CHAPTER 2: SHATTERED TRACES

LUNAMI POINT OF VIEW

Ilang oras na akong naglalakad. Hindi ko na alam kung saan ako patungo. Ang tanging alam ko lang, ayaw kong umuwi. Ayaw kong makita ang bahay na pinuno namin ng mga alaala—mga larawan namin sa dingding, ang unan na binigay niya noong birthday ko, ang mesa kung saan madalas kaming kumain nang sabay. Ang bawat sulok ng bahay ay magpapaalala lang sa akin sa lahat ng nawala.

Ang luha ko ay tila hindi nauubos. Kahit anong punas ko, patuloy lang itong bumabagsak. Ang pisngi ko ay tuyo na dahil sa hangin, pero ang sakit sa loob ay parang lalong lumalalim sa bawat hakbang na ginagawa ko.

Dumaan ako sa tapat ng bahay ni Bianca.

Natigilan ako.

Ang ilaw sa kanyang kwarto ay nakabukas. Mula sa bintana, nakikita ko ang anino ng dalawang tao na magkatabi. Ang puso ko ay tila dinudurog muli, mas masakit pa kaysa kanina. Alam ko kung sino ang mga iyon. Hindi na kailangang hulaan.

Nakita ko kung paano yumuko ang lalaki para halikan ang noo ng babaeng nasa tabi niya. Ang kilos na iyon... ganoon din ang ginagawa ni Kael sa akin tuwing bago kami matulog. Ang kilos na akala ko ay sa akin lang. Ang kilos na akala ko ay tanda ng pagmamahal na tapat at totoo.

Pero ngayon, ibang babae na ang nakakaranas nito. Ang pinakamatalik kong kaibigan. Ang taong pinagkatiwalaan ko ng lahat.

"Paano niyo nagawa ito?" bulong ko, ang boses ko ay halos hindi na marinig dahil sa paghikbi. "Paano niyo kayang maging masaya habang ako, durog na durog dito?"

Gusto kong sumigaw. Gusto kong pasukin ang bahay na iyon at tanungin sila kung paano nila nagawang ipagkanulo ako nang ganito. Gusto kong ipamukha sa kanila ang sakit na ipinaranas nila sa akin. Pero wala akong lakas. Ang bawat galaw ay parang mabigat, parang hinihila ako pababa ng sakit at pagkabigo.

Biglang tumunog ang telepono ko.

Kinuha ko ito mula sa bulsa, nanginginig ang kamay ko habang tinitingnan ang pangalan na lumabas sa screen.

BIANCA

Para akong binuhusan ng kumukulong tubig. Tumatawag pa siya? Matapos ang lahat ng ginawa nila, may lakas pa siyang loob na tawagan ako?

Sa unang sandali, gusto kong ibato ang telepono. Gusto kong patayin ito at huwag na muling makipag-usap sa kanila. Pero may bahagi sa akin na gusto kong sagutin. Gusto kong marinig kung ano ang sasabihin niya. Gusto kong malaman kung magsisinungaling pa ba siya o aaminin na niya ang lahat.

Sinagot ko ang tawag. Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko lang na marinig niya ang paghikbi ko.

"Lunami?" boses ni Bianca, parang nag-aalala. Pero alam ko na ngayon—puro lang iyon palabas. "Nasaan ka na? Kanina pa kita tinatawagan. Sabi ni Kael umalis ka na agad sa restaurant. Anong nangyari? Bakit umiiyak ka?"

Napatawa ako nang mapakla. Ang galing niyang umarte. Kung hindi ko alam ang katotohanan, maniniwala pa rin ako na tunay ang pag-aalala niya.

"Hayaan mo na ang pag-arte mo, Bianca," sabi ko, ang boses ko ay malamig at puno ng galit. "Alam ko na ang lahat."

Natigil siya sa kabilang linya. Ang katahimikan ay tumagal ng ilang sandali bago siya muling nagsalita, ang dating matamis na boses ay naging mahina at nanginginig.

"Anong ibig mong sabihin, Lunami? Hindi ko naiintindihan..."

"Tumigil ka na!" sigaw ko. Hindi ko na mapigilan ang galit na matagal nang nakatago sa loob ko. "Sinabi na sa akin ni Kael! Sinabi na niyang mahal na niya ikaw! Sinabi na niyang halos isang taon na kayong nagtataguan sa akin! Bakit kailangan mo pang magsinungaling? Hindi ba sapat na ang panloloko niyo sa loob ng isang taon? Gusto niyo pa bang dagdagan ang sakit na nararamdaman ko?"

Wala siyang sinagot. Naririnig ko lang ang malalim na paghinga niya.

"Pakisabi sa kanya..." dugtong ko, ang luha ay muling bumagsak nang mas malakas, "...na huwag na huwag niyo akong hahanapin pa. At ikaw... ikaw na tinuring kong kapatid, sana masaya ka sa nakuha mo. Dahil simula ngayon, wala na tayong ugnayan. Wala na tayong pagkakaibigan. Wala na akong matalik na kaibigan. At wala na akong pagmamahal na ibibigay sa inyo."

Bago pa siya makasagot, pinatay ko na ang tawag. At agad kong binura ang numero niya. Binuura ko rin ang numero ni Kael, ang lahat ng mensahe, ang lahat ng litrato. Kahit na alam kong hindi nito mabubura ang alaala, kahit na alam kong hindi nito mababago ang nakaraan. Ginawa ko ito para sa sarili ko. Para simulan ang pagputol ng anumang ugnayan ko sa kanila.

Tumingin ako muli sa bintana ni Bianca. Ang anino ay wala na doon. Siguro ay narinig na nila ang lahat. Siguro ay alam na nilang tapos na ang lahat ng lihim.

Tumalikod ako at naglakad palayo. Ang hangin ay mas malamig pa kaysa kanina, pero hindi na ako nakaramdam ng takot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang matinding sakit at ang determinasyon na huwag na muling hayaang saktan ako ng sinuman.

Wala na ang Lunami na kilala nila. Ang Lunami na mapagtiwala, ang Lunami na labis magmahal, ang Lunami na handang ibigay ang lahat para sa mga taong mahal niya... siya ay namatay na ngayong gabi.

To be continued...