LUNAMI POINT OF VIEWNaglakad ako nang naglakad hanggang sa hindi ko na alam kung saan ako patungo. Ang oras ay tila huminto, at ang ingay ng siyudad ay naging malabo sa pandinig ko. Ang bawat hakbang ay parang paglayo ko sa nakaraan paglayo sa mga alaala, sa panloloko, at sa sakit na idinulot ng dalawang taong akala ko ay hinding-hindi ako iiwan. Ang puso ko ay durog na durog, pero sa kabila ng lahat, may isang kakaibang pakiramdam na dahan-dahang gumagapang sa aking pagkatao: ang pagnanais na makalimot. Ang pagnanais na gawin ang mga bagay na hinding-hindi ko gagawin noong ako pa ang kilalang Lunami—ang mahinhin, maingat, at laging sumusunod sa tama.Nakarating ako sa isang bahagi ng siyudad na hindi ko pa napupuntahan noon. Ang mga ilaw ay mas maliwanag dito, mas maingay, at masigla. Ang tugtugan mula sa mga bar at kainan ay umaalingawngaw sa hangin, tila inaanyayahan ang sinumang dadaan na makisama sa kasiyahan. Tumingin ako sa salamin ng isang tindahan. Nakita ko ang sarili ko
Terakhir Diperbarui : 2026-04-28 Baca selengkapnya