《เสียแรงที่รัก》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

หลังสวมแหวนเสร็จเรียบร้อย เจ้าสัวภูวเดชและท่านศาสตราเชิญนายทะเบียนสำนักงานเขตเป็นการส่วนตัวเพื่อให้ทั้งคู่จดทะเบียนสมรสตามฤกษ์มงคลภควัตเป็นฝ่ายจรดปลายปากกาก่อนเจ้าสาว มือเย็นเฉียบละล้าละลังชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็เลือกเซ็นชื่อตัวเองตรงนั้น ด้านเจ้าสาวเช่นกันหล่อนนิ่งสงัดกระทั่งท่านศาสตราต้องสะกิดแล้วถึงลงมือทำตามหน้าที่“แม่ขอให้อรและภาคมีความสุข ต่อจากนี้หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะลูก” คุณหญิงจริยาเอ่ยด้วยวาจาอ่อนโยน แววตาเจือห่วงใยไม่ลืมย้ำลูกสาวคนเดียวอีกครั้งหนึ่ง“แม่รักอรมากนะ”“อรก็รักแม่ค่ะ” เจ้าสาวโผกอดมารดาราวเด็กน้อย“ขี้แยไม่ได้นะลูก หนูโตขึ้นอีกก้าวแล้วจะมาติดแม่แบบเก่าไม่ได้อีก” สองแม่ลูกเกลี่ยหยาดน้ำตาของกันและกัน“แม่ฝากดูแลอรด้วยนะภาค”“ครับ”“โธ่คุณหญิง ยายอรไม่ใช่เด็ก ๆ นะ ไม่ต้องห่วงขนาดนั้นหรอก ภาคต้องดูแลลูกสาวลุงดีอยู่แล้วใช่มั้ยลุงรู้” นายตำรวจใหญ่แทรกขัดจังหวะซึ้ง มือย่นมิวายลงน้ำหนักบริเวณหัวไหล่ภรรยา“เบาใจเถอะ ตาภาครักหนูอรมาก สองคนนี้เขามีความรู้สึกดี ๆ ให้กันตั้งแต่เด็ก” เจ้าสัวภูวเดชหัวเราะร่า ท่าทีสมปรารถนาเล่นเอาลูกชายเม้มเรียวปากหยักเป็นเส้นตรง“งั้นผ

แพขนตาพริ้มเบิกกว้างรับแสงอรุณ แรงเคลื่อนไหวทำให้ร่างบางบนโซฟาลุกพรวดปรี่เท้าหาพี่สาวทันควัน“พี่ไหม…” ความกังวลเกาะกุมใบหน้างดงามทุกสัดส่วน ดุจแพรกวาดสายตาสำรวจเนื้อตัวคนบาดเจ็บจำต้องพ่นลมหายใจหงุดหงิด ผิวขาวมีรอยแผลครูดท้องถนนทำเอาหล่อนอดจินตนาการถึงความเจ็บปวดเสียไม่ได้ พอเห็นพี่สาวเจ็บมากใจยิ่งอยากขย้ำผู้กระทำไม่เหลือซาก“แพร ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เข้ามาใช่มั้ย”“อืม พอหมอบอกไม่อนุญาตให้ใครเยี่ยมนอกจากญาติ เจ้านายพี่ก็อาละวาดจนแพรเองยังตกใจ…”“…”“เขาดูห่วงพี่มากนะ” น้องสาวบอกตามภาพที่เห็นก่อนพบเจอผู้เป็นพี่“ระหว่างพี่กับเขา...”“พี่ไม่อยากได้ยินเรื่องนี้อีก” นัยน์ตาคู่งามวูบไหวชั่วครู่ มือนุ่มเผลอสัมผัสหน้าท้องน้อย โชคดีเมื่อวานเหตุการณ์ชุลมุนไม่อาจพรากสติเหมือนไหม คนตัวเล็กมีโอกาสคุยกับแพทย์เจ้าของไข้ก็ทั้งจุกทั้งหน่วง กระบอกตาร้อนผ่าวยามรู้ชะตากรรมซึ่งตนเผชิญต้นเหตุทั้งหมดเริ่มต้นเพราะผู้ชายที่เคยรัก เขาเห็นแก่ได้คิดถึงเพียงตัวเองจนผลักหายนะมาให้เธอ!“เดี๋ยวตำรวจขอเข้ามาสอบปากคำพี่นะ พี่ไหวใช่มั้ย”“พี่โอเคไม่ต้องห่วง บอกพวกเขาเข้ามาได้เลย” เธอระบายยิ้มบางเบาพอเห็นสาวน้อยหน้าตาขม

“พี่ไหมเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ” น้ำว้าผวาคว้ามือพี่สาวคนงามแทบไม่ทัน เหมือนไหมออกจากโรงพยาบาลช่วงเช้า จากนั้นก็โบกแท็กซี่มุ่งหน้ามาแอลไวน์กรุ๊ปทันทีหญิงสาวตั้งใจทำตามปรารถนาเพื่อปลดพันธะสุดท้ายซึ่งพันผูกเธอไว้กับคนเคยรัก“อย่างอแงสิว้า ถึงพี่ลาออกเราก็ยังคุยกันได้เหมือนเดิม”“หนูรู้นะพี่…” นัยน์ตารุ่นน้องทอดมองอึกอัก หล่อนเม้มริมฝีปากกระจับคล้ายละล้าละลังเต็มทน เหมือนไหมเดาออกทันควันเรื่องที่ว่าคงไม่พ้นท่านประธานหนุ่ม น้ำว้าน่าจะพอรู้ความลับระหว่างทั้งคู่ มิเช่นนั้นที่เกาะหล่อนคงไม่เอ่ยปากเตือนเป็นนัย“พี่รู้ว้าอยากพูดอะไร แต่ทุกการตัดสินใจเชื่อพี่เถอะพี่คิดมาอย่างดี” เหมือนไหมปั้นหน้าปกติ เธอแสร้งเรียบเฉยเสมือนปัญหาซึ่งเคยเผชิญเพียงเศษฝุ่น แม้ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเผาเต่าก็ไม่ต้องแยแสอีก อย่างไรเสียการลิ้มลองรสปวดร้าวถือว่าเป็นประสบการณ์ชั้นดีเหมือนไหมควรขอบคุณภควัตด้วยซ้ำที่ชายหนุ่มสอนบทเรียนราคาแพงให้ตัวเอง…ร่างบอบบางเร่งฝีเท้าหยุดหน้าแผนกบุคคลกลับต้องเผชิญหน้าคนรอ เธอมองผ่านเขาราวธาตุอากาศ นัยน์ตาเรียบนิ่งจนหน้าชายผู้เก่งกาจหดเหลือครึ่งนิ้ว“ไหม” สุ้มเสียงทุ้มแผ่วไม่เหลือมาดนักธุรก

6 ปีผ่านไป…อาจเป็นช่วงเวลายาวนานสำหรับบางคนใช้เพื่อเสพสุข… สำหรับภควัตคงมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ถามหา แววตาเกลียดชังยังวันวานเตือนใจไม่จางหาย มันบาดลึกเสมือนฝันร้ายตามหลอกหลอนทุกราตรี ยามอาทิตย์ร่วงลงสู่พื้นดินช่างทรมานสำหรับคนรอ…เดือนแรกภควัตเจ็บปวด กินไม่ได้นอนก็สะดุ้งตื่น ภาพเธอร้องไห้ทุรนทุรายขอความรักตัดสลับทิ้งห่างไม่เหลือชิ้นดี ผ่านไปเกือบปีอาการเหล่านั้นเล่นงานหนักหน่วงเสียจนนักธุรกิจหนุ่มต้องพบจิตแพทย์เพื่อขอยานอนหลับปีที่สองคล้ายนิ่งขึ้นแต่เปล่าเลย… ใจแกร่งร้าวรานยามกลับไปที่เดิม รังรักระหว่างเราก็เกือบตัดสินใจขายทิ้งแต่นาทีสุดท้ายก่อนจรดปลายปากกาบนสัญญาพลันเปลี่ยนใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีซึ่งภควัตลังเล!กาลเวลาอันยาวนานอาจช่วยเยียวยาบางคนจนหายดีแต่ไม่ใช่สำหรับผู้ชายคนนี้ แม้ภายนอกดูสุขสบายยังคงมาดนักธุรกิจผู้สง่างาม ทว่าน้อยคนนักที่รู้ว่าใจแกร่ง ทั้งอ้างว้าง ว่างเปล่า โดดเดี่ยวเพียงใด…ข่าวคราวเหมือนไหมเงียบหาย เขาไม่อาจติดต่อเธอ หมดเงินมหาศาลจ้างนักสืบก็ผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ความจริงกระจ่างชัดยิ่งกว่าเก่าตอกย้ำความสัมพันธ์แตกร้าวระหว่างสองเราที่จบลง!ภควัตพาร่างซวนเ

“ทำอะไรคะคนเก่ง” หลังเตรียมกระเป๋านักเรียนใบจิ๋วให้ลูกสาวเสร็จ ก็เบี่ยงปลายเท้าชะโงกหน้าหอมแก้มนุ่มนิ่มเติมพลังทันที“แม่ขา สวยมั้ยคะ” เจ้าขายิ้มกว้าง น้ำเสียงเจื้อยแจ้วถามพลางชูกระดาษในมือ“วาดอะไรเหรอคะ” เหมือนไหมย่นคิ้วด้วยดูรูปนี้ไม่ค่อยออกเท่าไรนัก ภาพนี้มีหมีสามตัวใหญ่ยิ้มแฉ่งหน้าตาพิลึกตามลายเส้นเด็กอนุบาล เบื้องหลังคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลและดวงอาทิตย์เจิดจ้า“ครอบครัวหมีค่ะ” เจ้าขาตอบกลับทันควัน“วันนี้คุณครูให้การบ้านครอบครัวให้วาดรูปครอบครัวในฝัน เจ้าขาเลยวาด พ่อหมี แม่หมี ลูกหมี แล้วก็พี่พระอาทิตย์ดวงใหญ่ค่ะ”“…” ได้ยินลูกสาวตอบเช่นนั้นเล่นเอาเธอสะอึก“เจ้าขาชอบครอบครัวหมีเหรอคะ”“ค่ะ ครอบครัวหมีน่ารักค่ะแม่ขา” เด็กน้อยพยักหน้าก่อนลงมือระบายสีต่อ“ครอบครัวเราก็น่ารักนี่คะ ทำไมเจ้าขาไม่วาดแม่ขากับเจ้าขาอีกภาพล่ะคะ ต้องสวยมากแน่ ๆ เลย”“เจ้าขาก็อยากวาดค่ะแต่…” ใบหน้าขาวนวลระบายลมหายใจ นัยน์ตาปนโศกมองมารดาก็เอ่ยความคิดตรงไปตรงมาตามประสาเด็ก“เพื่อน ๆ เขามีพ่อขาหมด เจ้าขามีแม่ขาคนเดียวพ่อขาอยู่บนฟ้ากลัวจะไม่เหมือนเพื่อนเลยวาดครอบครัวหมีแทนค่ะ ครอบครัวหมีของเจ้าขาน่ารักมั้ยคะ”