LOGINNang buksan ko ang pinto ay ang nakangiting mukha ng isang kawaksi na may dalang tray kung saan nakalagay ang aking pagkain."Lunch niyo po, ma'am." "Salamat, sila inay, itay ko ba at ang kapatid kong si Carl ay kumain na rin?" tanong ko."Tulad niyo po ay hinatid na ng ilang kawaksi ang kani-kanilang pagkain. Sana po ay magustuhan niyo."Nakangiting tumango ako at mula rito ay tinanggap ang tray. Pagkatapos ay nagpaalam na rin saka ko naman muling isinara ang pinto ng aking silid. Dinala sa center table ang aking pagkain at naupo sa couch. Binuksan ang flat screen TV para habang kumakain ay hindi naman ako ma bored tulad ng nakagawian. Napasulyap ako sa aking cellphone na inilapag ko sa bed side table. May mensahe kaya sa akin si Ares? Humugot ako ng isang malalim na buntong-hininga.Really, Cally? Talagang umaasa kang seryoso siya? Kamukha mo kasi si Lavinia kaya siya nagkaroon ng interes sa'yo. Ipinilig ko ang aking ulo sa naisip. Paano nga ba kung gano'n? Kawawa naman ang umaas
Halos lumuwa ang aking mga mata sa ganda ng naturang lugar na kinaroroonan namin. Feeling ko para akong prinsesa na pinagsilbihan ng mga kawaksi.Hindi ko alam kung dapat ba akong humanga o kabahan nang una kong makita ang mansion ng mga Alegre. Parang hindi ito bahay, parang isa itong kaharian na itinayo para ipaalala sa lahat kung gaano kalawak ang mundo.Sa dulo ng sementadong daan, bumungad ang tarangkahan, mataas at bakal na may inukit na letra ng Alegre. Sa mismong sandaling bumukas iyon, naramdaman kong para akong papasok sa isang kabanata ng aking buhay, isang mundong puno ng karangyaan na hindi ko akalaing matatapakan ko kahit sa panaginip.Ang daan papasok ay balot ng mga punong acacia. Ang mga dahon ay nahuhulog dahan-dahan, para bang sinasadyang salubungin ako ng katahimikan. Sa di kalayuan, kumikislap sa araw ang puting marmol ng mansion. Tatlong palapag, bawat bintana’y salamin na tila mata ng isang nilalang na mapanuri.Ganito pala ang tahanan ng mga taong ipinanganak n
Halos lumuwa ang aking mga mata sa ganda ng naturang lugar na kinaroroonan namin. Feeling ko para akong prinsesa na pinagsilbihan ng mga kawaksi.Hindi ko alam kung dapat ba akong humanga o kabahan nang una kong makita ang mansion ng mga Alegre. Parang hindi ito bahay, parang isa itong kaharian na itinayo para ipaalala sa lahat kung gaano kalawak ang mundo.Sa dulo ng sementadong daan, bumungad ang tarangkahan, mataas at bakal na may inukit na letra ng Alegre. Sa mismong sandaling bumukas iyon, naramdaman kong para akong papasok sa isang kabanata ng aking buhay, isang mundong puno ng karangyaan na hindi ko akalaing matatapakan ko kahit sa panaginip.Ang daan papasok ay balot ng mga punong acacia. Ang mga dahon ay nahuhulog dahan-dahan, para bang sinasadyang salubungin ako ng katahimikan. Sa di kalayuan, kumikislap sa araw ang puting marmol ng mansion. Tatlong palapag, bawat bintana’y salamin na tila mata ng isang nilalang na mapanuri.Ganito pala ang tahanan ng mga taong ipinanganak n
NANG mapansin kong komportable naman sina itay at inay ay naupo na rin ako sa aking kinauupuan katabi si Micah na ngayo'y tulog na. Nakagat ko ang pang-ibabanglabi. Magkikita na rin kaming muli ni Ares. Bakit nakaramdam ako ng kakaibang excitement at kasiyahan sa aking puso? Tama ba ang pakiramdam kong ito? "Ate, bakit hindi ka pa natutulog?" Narinig ko ang boses ni Carl. "Hindi pa ako makatulog, ikaw ba at bakit hindi ka pa tulog?" balik-tanong ko rito. Napakamot pa sa sariling ulo. "Ang totoo niya'n, Ate... Hindi madali na bigla ko nalang iwan ang mga kaklase ko sa US. Naging malapit na rin sila sa akin lalo na ang mga teachers doon, pero kung saan man nais ng Dios na ako'y dalhin, hahayaan ko siyang gawin iyon."Malaki talaga ang pinagbago ng kapatid kong si Carl na dati ay tambay, lakwatsero, at basagulero. Ngayon ay makikita mo talaga ang kakaibang tao sa hitsura nito. "I'm proud of you, Carl. Nagpapasalamat ako sa Dios at nag-tino ka na rin. Akala. ko talaga habang-buhay ka
Pagkatapos namin ni Carl ay agad na rin kaming bumaba. "Paano ang mga maids dito?" "Don't worry, si Mr. Alegre na po ang bahala sa kanila. Hindi po lingid sa kaalaman ng inyong ama ang kalagayan niyo rito.""Alright," sagot ko at inalalayan sina itay at inay. Sumunod sa akin sina Micah at Carl.Si Carl na ang nagbitbit ng tatlong baggage patungo sa kotse ni George. Mabuti na lamang at malaki ang van na dala nito, eksakto dahil kasya kaming lahat."Cally, sa kotse ko nalang tayo sumakay," ani Micah. "Ikaw ang bahala," pinaunlakan ko ang nais ni Micah at tinungo namin ang kanyang kotse. "Nay, Tay, dito na ako sasakay sa kotse ni Micah," sabi ko."Ikaw ang bahala, anak."Hindi muna ako pumasok sa kotse ni Micah at hinintay na makapasok sina itay, at inay sa van habang inalalayan ni Carl at George. Nang makapasok na ay saka naman ako sumakay sa kotse ni Micah. Binuksan ko kaagad ang front seat at pumasok sa loob. Saka pinaandar ni Micah ang naturang kotse. "Are you ready na makitang m
Sa sandaling tinulak ko ang pintuang salamin ng Starbucks, sinalubong agad ako ng amoy ng bagong giling na kape. Makapal, mainit, at parang yakap na nagmumula sa bawat tasa. Sa loob, naghalo ang mga tunog ng espresso machine na humuhuni, mga tasa’t takip na kumakalansing, at ang mababang boses ng mga taong nagsasalita tungkol sa trabaho, pag-ibig, o kung ano man ang bumabagabag sa kanila ngayong araw.“Dito tayo,” ani Micah sa akin habang may dalang laptop, sabay turo sa mesa sa tabi ng bintanang nilalatagan ng liwanag ng hapon. Umupo kami, at saglit kong minamasdan ang paligid. Sa kanan ko, may babaeng mag-isa, nakayuko sa libro, at sa bawat higop niya ng kape, tila may ginugunita siyang alaala. Sa kaliwa, may magkasintahang nagtatawanan, parang walang ibang mundo kundi silang dalawa lamang, nasabi ko na lamang sa sarili. Sana all.Sa counter, ngumiti ang barista habang tinatawag ang mga pangalan. “Caramel Macchiato for Liza! Iced Americano for Mark!” At sandaling naging musika iyon
"Hindi ako ang dapat pagsabihan mo niya'n kundi ang totoong may sala," inis kong sagot at tinalikuran na lamang si Micah. "Mommy!" tawag ni Adam sa akin. Napalingon ako sa kanya at ngumiti. "Diyan ka na muna kay Tita Micah mo, Adam. Please, kindly accompany here dahil wala akong nais i-kwento sa
"Please... maniwala ka naman sa akin, ako si Cally at hindi si Lavinia."Narinig ko ang marahas na buntong-hininga ni Ms. Tan. Pagdakay pinakatitigan ako ng maigi. "Hindi ko alam kung ano na namang paandar mo, Lav. Pwede bang tumigil ka na?""Hindi nga ako si Lavinia. Ako si Cally Janeiro," muling
Maraming gumugulo sa aking isipan pero nalilito ako kung bakit nangyari sa akin ang pangyayaring ito. Malakas ang kutob kong may kinalaman si Lavinia sa nangyari sa akin. Kailangan kong makatakas sa lugar na ito. Kailangan kong makauwi sa bahay. Nakaramdam ako ng matinding pangungulila sa aking mg
SAPO ang aking ulo at unti-unting idinilat ang mga mata. Ngunit gano'n na lamang ang gulat ko nang mapagtantong hindi pamilyar sa akin ang naturang kwartong kinaroroonan.Lihim akong nagpasalamat dahil wala naman akong naramdamang kakaiba sa aking buong katawan, so far and so good ay kompleto pa na







