《เสียแรงที่รัก》全部章節:第 31 章 - 第 33 章

33 章節

เสียแรงที่รัก บทที่ 29

ขณะฝั่งคุณแม่ยังสาวไม่คิดเรื่องไร้สาระเช่นภควัตสักนิดเดียว เธอขับรถไปรับน้ำว้าและปองกุลตามสัญญาซึ่งเคยตกลงกันไว้หลายเดือนก่อน ทั้งคู่บ่นคิดถึงหลานใจแทบขาดเมื่อสบโอกาสหยุดยาวหนำซ้ำยังเป็นวันเกิดเต็มรักจึงหาข้ออ้างมาร่วมฉลองพร้อมกัน บรรยากาศพลบค่ำเย็นสบายเมื่อสายลมแผ่วเบาพัดผ่านเนื่องด้วยบ้านหลังเล็กค่อนข้างอยู่ใกล้ละแวกเชิงเขา“พี่ตั้งเตานอกบ้านนะไหม เห็นเจ้าขาบอกว่าปิ้งหมูกระทะกันปกติกินตรงนั้นใช่ปะ” ปองกุลว่าก่อนลงไม้ลงมือแบกหม้อขนาดใหญ่พร้อมปลั๊กสามตาเตรียมจัดสถานที่สำหรับอาหารมื้อเย็น“ฝากพี่ป้องด้วยนะคะเดี๋ยวไหมทำน้ำจิ้มเสร็จแล้วพี่ยกออกไปเลย ว้าช่วยเจ้าขาอาบน้ำอยู่ข้างบนใกล้หกโมงกว่าแล้วแกลงมาคงพร้อมกินพอดี”เต็มรักทานอาหารในแต่ละมื้อตรงเวลาเสมอ เด็กน้อยค่อนข้างมีกฎระเบียบชัดเจนไม่ว่าจะเป็นอาบน้ำ แปรงฟัน ทุกอย่างมักถูกกะเกณฑ์ไว้เป๊ะ แม้เหมือนไหมเลี้ยงลูกง่าย ๆ ส่งเสริมให้ทำอะไรก็ได้อย่างที่ใจอยาก แต่บางเรื่องเธอก็ไม่ลืมเคร่งครัดเพราะอยากฝึกนิสัยเต็มรักตั้งแต่วัยเยาว์“รับทราบ! ว้าบ่นกับพี่ตลอดว่าอยากแวะมาหาเจ้าขาทุกอาทิตย์แต่งานที่บริษัทนี่สิแทบไม่ว่างเลย เดี๋ยวนี้เหนื่อยกว่าเดิม
閱讀更多

เสียแรงที่รัก บทที่ 30

ภควัตเฝ้ามองกระทั่งอาหารมื้อสุขสันต์สิ้นสุดลง ชายหนุ่มรอสองหนุ่มสาวเมืองกรุงพาเต็มรักขึ้นชั้นสองของบ้าน เหลือเพียงเหมือนไหมซึ่งเอาแต่ขะมักเขม้นเก็บกวาดความเรียบร้อย รู้ดังนั้นฝีเท้าย่องเบาเหยียบพื้นดินมือสากจับแนวรั้วไม้ความสูงไม่ถึงช่วงเอวพยายามปีนป่ายเอี้ยวตัวกระโดดข้ามยังอีกฟากฝั่งด้วยท่าทีว่องไวไฟเบื้องล่างดับสนิททุกดวงบ่งบอกว่าภารกิจปัดกวาดเสร็จสิ้นลง อีกไม่ช้าคงถึงเวลาเข้านอน ภควัตจำได้เคยคุยกับบุตรสาวถามไถ่ชีวิตประจำวันเกี่ยวกับเด็กน้อยและมารดา เต็มรักก็เล่าว่าก่อนปิดเปลือกตาท่องดินแดนแห่งนิทราเหมือนไหมมักมีนิทานกล่อมนอนทำให้เจ้าตัวแสบฝันดีเสมอนัยน์ตาเรียวเฉี่ยวแหงนสังเกตตรงระเบียงห้องนอน เห็นผ้าม่านสีหวานสัญชาตญาณรู้ทันทีนั่นคือห้องเหมือนไหมและลูกสาวแน่นอน ภควัตใช้เวลาไม่นานตามประสาคนชอบออกกำลังกายเป็นกิจวัตรก็สามารถพาตนเองเหยียบพื้นระเบียงมือสากวางถุงกระดาษบนพื้นอย่างทะนุถนอม เขาอุตส่าห์หิ้วมาอย่างยากเย็นเพราะอยากมอบของขวัญชิ้นนี้ให้ลูกด้วยตนเอง กายกำยำแนบลู่ผนังขณะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ใจระส่ำเต้นไม่เป็นจังหวะสมองคิดหาวิธีว่าจะทำเช่นไรดี ลมกลางคืนเหน็บหนาวแต่ช่างร้อนอบอ้
閱讀更多

เสียแรงที่รัก บทที่ 31

“ฉันจะถือว่านี่คุณอยากให้ลูกเป็นของขวัญ แต่อย่าพยายามแสดงตัวอย่าทำอะไรมากกว่านี้จนฉันอึดอัดและต้องหนีคุณอีกเป็นครั้งที่สอง” คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าปอด เธอเกลี่ยน้ำตาด้วยตนเองไม่ร้องขอเขาเหมือนวันวาน มือบางฉวยถุงแบรนด์หรูเอาไว้เพราะอย่างไรเสียเขาก็ตั้งใจจริงมิเช่นนั้นคงไม่อุกอาจปีนรั้วยามวิกาล เหมือนไหมเห็นแก่คนเคยผูกพันเธอจะนำของขวัญชิ้นนี้มอบให้ลูกเองกับมือ“ไหมผม…”“ดึกแล้วฉันขอตัว”ภควัตคว้าได้เพียงอากาศเหมือนไหมหันหลังทั้งยังก้าวเดินจากไป นัยน์ตาแดงก่ำหวนถึงอดีตแสนหวานจะคิดถึงพร่ำเพ้ออย่างไรแต่คืนวันเหล่านั้นไม่สามารถหวนคืนมาใหม่ โอกาสที่หลุดลอยจากเขาไปไกลปฏิเสธไม่ได้ว่าตนเป็นคนทิ้งเองกับมือชายหนุ่มมองแม่ของลูกด้วยใจเหม่อลอย พละกำลังมหาศาลเลือนหายดื้อ ๆ ไม่รู้ว่าตนเองหมุนร่างสง่าฝ่าฝนห่าใหญ่ตั้งแต่เมื่อไร หยาดน้ำเบื้องบนเปื้อนผิวกายผสมหยดน้ำตาสมองพร่าเบลออย่างคนไม่มีสติ ใจลอยคว้างกลางอากาศก็ยังคงพยายามปีนลงข้างล่างทั้งที่อ่อนล้าเต็มทีเท้ายังไม่ทันสัมผัสพื้นเฉอะแฉะประจวบกับความลื่นทำให้ทั้งร่างกระแทกพื้นเต็มเปา ศีรษะฟาดพื้นคอนกรีตปรากฏเลือดแดงฉาน สายตาค่อย ๆ พร่าลงไม่รู้เพราะหยาด
閱讀更多
上一章
1234
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status