บทที่ 9 คุณครูขา อย่าค่ะณ โรงเรียนเอกชนเก่าแก่ ธงไตรรงค์โบกสะบัดอยู่บนยอดตึกเหมือนเช่นทุกวัน นักการภารโรงเปิดสปริงเกอร์รดน้ำหญ้าในสนามฟุตบอล เกิดเป็นประกายรุ้งในละอองอากาศ แต่บรรยากาศในห้องเรียนกลับทรมาน บนกระดานดำอัดแน่นไปด้วยสมการเลขซับซ้อนชวนเวียนหัว สมุดจดของหลายคนก็ยังว่างเปล่าและเอาแต่จับกลุ่มคุยกันสนุกสนาน ไม่ก็รุมล้อมโต๊ะครูหนุ่มร่างบึ๊กแล้วชวนคุยประจ๋อประแจ๋ฉันขมวดคิ้ว เขาจะมาไม้ไหนกันแน่วันนี้เขาเริ่มสอนวิชาเลข พูดที พวกสาวๆก็กรี๊ดที ร่างกำยำยืนเบ่งกล้ามหน้ากระดานดำก็แหกปากกรี๊ดกันลั่น แม่งโคตรน่ารำคาญ เกะกะสายตาฉันชะมัดยาด “สมการที่เพิ่งสอนสำคัญมากเพราะออกข้อสอบทุกที ฮ่าๆ รีบลบดีกว่า” นายภูผาคว้าผ้าลบกระดานจนเกลี้ยงด้วยความสะใจโดยไม่สนเสียงท้วงของพวกนักเรียน ก่อนจะหยิบชอล์กเขียนโจทย์ข้อต่อไป เด็กในห้องจึงตั้งใจเรียนขึ้นทันควัน ยกเว้นอยู่คนเดียว “แก้วออกมาทำสมการหน้า 12 บนกระดานซิ”“กอแก้วยังไม่มีหนังสือค่ะครูภูผา” ยัยจาจารีบชูแขนบอก“ก็ยืมเพื่อนข้างๆมาก่อน แล้วรีบขอเงินผู้ปกครองไปซื้อมาซะ เข้าใจมั้ย” ฉันหันไปมองหน้ายัยจาจา มันก็แสยะยิ้มกวนประสาทพลางยื่นหนังสือให้ยืม ฉั
Terakhir Diperbarui : 2026-04-27
