CHAPTER 3: WILD LIBERATION

LUNAMI POINT OF VIEW

Naglakad ako nang naglakad hanggang sa hindi ko na alam kung saan ako patungo. Ang oras ay tila huminto, at ang ingay ng siyudad ay naging malabo sa pandinig ko. Ang bawat hakbang ay parang paglayo ko sa nakaraan paglayo sa mga alaala, sa panloloko, at sa sakit na idinulot ng dalawang taong akala ko ay hinding-hindi ako iiwan. 

Ang puso ko ay durog na durog, pero sa kabila ng lahat, may isang kakaibang pakiramdam na dahan-dahang gumagapang sa aking pagkatao: ang pagnanais na makalimot. Ang pagnanais na gawin ang mga bagay na hinding-hindi ko gagawin noong ako pa ang kilalang Lunami—ang mahinhin, maingat, at laging sumusunod sa tama.

Nakarating ako sa isang bahagi ng siyudad na hindi ko pa napupuntahan noon. Ang mga ilaw ay mas maliwanag dito, mas maingay, at masigla. Ang tugtugan mula sa mga bar at kainan ay umaalingawngaw sa hangin, tila inaanyayahan ang sinumang dadaan na makisama sa kasiyahan. Tumingin ako sa salamin ng isang tindahan.

 Nakita ko ang sarili ko magulo ang buhok, namumula ang mata dahil sa iyak, at ang suot kong damit na dati ay tila parang panaginip, ngayon ay parang basahan na lang. Pero sa kabila ng itsura ko, naramdaman kong malaya ako. Wala na akong dapat ipangalala. Wala na akong paniniwalaan. Wala na akong dapat panindigan.

Pumasok ako sa isang bar na tila masigla at punong-puno ng tao. Ang huni ng musika ay tumatagos sa aking buto, at ang amoy ng alak at pabango ay humalimuyak sa hangin. Umupo ako sa dulo ng bar counter, malayo sa ibang tao, at tinawag ang bartender.

"Isang baso ng pinakamatapang na alak na meron kayo," utos ko, ang boses ko ay matatag, kahit na nanginginig pa rin ang loob ko.

Tumingin ang bartender sa akin nang may pagtataka, siguro ay napansin niyang hindi ako ang karaniwang parokyano rito. Pero hindi na siya nagtanong pa. Kumuha siya ng baso at nilagyan ito ng maitim at malakas na alak.

Nang ibigay niya ito sa akin, agad ko itong ininom nang tuluyan. Napapikit ako nang maramdaman ang init na dumaloy mula sa lalamunan ko hanggang sa aking tiyan. Masakit ito, masunog, pero gusto ko iyon. Gusto kong maramdaman ang ibang uri ng sakit—isang sakit na dulot ng pisikal na bagay, hindi ang sakit na galing sa puso at tiwala na niloko.

"Ang tapang naman ng isang binibini para inumin iyon nang ganyan kabilis," narinig kong sabi ng isang malalim at malambing na boses mula sa aking gilid.

Lumingon ako at nakita ko siya. Isang lalaking hindi ko kilala. Matangkad siya, may maitim at makapal na buhok na bahagyang nagulo dahil sa hangin, at ang mga mata niya ay kulay tsokolate na tila may lalim na hindi madaling tuklasin. Ang suot niya ay simpleng itim na kamiseta at pantalon, pero kahit simple, nakatawag ito ng pansin. Ang mga kamay niya ay nakapatong sa counter, at nakatitig siya sa akin nang tuwiran, parang sinusuri ang bawat bahagi ng mukha ko. Wala akong nakita sa kanyang mga mata na paghuhusga—tanging pagkamausisa at kakaibang init.

"Ano sa tingin mo? Hindi ko kaya?" sagot ko nang may hamon sa boses ko. Pinunasan ko ang bahagi ng labi ko gamit ang likod ng kamay ko at tiningnan din siya nang diretso. Ayokong magmukhang mahina sa harap ng isang estranghero. Ayokong ipakita na nasasaktan pa rin ako.

Ngumiti siya—isang ngiti na tila nakakabighani at nakakatunaw nang sabay. "Hindi ko sinasabing hindi mo kaya. Sinasabi ko lang na bihirang makakita ng babaeng may tapang na ganyan. At bihirang makakita ng babaeng umiiyak habang umiinom ng matapang na alak sa gitna ng maingay na bar."

Natigilan ako sandali. "Nakita mo akong umiiyak?"

"Paano hindi ko makikita?" sagot niya habang dahan-dahang lumalapit nang kaunti. Ang amoy ng kanyang pabango—malinis, mabango, at tila dagat—ay humaplos sa aking ilong. "Ang iyong mga mata ay nagsasalita, binibini. Sinasabi nilang dumaan ka sa matinding bagyo. Sinasabi nilang gusto mong makalimot. At sinasabi rin nilang... handa ka nang gawin ang anumang bagay para lang mawala ang sakit na iyan."

Napabuntong-hininga ako at tumawa nang mapakla. "Ang galing mo naman humula. Siguro ay nagtatrabaho kang manghuhula sa kabilang buhay?"

Umiling siya at tumawa nang mahina. "Hindi. Tama lang ang aking obserbasyon. Ang pangalan ko ay Calix. Ikaw?"

Huminga ako nang malalim. Gusto kong sabihin ang tunay kong pangalan, pero napagtanto ko—kung gagawin ko ito, kung itatapon ko ang sarili ko sa kung anong mangyayari ngayong gabi, ayaw kong gamitin ang pangalang iyon. Ang pangalang Lunami ay nakaugat na sa lahat ng sakit at alaala na gusto kong iwanan.

"Kung ano lang ang gusto mong itawag sa akin," sagot ko nang may kakaibang tapang. "Dahil ngayong gabi... hindi ako ang babaeng kilala ng iba. Ngayong gabi, ako ay... wala lang. Isang taong gustong maging malaya."

Tinitigan niya ako nang matagal, parang sinusuri kung seryoso ako. Nang makita niyang hindi ako nagbibiro, dahan-dahan siyang tumango. "Sige. Kung ganoon, tatawagin kitang 'Laya'. Dahil iyan ang gusto mo, hindi ba? Ang maging malaya?"

Napangiti ako—isang tunay na ngiti, ang una mula noong gabing ito ay nagsimula. "Oo. Gusto kong maging malaya. Gusto kong gawin ang lahat ng bagay na hindi ko pa nagagawa. Gusto kong maramdaman na buhay pa ako, kahit na pakiramdam ko ay patay na ang dating ako."

Dumukwang siya nang kaunti, ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang ang layo sa akin. Ang init na nagmumula sa kanya ay tila humahatak sa akin palapit. "Kung ganoon," bulong niya, ang boses niya ay mababa at puno ng pang-aakit, "handa ka bang sumama sa akin? Handa ka bang iparanas ko sa iyo ang lahat ng bagay na magpapalimot sa iyo sa sakit na nararamdaman mo? Walang tanungan. Walang pangalan. Walang nakaraan. Tayo lang... at ang gabing ito."

Ang puso ko ay kumabog nang mabilis. Ang isip ko ay nagsasabing mali ito, na delikado ito, na hindi ko dapat sumama sa isang taong hindi ko kilala. Pero ang puso ko, ang pusong nasugatan at naghahanap ng lunas, ay sumisigaw ng oo. Gusto ko ito. Gusto kong maramdaman na may halaga pa ako. Gusto kong ipakita sa sarili ko at sa kanila kay Kael at kay Bianca na kaya kong mabuhay nang wala sila. Na kaya kong maging masaya nang wala sila.

"Oo," sagot ko nang walang pag-aalinlangan. "Sasama ako sa iyo."

Ngumiti siya nang malapad isang ngiti na punong-puno ng pananabik. Kinuha niya ang kamay ko ang kanyang mga palad ay malaki, mainit, at magaspang, pero ang hawak niya ay banayad at hinila ako paalis ng bar. Ang hawak niya ay parang ancla na humahawak sa akin, parang sinisiguro niyang hindi ako makawala, pero sa kabila nito, hindi ako natakot. Sa halip, naramdaman ko ang kakaibang kapanatagan.

Sumakay kami sa kanyang itim na motorsiklo na nakaparada sa labas. Ibinigay niya sa akin ang isang helmet, at nang maisuot ko ito, niyakap ko siya nang mahigpit mula sa likuran. Ang katawan niya ay matigas at matibay, at nang simulan niyang paandarin ang sasakyan, naramdaman ko ang hangin na humahampas sa aming katawan, ang huni ng makina, at ang bilis ng pagtakbo ng sasakyan. Para akong lumilipad. Ang lahat ng sakit, ang lahat ng luha, ang lahat ng alaala... tila tinatangay ng hangin palayo sa akin. Sumisigaw ako sa tuwa habang nasa daan, at narinig ko siyang tumawa nang malakas kasabay ko.

"Masaya ka ba?" sigaw niya habang binibilisan pa lalo ang takbo.

"Oo!" sagot ko, ang boses ko ay lumalaban sa hangin. "Ito ang pinakamasayang naramdaman ko sa mahabang panahon!"

Ilang sandali pa, nakarating kami sa isang maliit ngunit magandang bahay na nakatayo sa isang mataas na lugar, malayo sa ingay ng siyudad. Mula rito, makikita ang buong lungsod na kumikislap tulad ng libo-libong bituin sa ibaba. Pagpasok namin sa loob, agad akong niyakap niya mula sa likuran, ang kanyang mga braso ay pumulupot nang mahigpit sa aking baywang, at ang kanyang mukha ay lumapit sa leeg ko. Ang hininga niya ay mainit at humahaplos sa aking balat, na nagdulot ng panginginig sa buong katawan ko.

"Ang bango mo," bulong niya habang dahan-dahang hinahaplos ang kanyang labi sa aking balat. "Simula pa lang noong una kitang nakita sa bar, hindi ko na maalis ang tingin ko sa iyo. Ang ganda mo... kahit na punong-puno ka ng lungkot, nagniningning pa rin ang iyong ganda."

Lumingon ako sa kanya at tiningnan siya nang diretso sa mata. "Huwag mo akong purihin," sagot ko nang bahagyang nanginginig ang boses. "Huwag mong sabihin ang mga salitang iyan dahil lang gusto mo ako. Ayaw ko ng kasinungalingan ngayong gabi. Sapat na ang niloko ko na sa buhay ko."

Humarap siya nang buo sa akin at hinawakan ang magkabilang pisngi ko gamit ang kanyang mga kamay. Ang tingin niya sa akin ay seryoso, punong-puno ng damdamin na hindi ko maipaliwanag. "Nami, makinig ka sa akin. Ang bawat salitang sasabihin ko sa iyo ngayong gabi ay totoo. Ang bawat hawak, ang bawat halik, ang bawat kilos... lahat iyan ay galing sa puso ko. Kahit hindi tayo magkakilala nang matagal, sa tuwing nakikita ko ang iyong mga mata, parang kilala na kita nang mahabang panahon. At maniwala ka sa akin... hindi ako magsisinungaling sa iyo."

Ang mga salita niya ay tumagos sa puso ko. Para akong naniniwala sa kanya, kahit na estranghero siya. Dahil sa kanya, hindi ko nararamdaman ang takot na naramdaman ko noong kasama ko pa si Kael. Sa halip, nararamdaman ko ang pagnanais na ibigay ang buong sarili ko sa kanya.

"Kiss me, Calix," utos ko nang mahina, pero may diin. "Halikan mo ako... at iparamdam mo sa akin na wala na ang nakaraan. Na ako ay malaya na."

Hindi siya nagdalawang-isip. Agad niyang idinikit ang kanyang mga labi sa aking mga labi isang halik na mabangis, masugid, at punong-puno ng pagnanasa. Ang mga labi niya ay malambot at mainit, at ang paraan ng paghalik niya ay parang gustong ubusin ang buong pagkatao ko. Ang kanyang mga kamay ay gumala sa aking katawan mula sa aking pisngi, pababa sa aking leeg, hanggang sa aking baywang, na hinihila ako palapit sa kanya hanggang sa walang puwang sa pagitan namin.

Bumukas ang aking bibig, at agad na sinamantala niya ang pagkakataon upang pasukin ng kanyang dila. Ang halik na ito ay ibang-iba sa mga halik na natikman ko noon. Ang mga halik ni Kael ay laging banayad, mahinhin, at kontrolado. Pero ang halik ni Calix ay parang bagyo—masidhi, mapusok, at punong-puno ng buhay. Para bang sa bawat halik niya ay tinatanggal niya ang lahat ng bigat na dala ko. Para bang sa bawat hawak niya ay pinaparamdam niya sa akin na ako ay maganda, ako ay kanais-nais, at ako ay buhay pa rin.

"Ang sarap mong halikan," bulong niya sa pagitan ng mga halik, ang boses niya ay magaspang at punong-puno ng pagnanasa. "Gusto kita... mula sa unang tingin pa lang sa iyo, gusto na kita."

"Gusto rin kita," sagot ko, ang aking mga kamay ay gumapang sa likod niya, hinahaplos ang matigas niyang kalamnan sa ilalim ng kanyang damit. "Gawin mo ang gusto mo sa akin, Calix. Huwag kang magpigil. Gusto kong maramdaman ang lahat ng iyong pagnanasa."

Tinitigan niya ako nang malalim, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa dilim dahil sa matinding damdamin. "Sigurado ka ba? Dahil kapag sinimulan ko na ito... hinding-hindi na ako titigil hangga't hindi ako nasisiyahan. At hinding-hindi ko na mapapalaya ka pa."

Ngumiti ako nang mapanghamon at hinila siya pabalik sa akin para sa isa pang halik. "Huwag mo akong pakawalan, Calix. Huwag mo akong pakawalan hangga't hindi ko nakakalimutan ang lahat. Hangga't hindi ko nararamdaman na ako ay muling ipinanganak."

Dinala niya ako papasok sa silid, ang bawat hakbang ay mabagal, parang ninanamnam ang bawat sandali. Dahan-dahan niyang hinubad ang aking damit, isa-isa, hanggang sa hubad na ako sa harap niya. Hindi siya nagmadali. Ang kanyang mga mata ay naglakbay sa bawat bahagi ng aking katawan, parang hinahangaan ang isang pinakamagandang likhang-sining. Ang mga kamay niya ay humaplos sa aking balat, mula sa aking balikat, pababa sa aking dibdib, hanggang sa aking baywang. Ang bawat hawak ay nagdulot ng kuryente na dumaloy sa buong katawan ko, na nagpapanginig sa akin ngunit punong-puno ng kasiyahan.

"Napakaganda mo," bulong niya habang hinahaplos ang aking balat nang dahan-dahan. "Ang iyong balat ay malambot at mainit... parang para lang sa akin."

"Calix..." ang pangalan niya ay lumabas sa aking bibig bilang isang bulong na punong-puno ng pagnanasa. "Huwag mo na akong patagalin. Gusto kita... gusto kong maging iyo."

"Pasensya na, mahal," sagot niya habang dahan-dahang hinihiga ako sa malambot na kama. Ang katawan niya ay pumagitna sa aking mga hita, ang init ng kanyang balat ay dumidikit sa akin. 

"Ayaw kong magmadali. Gusto kong iparamdam sa iyo kung gaano ka kahalaga sa akin, kahit na saglit lang tayong magkakilala. Gusto kong ipakita sa iyo na karapat-dapat kang mahalin nang buong puso at pagnanasa."