต้องชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบทำให้เขาเห็นขนตางอนยาวและริมฝีปากอิ่มที่เผยอออกน้อย ๆ“พี่หลิน... ถึงห้องแล้วครับ” เขาเรียกเบา ๆ พลางสะกิดไหล่“อื้อออ... ม่ายยย... จะนอนนน...” หลินครางงึมงำพลางปัดมือเขาออกอย่างรำคาญใจ ก่อนจะซุกหน้าลงกับเบาะรถหนีนิ้วมือที่มากวนใจเฉินถอนหายใจยาวอย่างอ่อนใจ เขาตัดสินใจก้าวลงจากรถแ

บทที่ 9 กฏของการอยู่ร่วมกันบรรยากาศภายในห้องคอนโดหรูยามค่ำคืนเงียบสงัดลงหลังจากการโต้เถียงเพิ่งผ่านพ้นไป แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามากระทบกับชุดกี่เพ้าสีแดงที่ยังคงสวมติดกายหลินอยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาพลางถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่ายจากการเจรจาข้อตกลงที่ดูเหมือนจะหาข้อยุติไม่ได้ง่าย ๆเงื่อนไขสำคัญที่อากงและครอบครัวกำชับไว้คือทั้งคู่ต้องย้ายมาใช้ชีวิตใต้ชายคาเดียวกันอย่างสามีภรรยา “ย้ายมาอยู่คอนโดฉัน” หลินเอ่ยเสียงแข็งพลางจ้องหน้าชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้า“เจ๊นั่นแหละย้ายไปอยู่คอนโดผม ห้องผมกว้างกว่า ตั้งอยู่ในทำเลที่ไปทำงานสะดวกกว่าตั้งเยอะ” เฉินสวนกลับด้วยท่าทางนิ่งเฉยตามฉบับของเขา“ไม่! ฉันไม่ย้ายไปไหนทั้งนั้น”เฉินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะยกมือขึ้นปราม “โอเค ๆ ผมยอมถอยให้ก้าวหนึ่งก็ได้ ไม่อยากเถียงกับคนแก่ให้เสียเวลา”“ไอ้ตี๋! ใครแก่พูดให้มันดี ๆ นะ” หลินแหวใส่จนหน้าดำหน้าแดง“ค้าบ... คุณภรรยา” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงยียวนพลางขยับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างจงใจกวนป