All Chapters of เสียแรงที่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

เหมือนไหมมาทำงานด้วยจิตใจล่องลอย เพราะสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตั้งแต่เห็นข้อความดังกล่าว ภควัตเดินทางเจรจาธุรกิจต่างประเทศตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ระหว่างเขากับผู้หญิงคนนั้นคงพบเจอกันที่นั่นแต่เริ่มสานความสัมพันธ์อย่างไร ตอนนี้อยู่ในสถานะไหนก็ไม่อาจมีใครล่วงรู้ เธอไม่อยากคาดเดาจนทำตนเองรู้สึกแย่มากกว่านี้ แต่หากถามเขาตรง ๆ ก็ไม่กล้าอยู่ดีตราบใดที่ภควัตยังไม่จริงจังกับใคร เหมือนไหมก็คิดว่าตนอาจครอบครองหัวใจเขาได้ แม้สุดปลายอุโมงค์แห่งความหวังริบหรี่จนไม่เหลือหนทาง ทว่าหญิงสาวหมั่นพยายามด้วยคิดว่าวันหนึ่งความดีคงสามารถชนะใจซาตาน“พี่ไหมคนสวย แต่งตัวง้ามงามจังเลยวันนี้”“ชมพี่ขนาดนี้ หวังอะไรรู้นะ นี่จ้ะอาหารเช้าที่สั่ง สลัดผักกับอกไก่คลีน รอบนี้พี่ลดราคาให้น้ำว้ายี่สิบบาท” นอกจากเป็นเออีสาวสุดเซ็กซี่ เหมือนไหมยังมีอาชีพเสริมนั่นคือเปิดเพจเล็ก ๆ ขายอาหารและขนมคลีนลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพนักงานในบริษัท หรือไม่ก็สาว ๆ ที่รักสุขภาพในคอนโดเดียวกัน ‘Eatwithmai’ นอกจากขายของเป็นหลัก เธอมักถ่ายไลฟ์สไตล์และคลิปทำอาหารสั้น ๆ เพื่อแบ่งปันทริกกลุ่มคนแบบเดียวกัน“พี่ไหมหุ่นดีมากอะ ว้าอิจฉา ออกกำลังกายท่

@ภูเก็ตรีสอร์ตระดับห้าดาวเป็นที่พักของเหล่าพนักงานตลอดสี่วันสามคืน แอลไวน์กรุ๊ปเลือกสรรสวรรค์บนดินอำนวยความสะดวกสบาย เพื่อตอบแทนผลกำไรไตรมาสสุดท้ายของปีที่ทะลุเป้าอย่างสวยงาม ไม่ว่าจะเป็นท่านประธานหรือคณะผู้บริหารต่างตบเท้าเข้าร่วมทริปสุดพิเศษครั้งนี้เหมือนไหมดีใจที่ตนเองเป็นหนึ่งในนั้นเพราะนอกเหนือจากฉลองเรื่องงานอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะเป็นวันเกิดภควัต เธอตั้งใจทำของขวัญที่มีแค่ชิ้นเดียวบนโลกให้เขาตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนหลังมีปากเสียงกันวันนั้นพอเช้าตรู่อีกวันทุกอย่างก็เป็นเหมือนเดิม คนตัวเล็กคิดหาโอกาสเพื่อถามเจ้านายหนุ่มเกี่ยวกับผู้หญิงในข่าว แต่เขากลับไม่อยู่ให้เธอซักไซ้ ทิ้งไว้เพียงแค่อาหารเช้าง่าย ๆ และไออุ่นซ่านสยิวเพราะจำต้องเดินทางไปดูงานต่างประเทศ ด้านเหมือนไหมก็มัววุ่นวายเกี่ยวกับอาการป่วยของมารดาเหตุนั้นจึงทำให้ทั้งคู่ห่างกันโดยปริยาย“ชุดพี่ไหมสวยจัง เตรียมบิกีนีมาลงทะเลพรุ่งนี้ด้วยหรือเปล่าพี่” น้ำว้าโพล่งแซวพี่สาวคนสนิท หล่อนชะโงกหน้าท่าทางคล้ายลิงทโมน สาวน้อยคนนี้ช่างสดใสใครเผลออยู่ใกล้เป็นอันต้องยิ้มตามทุกคน“แหม พี่ไม่ใช่ว้านะ ขอวันพีซพอ” เหมือนไหมยกมือป้องปากหัวเราะ

สองวันผ่านไป…รถคันหรูแล่นสู่คฤหาสน์ด้วยคนขับส่วนตัวหลังเสร็จกิจกรรมฉลองยอดขายทะลุเป้าช่วงไตรมาสสุดท้าย ปลายเท้าเหยียบพื้นพลางก้มดูนาฬิกาข้อมือยี่ห้อดัง จมูกโด่งรั้นอดพ่นลมหายใจเสียไม่ได้เพราะวันหยุดแบบนี้บิดาคงไม่ออกไปไหนภควัตไม่อยากเจอท่านเอาซะเลย!“คุณท่านรออยู่ เชิญค่ะ” แม่บ้านเก่าแก่นามว่า นมยิ้ม ผายมือยังบริเวณทิศทางประตู หล่อนเลี้ยงดูเขาตั้งแต่มารดาไม่อยู่บนโลกนี้ก็มีแต่หญิงชราคนนี้นี่แหละที่คอยเติมความอบอุ่นทำให้ภควัตไม่รู้สึกขาด“แต่ภาคยังอยากอยู่กับนมนี่ครับ ไม่อยากเข้าไปเลย”“โธ่คุณหนู อย่ามาอ้อนดิฉันเลยค่ะ คุณท่านรอนานแล้วเห็นว่ามีเรื่องสำคัญจะคุย” นมยิ้มระบายยิ้มบางเบา มือย่นตบบ่ากว้างเชิงปลอบใจ หล่อนพอรู้แหละว่าภควัตกับบิดาไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไรนักและวันนี้ท่าน ‘ภูวเดช’ เรียกบุตรชายมาพบ ประเด็นที่เจรจาคงสำคัญไม่น้อย ปลายเท้าจ้ำอ้าวผ่านพรมราคาแพงหรี่ตาสังเกตยังห้องนั่งเล่นก็พบว่าผู้เป็นพ่อไขว่ห้างคอยอยู่ไม่ไกล“แปลกนะครับ สงสัยวันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตก เพราะร้อยวันพันปีพ่อไม่ยักอยากคุยกับผมเท่าไร” เสียงทุ้มเอ่ยยียวน ไม่รักษามาดท่านประธานผู้เคร่งขรึมเลยสักนิด“ไ

“เสร็จงานอาทิตย์นี้ดิฉันขอลาออกนะคะ” นางพยาบาลที่คอยดูแลมารดาเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทางเจ้าหล่อนเล่นเอาเหมือนไหมมึนงงชั่วขณะ“ทำไมล่ะคะ หรือค่าตอบแทนที่ฉันให้คุณมันน้อยไป” เธอถามกลับอย่างตรงไปตรงมา ด้วยไม่รู้ว่าการกระทำเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะเหตุใดที่ผ่านมาทำงานร่วมกันก็ราบรื่นตลอด แต่มาขอลาออกดื้อ ๆ มันค่อนข้างน่าสงสัยพอสมควร“หรือคุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าบอกไหมตรง ๆ ได้นะ ยินดีรับฟัง” มือนุ่มคว้าแขนเจ้าหล่อน น้ำเสียงฟังดูเว้าวอนเสียเต็มประดา“แต่อย่าเพิ่งไปตอนนี้ได้มั้ยคะ ไหมหาคนไม่ทันคุณก็รู้แม่อาการแย่แค่ไหนท่านช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ไหมทำงานส่วนน้องสาวก็ยังเรียนอยู่”“นั่นเป็นปัญหาของคุณค่ะไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันบอกล่วงหน้าเพื่อให้รับรู้ ขอตัวนะคะ” แต่อีกฝ่ายกลับไม่แยแสด้วยซ้ำ นางพยาบาลใจร้ายสะบัดตัวออกห่าง หล่อนหมุนตัวหันหลังเมินเฉยต่อสีหน้ากังวล ครั้นเงินมหาศาลเฝ้ารออยู่ตรงหน้าไม่รีบรับไว้ก็โง่เต็มทนริมฝีปากได้รูปขบกัดกันจนห้อเลือด ทำไมชีวิตเธอต้องเผชิญเรื่องแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า พอเริ่มดีขึ้นก็เจอพายุสาดใส่กลืนความสุขอันน้อยนิดจางหายไป คนเป็นทุกข์เวียนว่ายกลับมาจมอยู่ที่เดิม

“คุยกับเจ้าสาวเสร็จแล้วเหรอคะ” คนตัวเล็กเปิดบทสนทนาทันควัน ท่าทีเฉกเช่นคนรักเมื่อครู่เล่นเอาเหมือนไหมนิ่งสงัดประหนึ่งถูกแช่แข็ง รอยยิ้มอ่อนโยนเผยง่ายดายมอบให้ผู้ครอบครองหัวใจ… ผู้หญิงเช่นเธอไม่เคยเอื้อมถึงก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายยิ่งรวดร้าวเท่าทวีเมื่อคนตรงข้ามเฉยชา หนำซ้ำปรากฏสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มทน ภควัตพ่นลมหายใจเซื่องเซ็ง คว้าไวน์ข้างเคียงยกกระดกครั้งเดียวก็หมดแก้ว“ถ้าไหมอยากเจอผมเพื่อพูดเรื่องงี่เง่าก็กลับไปเถอะ วันนี้ไม่มีอารมณ์ทะเลาะด้วย” ร่างสง่าหมุนกายหันหลังจนเหมือนไหมผวาคว้ากอดเขาแทบไม่ทัน“คุณภาค…” พยายามเปล่งเสียงเรียกคนใจร้ายทั้งอ่อนแอเต็มที น้ำตาไหลหยดเปื้อนเชิ้ตขาวคราแรกอยากพบเพื่อจบความสัมพันธ์ทว่าพอเจอเขาก้าวหนีทุกครั้ง...ใจก็อยากยื้อต่ออยู่ร่ำไป ทำไมเธอถึงงี่เง่านักเหมือนไหม ไม่เห็นเก่งอย่างคิดจินตนาการเอาเสียเลย!“ไหนคุณบอกว่าอยากอยู่กับไหม” เธอทวนความจำครั้นวันวาน ฉับพลันมือนุ่มถูกร่างสง่าแกะจำต้องปล่อยสัมผัสเกาะกุม“ใช่ผมพูด” ภควัตหันมาสบตา“แต่ผมไม่เคยบอกว่าจะไม่แต่งงานกับใคร”“…” ถ้อยคำราบเรียบประหนึ่งรถคันใหญ่พุ่งบดขยี้กลางใจแหลกเหลว สมองพลันว่างเปล่า นัยน์ตาเห