บทที่ 20 หวงนายเธอไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าใครจะมองอย่างไร หลินก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งตรงไปยังวงล้อมของท่านประธานหนุ่ม ท่าทางนวยนาดที่แฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธและออดอ้อนทำให้เธอเด่นสะดุดตาแขกทั้งงาน“เฉินนน...”เสียงหวานที่ลากยาวและสั่นพร่าทำให้เฉินที่กำลังคุยงานอยู่ถึงกับชะงักคำพูด เขาหันมามองตามเสียงแล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นสภาพของหลิน ใบหน้าที่แดงจัดและดวงตาที่มองเขาด้วยความตัดพ้อทำเอาเขาเกือบจะทิ้งแก้วในมือ“หลิน! คุณ...”“ทำไม... ฮึก ใจร้ายจัง ทิ้งหลินไว้คนเดียวทำไม”หลินโผเข้ากอดแขนแกร่งของเขาไว้แน่นพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่หนา กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเธอทำให้เฉินหน้าถอดสี เขาเห็นรอยผื่นแดงเริ่มลามขึ้นมาตามลำคอระหง... สัญญาณเตือนภัยที่บอกว่าเธอกำลังทำเรื่องที่เป็นอันตรายต่อตัวเองที่สุด“ขอโทษครับทุกคน พอดีภรรยาของผมเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย”เฉินรีบเอ่ยตัดบทแขกผู้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในใจเขากำลังสั่นด้วยความโกรธจัด เขาไม่รอช้าที่จะรวบตัวร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวทันที หลินไม่ได้ข
Leer más