All Chapters of Her Fate: Chapter 51 - Chapter 60

—Lavinia POVDahan-dahang iminulat ko ang aking mga mata. Where am I? Nang ilibot ko ang tingin ay nasa isang private suite ako. Napatampal ako sa sariling noo, saka ko naalala ang nangyari. Sigurado akong alam na ni Ares na may sakit akong cancer. Bumukas ang pinto ng kinaroroonan ko at nag-tama ang mga mata namin ni Ares. "How are you?" mahinahong tanong ni Ares sa akin."Okay lang," sagot ko. "Bakit?" tanong ni Ares na may halong panunumbat."Dahil ayokong mag-alala ka pa sa akin at makapag-focus ka kay Adam.""May itinatago ka pa ba sa akin, Lavinia?" I cleared my throat pagdakay ibinaling ang tingin sa ibang direksyon. "Where's Adam?" "Isang visitor lang ang pwedeng makapasok sa private suite mong ito. After a minute ay papasok dito si Adam.""Ares, ako ito ang totoong Lavinia.""I know, dahil sinabi na sa akin ni Cally. Pilit niyang ipinagsiksikan sa aking isipan na siya'y hindi ikaw. Hanggang sa napaniwala niya ako ng minsang inilatag ko sa mesa ang lahat ng bawal mong kai

"Gusto mo raw akong makausap, 'tay?" takang-tanong ko sa aking itay. Seryoso ang mukha nito. Kasalukuyang narito kami sa balcony. "Oo, anak. Cally, may sasabihin ako sa'yo." "Ano po 'yon?" Inaamin kong kinakabahan ako sa narinig mula kay Itay pero sana naman good news. Humugot muna ng isang malalim na buntong-hininga ang aking ama. "Pasensiya ka na anak pero kailangan mong malaman ang katotohanan." "Katotohanan?" kunot-noong sagot ko. Palaisipan sa akin ang sinasabi ni itay. Pigil ko ang aking hininga. "Tay, pinapa-kaba mo ako." "Cally, alam mo na bang anak ka ng mga Alegre?" "Opo, 'tay. Nang malaman kong kapatid ko si Lavinia." "Alam mo bang may isinilang kang sanggol?" Nagulat ako sa narinig mula kay Itay. "S—Sanggol?! A—Anong ibig niyong sabihin?" Naguguluhan ako sa sinasabi ng aking ama. "Hindi mo parin ba maalala ang lahat, anak?" "Tay, ano'ng hindi ko maalala?" "Leo, huwag mong piliting alalahanin ni Cally ang nakaraan. Hayaan mong ang panahon ang magtakda

Sa sandaling tinulak ko ang pintuang salamin ng Starbucks, sinalubong agad ako ng amoy ng bagong giling na kape. Makapal, mainit, at parang yakap na nagmumula sa bawat tasa. Sa loob, naghalo ang mga tunog ng espresso machine na humuhuni, mga tasa’t takip na kumakalansing, at ang mababang boses ng mga taong nagsasalita tungkol sa trabaho, pag-ibig, o kung ano man ang bumabagabag sa kanila ngayong araw.“Dito tayo,” ani Micah sa akin habang may dalang laptop, sabay turo sa mesa sa tabi ng bintanang nilalatagan ng liwanag ng hapon. Umupo kami, at saglit kong minamasdan ang paligid. Sa kanan ko, may babaeng mag-isa, nakayuko sa libro, at sa bawat higop niya ng kape, tila may ginugunita siyang alaala. Sa kaliwa, may magkasintahang nagtatawanan, parang walang ibang mundo kundi silang dalawa lamang, nasabi ko na lamang sa sarili. Sana all.Sa counter, ngumiti ang barista habang tinatawag ang mga pangalan. “Caramel Macchiato for Liza! Iced Americano for Mark!” At sandaling naging musika iyon

NANG mapansin kong komportable naman sina itay at inay ay naupo na rin ako sa aking kinauupuan katabi si Micah na ngayo'y tulog na. Nakagat ko ang pang-ibabanglabi. Magkikita na rin kaming muli ni Ares. Bakit nakaramdam ako ng kakaibang excitement at kasiyahan sa aking puso? Tama ba ang pakiramdam kong ito? "Ate, bakit hindi ka pa natutulog?" Narinig ko ang boses ni Carl. "Hindi pa ako makatulog, ikaw ba at bakit hindi ka pa tulog?" balik-tanong ko rito. Napakamot pa sa sariling ulo. "Ang totoo niya'n, Ate... Hindi madali na bigla ko nalang iwan ang mga kaklase ko sa US. Naging malapit na rin sila sa akin lalo na ang mga teachers doon, pero kung saan man nais ng Dios na ako'y dalhin, hahayaan ko siyang gawin iyon."Malaki talaga ang pinagbago ng kapatid kong si Carl na dati ay tambay, lakwatsero, at basagulero. Ngayon ay makikita mo talaga ang kakaibang tao sa hitsura nito. "I'm proud of you, Carl. Nagpapasalamat ako sa Dios at nag-tino ka na rin. Akala. ko talaga habang-buhay ka

Halos lumuwa ang aking mga mata sa ganda ng naturang lugar na kinaroroonan namin. Feeling ko para akong prinsesa na pinagsilbihan ng mga kawaksi.Hindi ko alam kung dapat ba akong humanga o kabahan nang una kong makita ang mansion ng mga Alegre. Parang hindi ito bahay, parang isa itong kaharian na itinayo para ipaalala sa lahat kung gaano kalawak ang mundo.Sa dulo ng sementadong daan, bumungad ang tarangkahan, mataas at bakal na may inukit na letra ng Alegre. Sa mismong sandaling bumukas iyon, naramdaman kong para akong papasok sa isang kabanata ng aking buhay, isang mundong puno ng karangyaan na hindi ko akalaing matatapakan ko kahit sa panaginip.Ang daan papasok ay balot ng mga punong acacia. Ang mga dahon ay nahuhulog dahan-dahan, para bang sinasadyang salubungin ako ng katahimikan. Sa di kalayuan, kumikislap sa araw ang puting marmol ng mansion. Tatlong palapag, bawat bintana’y salamin na tila mata ng isang nilalang na mapanuri.Ganito pala ang tahanan ng mga taong ipinanganak n