“สำคัญมากเหรอสร้อยของมึง นี่มันก็ดึกแล้วนะ กูว่านอนก่อนดีกว่ามั้ย แล้วพรุ่งนี้มึงค่อยไปหาเผื่อว่ามีใครเจอแล้วเก็บไว้”“ไม่ได้ๆ...กูต้องหาให้เจอคืนนี้ มันเป็นสร้อยเงินที่แม่ให้ไว้ตั้งแต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ มีความหมายกับกูมากนะมล กูต้องออกไปหาก่อน”นิรมลถอนหายใจและทำหน้าไม่เข้าใจอาการลุกลี้ลุกลนของเพื่อนสนิท“เออๆ...ตามใจมึง ถ้าจะออกไปหา เดี๋ยวกูออกไปเป็นเพื่อน”“ไม่ต้องๆ กูรู้ว่ามึงเหนื่อย นอนไปก่อนเถอะ ถ้าหาไม่เจอจริง ๆ กูจะรีบกลับมาก็แล้วกัน”“ตามใจมึง...อะไรวะ รอให้เช้าก่อนไม่ได้ มันจะอะไรกันนักกันหนา เหนื่อยใจจริ๊งกับอิเพื่อนจอมติสต์”นิรมลบ่นกระปอดกระแปดตามหลังเพื่อนสนิทที่รีบร้อนออกไปจากห้องพักและเดินไปตามทางที่หล่อนคิดว่าอาจจะพบสร้อยเงินที่มันหล่นหายไประหว่างทำกิจกรรม อินทุอรมองไปรอบ ๆ รีสอร์ซึ่งห้องพักแต่ละหลังอยู่ห่างกันและโอบล้อมด้วยป่าเห็นเงาปลายไม้ไหว ๆ ที่แสงสปอร์ตไลต์ของรีสอร์ทส่องขึ้นไปกระทบ หญิงสาวเมียงมองไปรอบๆ และยืนเกาหัวอยู่พักหนึ่ง ขณะนั้นเป็นเวลาดึกแล้วเพราะหลังจากทำกิจกรรมและกลับไปห้องพักก็น่าจะกินเวลาเกือบห้าทุ่มกว่าซึ่งเพื่อน ๆ รุ่นปีหนึ่งและรุ่นพี่ก็กลับเข้า
Last Updated : 2026-04-28 Read more