All Chapters of พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12: คำชมที่คาดไม่ถึงเมิ่งซีกวาดสายตาอ่านรายละเอียดบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ตัวอักษรพู่กันเรียงตัวเป็นระเบียบ เนื้อหาในสัญญาถูกแจกแจงไว้อย่างชัดเจน ทั้งค่าตอบแทนรายเดือน เงินก้อนใหญ่หลังจากการหย่าขาด และจวนขนาดย่อมที่จะมอบให้นางไปตั้งตัว‘ยุติธรรมดีนี่ ไม่มีหมกเม็ดเลยแฮะ’ นางคิดในใจอย่างพึงพอใจทว่าพออ่านมาถึงข้อท้ายๆ ที่ระบุว่านางต้องรับมือกับครอบครัวของเขาให้ได้ หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมองบุรุษฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง“นี่... ท่านแน่ใจแล้วเหรอว่าจะจ้างข้าจริงๆ” เมิ่งซีถามพลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ “ทำไมท่านไม่ไปหาจ้างผู้หญิงคนอื่นล่ะ ดูท่าทางกับคำพูดข้าสิ ห่างไกลจากคำว่ากุลสตรีลิบลับ ขืนพาเข้าจวนไป ท่านแม่ของท่านไม่ตกใจจนเป็นลมหรือไง”ไป๋อวี้เฉินนั่งเอนหลัง ท่าทางผ่อนคลายทว่ายังคงความสง่างาม “เรื่องกิริยามารยาทนั้นมิใช่ปัญหา เมื่อไปถึงเจียงหนาน ข้าจะหาหญิงรับใช้อาวุโสผู้เข้มงวดมาคอยฝึกสอนเจ้าเอง”เขาเว้นจังหวะพลางสบตานาง “อีกอย่างหนึ่ง... ย่อมไม่มีสตรีในห้องหอคนใดยอมรับข้อตกลงแลกเปลี่ยนเช่นนี้ได้หรอก มีเพียงคนใจกล้าเช่นเจ้าเท่านั้นที่กล้าตกลง”เมิ่งซีพยักหน้ารับ ที่เขาพูดมามันก็ถูกเผง ในยุคส

บทที่ 14: เจ้าจะยอมตั้งท้องลูกของข้าเขาหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาพิจารณา ความละเอียดของฝีเข็ม รูปทรงที่แปลกใหม่แต่กลับดูหรูหรา ทำให้เขาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “เจ้านั่งทำสิ่งนี้ทั้งคืนเลยหรือ?”“ก็ใช่น่ะสิ ข้าบอกแล้วไงว่าวันเดียวก็เสร็จ” เมิ่งซียืดอกอย่างภูมิใจชายหนุ่มลอบยิ้มบางๆ เขาไม่เพียงแต่ทึ่งในฝีมือของนาง แต่ยังสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางสบายๆ นั้น “ทำได้ดีมาก ไว้ไปถึงเจียงหนาน ข้าจะให้ช่างฝีมือลองนำแบบนี้ไปเย็บเพิ่ม... ยามนี้มากินข้าวเถิด”ในขณะที่นั่งร่วมโต๊ะอาหาร ไป๋อวี้เฉินก็ลอบสังเกตใบหน้าของเมิ่งซีเป็นระยะ ความมีชีวิตชีวาและเป็นธรรมชาติของนาง ทำให้เขาเผลอนึกย้อนไปถึง ‘หลินเวย’เขาไม่ได้รักหลินเวยจนแทบเป็นแทบตาย เขาเพียงแค่ชื่นชมในความเก่งกาจ ฉลาดเฉลียว และมองว่านางคือสตรีที่เหมาะสมจะก้าวเข้ามาเป็นคู่ชีวิตและช่วยส่งเสริมกิจการของสกุลไป๋ได้มากที่สุด เมื่อตอนที่ถูกนางปฏิเสธคำขอแต่งงาน ลึกๆ แล้วเขายอมรับว่ารู้สึกเสียดายและเสียหน้าอยู่ไม่น้อยเขาเคยคิดว่าความรู้สึกขัดใจจากการพลาดสตรีที่เพียบพร้อมผู้นี้ คงจะกวนใจเขาไปอีกพักใหญ่ ทว่า... ทำไมกัน?ทำไมเพียงแค่ส

บทที่ 16: สตรีผู้ประหลาดขบวนรถม้าของสกุลไป๋มุ่งหน้าลงใต้เพื่อกลับสู่เจียงหนาน ทว่าการเดินทางกลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อเข้าสู่วันที่สาม ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวกลับมืดครึ้ม ก่อนที่พายุฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงถนนดินร่วนซุยแปรสภาพเป็นดินโคลนลื่นไถล หมิงซานที่ทำหน้าที่บังคับรถม้าพยายามเร่งฝีเท้าม้าเพื่อหาศาลาพักที่อยู่ถัดไป ทว่าในจังหวะที่เลี้ยวผ่านโค้งถนน...ครืน... กึก!ตัวรถม้าเอียงวูบไปด้านซ้ายอย่างแรงจนเมิ่งซีที่นั่งอยู่ด้านในเกือบถลาหน้าคะมำ โชคดีที่ไป๋อวี้เฉินคว้าแขนของนางเอาไว้ได้ทัน“เกิดอันใดขึ้น!” ไป๋อวี้เฉินเอ่ยถามฝ่าเสียงฝน“ล้อหลังฝั่งซ้ายตกหลุมโคลนขอรับคุณชาย! หลุมลึกนัก ม้าลากไม่ขึ้น!” เสียงหมิงซานตะโกนตอบกลับมาอย่างร้อนรนไป๋อวี้เฉินขยับตัวจะออกไปดู แต่เมิ่งซีไวกว่า นางเลิกม่านหน้าต่างขึ้นแล้วชะโงกหน้าออกไปมอง ท่ามกลางสายฝนที่สาดกระเซ็น นางเห็นหมิงซานกับชิงเยว่ที่สวมหมวกฟางกำลังพยายามออกแรงดันท้ายรถม้า ในขณะที่ม้าก็พยายามตะกุยตะกายไปข้างหน้า แต่ล้อไม้กลับเพียงแค่หมุนคว้างตะกุยโคลนจนสาดกระเซ็น ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปเบื้องหน้าแม้แต่น้อยภาพนี้คุ้นตานางพิลึก... ‘เหมื

บทที่ 18: ว่าที่ลูกสะใภ้ในอุดมคติณ จวนสกุลไป๋แห่งเมืองเจียงหนาน ภายในเรือนหลักที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่าทว่าเคร่งขรึม กลิ่นกำยานชั้นดีลอยอวลบางเบาในอากาศ‘ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋’ นั่งตัวตรงสง่างามอยู่บนตั่งไม้จันทน์สลักลาย ใบหน้าที่แม้จะมีริ้วรอยตามวัยทว่ายังคงเค้าความงดงามและเปี่ยมไปด้วยความเจ้าระเบียบ มือที่สวมกำไลหยกเนื้อแกะสลักราคาแพงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เมื่อได้ยินรายงานจากพ่อบ้านใหญ่ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“เจ้าว่าอย่างไรนะ? อวี้เฉินกำลังเดินทางกลับมา... พร้อมกับสตรีที่เขาประกาศว่าเป็น ‘ว่าที่ฮูหยิน’ เช่นนั้นหรือ!” น้ำเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าแฝงไปด้วยความตระหนกและไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด“เป็นความจริงขอรับฮูหยินผู้เฒ่า” พ่อบ้านใหญ่ค้อมศีรษะตอบเสียงสั่น “คนส่งข่าวล่วงหน้าแจ้งว่า คุณชายใหญ่ให้เกียรติสตรีผู้นั้นมาก และกำลังพานางเดินทางมุ่งหน้ามายังเจียงหนานขอรับ”ฮูหยินผู้เฒ่าตบโต๊ะดังปังจนน้ำชาในถ้วยกระฉอก “เหลวไหล! การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ที่มารดาต้องเห็นชอบ เขาคิดจะคว้าสตรีที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ใดก็ไม่รู้มาเป็นนายหญิงของสกุลไป๋ได้อย่างไร! สตรีผู้นั้นเป็นลูกเต้าเหล่าใคร มาจากตระกูลใด

บทที่ 20: นรกขุมที่ชื่อว่ามารยาทกุลสตรียามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) ท้องฟ้าเพิ่งจะทอแสงรำไร ทว่าภายในเรือนรับรองของจวนสกุลฟู่กลับไม่เงียบสงบอีกต่อไป“แม่นางเมิ่ง แผ่นหลังต้องตั้งตรง ศีรษะห้ามโอนเอน ก้าวเดินแต่ละก้าวต้องแผ่วเบาดุจสายลมพัดผ่านบุปผา... หยกประดับเอวของท่านต้องไม่ส่งเสียงกระทบกันดังกังวาน ยืดอกขึ้นอีกเจ้าค่ะ!”เสียงเข้มงวดของ ‘ฟางกูกู’ หญิงรับใช้อาวุโสที่อาจารย์ฟู่ส่งมาดังขึ้นเป็นรอบที่ร้อยของวัน เมิ่งซีกำลังเดินประคองถ้วยชาที่มีน้ำอยู่เต็มเปี่ยมซึ่งวางเทินอยู่บนศีรษะ มือทั้งสองข้างประสานไว้ที่ระดับเอว หญิงสาวก้าวเดินอย่างเชื่องช้าบนระเบียงไม้ ทว่าเพียงแค่เผลอทิ้งน้ำหนักลงส้นเท้าแรงไปนิดเดียว...แกรก... เพล้ง!ถ้วยชาบนศีรษะร่วงหล่นลงมาแตกกระจายบนพื้น น้ำชาหกเลอะกระโปรง เมิ่งซีสะดุ้งสุดตัวพลางหลุดเสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกฟางกูกูส่ายหน้าช้าๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้นตึงเปรี๊ยะ บ่งบอกถึงความขัดใจอย่างปิดไม่มิด“ก้าวเท้าหนักเกินไปเจ้าค่ะ กุลสตรีที่แท้จริงเดินเหินต้องสงบเสงี่ยม เอาใหม่เจ้าค่ะ เริ่มเดินจากสุดระเบียงฝั่งนู้นมาใหม่”‘โอ๊ยยย ยายป้าจอมโหด! นี่ข้ากำลังฝึกเป็