CHAPTER 1: THE END OF EVERYTHING

LUNAMI POINT OF VIEW

Alas otso ng gabi.

Tumambad sa akin ang malawak na parking lot ng pinaka-sosyal na restaurant sa siyudad. The place was glowing with warm yellow lights, parang nasa fairytale setting. Pero kahit gaano kaganda ang paligid, hindi ko maalis ang kaba na gumuguhos sa buong sistema ko.

Huminga ako nang malalim at hinawakan nang mahigpit ang strap ng bag ko.

Tonight is supposed to be special. Three years anniversary namin ni Kael. Three years of being together, three years of building dreams, three years na akala ko ako lang ang babaeng nasa puso niya.

"Kalmahan mo lang, Lunami. Wag kang OA mag-isip," bulong ko sa sarili ko habang naglalakad papasok ng building.

Naka-suot ako ng dress na kulay cream, yung pinili niya mismo nung namili kami sa mall last week. Sabi niya bagay daw sa akin kasi "pure and innocent" daw ang dating ko. Napangiti ako nang bahagya sa alaala. Si Kael, he always knew how to make me feel like the most beautiful woman in the world.

Pagpasok ko sa loob, agad akong sinalubong ng waiter.

"Good evening, Ma'am. Table for one?" tanong nila.

Umiling ako. "Ah no, may kasama ako. Reservation under Kael Monterozo."

Tumango sila at inalalayan ako papunta sa private area. And there he was. Nakaupo sa dulo ng mesa, naka-ayos ng suot, at nakatingin sa labas ng bintana. He looked so handsome, so perfect. Yung tipong hindi ka makakapaniwala na pinili niya ang isang katulad ko.

"Hi, Love," bati ko sabay upo sa tapat niya.

Nilingon niya ako. Ngumiti siya, pero parang... iba. Yung ngiti niya, hindi yung tipong umaabot sa mata niya. Parang pilit lang.

"Hi, Lunami," sagot niya. His voice was low, almost cold.

Kumunot ang noo ko. "Okay ka lang? Parang ang lalim ng iniisip mo ah."

Tumango siya at inayos ang upo. "Yeah. Nothing. Just... work stuff."

Nagkibit-balikat ako at sinubukang ibalik ang magandang mood. "Oh, happy anniversary! Three years na tayo! Ang bilis no?"

I tried to sound cheerful, pero parang may mabigat na bagay na nakadagan sa dibdib ko. The atmosphere was weird. Sobrang tahimik. Usually, kapag magkasama kami, ang dami naming kwento, ang lakas ng tawa namin. Pero ngayon? Parang strangers kami.

"Opo," sagot niya lang. Walang emosyon.

Nagsimula na kaming kumain. I kept talking about random things—about my work, about our friends, about the plans we had for next month. I was filling the silence kasi hindi ko kayang tiisin yung ganitong awkwardness.

And all this time, tumatango lang siya. Minsan sumasagot ng maikli. "Ah okay," "Ganon ba," "Nice."

Hanggang sa hindi ko na napigilan.

"Kael," tawag ko sa pangalan niya.

Tumingin siya sa akin. "Bakit?"

"May problema ba tayo?" diretsahan kong tanong. "Bakit parang ang layo-layo mo? Parang hindi tayo nag-cecelebrate ng anniversary, parang pinipilit mo lang na nandito ka."

Nakita ko kung paano siya napabuntong-hininga nang malalim. He closed his eyes for a second, parang naghahanap ng lakas ng loob na sabihin kung ano man ang nasa isip niya.

"Lunami..." panimula niya.

Nanginginig na ang mga kamay ko sa ilalim ng mesa. "Bakit? Ano yun?"

Tumingin siya sa akin straight in the eyes. And that was the moment I felt my world shatter into pieces.

"Huwag na tayong magpaligoy-ligoy pa," sabi niya. His voice was steady, pero para sa akin, parang bawat salita niya ay karayom na tumutusok sa puso ko. "I think... we need to stop this."

Natigilan ako. Parang tumigil ang mundo ko.

"H-hah? Anong stop?" nauutal kong tanong. "Anong ibig mong sabihin?"

"I mean, break up na tayo, Lunami."

Boom.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Yung sakit? Hindi siya yung tipong nasusugatan lang. It was like someone took my heart out and smashed it right in front of me.

"B-break up?" ulit ko. Halos hindi na lumalabas ang boses ko. "Bakit? Kael, ano bang nagawa ko? May nagawa ba akong mali? Three years anniversary natin ngayon oh! Bakit ngayon mo pa sasabihin 'to?"

Nagsimula nang mamuo ang luha sa mga mata ko. I tried to stop them, ayokong umiyak sa harap niya, ayokong magmukhang kawawa. Pero hindi ko kaya. Sobrang sakit.

"It's not about what you did, Lunami. You were perfect. You were too perfect," sabi niya.

"Then bakit?!" sigaw ko nang bahagya. Hindi ko na mapigilan ang emosyon. "Kung perfect ako, bakit mo ako iiwan? Tell me! May iba ba? May iba ka na ba?"

Tumahimik siya. Yung katahimikan na yun ang pinakamasakit na sagot na pwede niyang ibigay.

"Kael, sagutin mo ako!"

"Yes," he said.

Isang salita lang. Pero sapat na para durugin ako nang tuluyan.

"Yes, may iba na," pagpapatuloy niya. "Matagal na. Almost a year now."

Almost a year?

Isang taon?

Habang ako, abala ako sa pagpaplano ng future namin. Habang ako, sobrang inlove na inlove sa kanya. Habang ako, tinatago ko yung pera ko para sa future house na pinangarap namin. Siya? Siya, may kausap, may kasama, may mahal na iba.

"Who?" tanong ko. Basa na ang mukha ko sa luha. "Sino siya? Kilala ko ba?"

Tumingin siya sa akin, at sa mga mata niya, nakita ko yung guilt. Pero higit doon, nakita ko yung pagmamahal na dati ay para sa akin, pero ngayon... para na sa iba.

"Si Bianca," bulong niya.

Bianca.

My best friend.

Yung taong tinuring kong kapatid. Yung taong pinagkatiwalaan ko ng lahat. Yung taong laging nandiyan kapag may problema kami ni Kael. Yung taong sinasabihan ko ng mga secrets ko tungkol sa relasyon namin.

"H-hindi... hindi pwede," umiling-iling ako. Hindi ko matanggap. "Huwag mo akong lokohin, Kael. Si Bianca? Best friend ko yun! Sabihin mo nagbibiro ka lang!"

Tumayo siya at umikot para lumapit sa pwesto ko. Gusto sana niyang hawakan ang kamay ko pero umatras ako.

"Sorry, Lunami. I really am sorry. Akala namin makakaya naming itago, akala namin matitigil din. Pero hindi eh. Nagseryoso na. Mahal ko na siya."

Mahal.

Yung salitang yun, dati rati ay para lang sa akin. Ngayon, ibang tao na ang pinaglalagyan.

"Mahal mo na siya?" ulit ko. Ang sakit-sakit pakinggan. "So lahat ng 'I love you' na sinasabi mo sa akin sa nakaraang taon? Lahat ng pangako? Lahat ng lambing? LIES LAHAT?!"

"Hindi naman sa lahat..." depensa niya. "May mga panahon na totoo naman yung nararamdaman ko para sayo. Pero iba na talaga ngayon. Si Bianca yung kailangan ko. Siya yung nakakaintindi sa akin sa paraang hindi mo kayang gawin."

"Ah, ganun ba?" tumawa ako nang mapakla. Luha pa rin ang tumutulo sa mata ko habang tumatawa. "So ako yung tanga dito no? Ako yung bobo na akala ko happy tayo. Ako yung tanga na sobrang proud na may boyfriend akong loyal, may best friend na totoo. Pero pareho pala kayong nananakit sa akin nang patalikod."

"Lunami, please. Wag mo naman ganunin. Mahirap din para sa amin," sabi niya.

"Mahirap para sa inyo?" nanlilisik ang mata ko sa kanya. "Eh paano ako? Ano mararamdaman ko? Na niloko niyo ako nang halos isang taon? Na habang busy ako paghandaan tong anniversary na to, habang nag-iipon ako para sa future natin, kayo naman... kayo masaya na magkasama?"

Hindi siya makasagot. Yung katahimikan niya, parang kumpirmasyon na lahat ng iniisip ko ay totoo.

"Kelan?" tanong ko. "Kelan nagsimula?"

"Last year, nung umalis ka papuntang province para sa family reunion mo. Dun kami nagkausap. Dun namin naramdaman..."

Hindi na niya tinapos pero sapat na yun.

Nung wala ako. Ginawa nila yun nung wala ako. Ginamit nila yung pagkawala ko para simulan yung kalokohan nila.

"Grabe kayo," bulong ko. "So much pain. Sobrang sakit, Kael. Bakit kailangan yung best friend ko pa? Bakit hindi na lang ibang babae? Edi sana nasaktan lang ako sa breakup. Pero ganito? Na pareho silang kinuha yung tiwala ko at tinapakan?"

"I'm sorry," yun lang ulit ang nasabi niya.

"Sorry won't fix this. Sorry won't bring back the three years I wasted on you. Sorry won't erase the fact na pinaniwala mo ako na magkakapamilya tayo, na magsasama tayo habambuhay."

Tumingin ako sa kanya sa huling pagkakataon. Yung lalaking minahal ko ng sobra, yung lalaking akala ko magiging asawa ko na. Ngayon, nakikita ko na lang siya bilang isang estranghero. Isang taong nanakit sa akin nang sobra.

"Akala ko ito yung simula ng mas masaya pa," bulong ko. "Pero hindi pala. Ito pala yung katapusan."

Kinuha ko ang bag ko. Tumayo ako. Kahit nanginginig ang tuhod ko, pinilit kong tumayo nang tuwid. Ayokong ipakita sa kanya na sobrang bagsak ko, kahit na totoo namang durog na durog ako.

"Lunami, san ka pupunta?" tanong niya.

"Uuwi," sagot ko. "Wala na akong gagawin dito. Tapos na yung usapan. Tapos na tayo."

Bago ako tuluyang umalis, tumingin ako sa kanya one last time.

"Sana maging masaya kayo ni Bianca. Sana worth it yung ginawa niyo. Sana hindi niyo maramdaman yung sakit na pinaranas niyo sa akin."

At doon na ako tumalikod.

Habang naglalakad ako palayo, ramdam ko ang mga mata ng ibang tao sa restaurant. They were looking at me, siguro nakikita nilang umiiyak ako. Wala na akong pakialam. Hayaan nilang makita. Masakit eh. Hindi ko kayang itago.

Paglabas ko ng building, sumalubong sa akin ang malamig na hangin. Pero hindi ito kasing lamig ng pakiramdam ko ngayon.

I walked aimlessly sa kalsada. Wala akong balak sumakay ng taxi agad. Gusto ko lang maglakad. Gusto ko lang ilabas lahat ng iyak.

Three years.

Three years of memories, of laughter, of plans. All gone in just one night.

And the worst part? Hindi lang boyfriend ang nawala sa akin. Nawala pati yung best friend na tinuring kong kapatid. They betrayed me in the worst possible way. They took everything from me.

Napahinto ako sa paglalakad at napayakap na lang sa sarili ko. Doon ako humagulgol. Sobrang sakit na parang hindi ako makahinga. Parang pinipiga yung puso ko.

"Bakit?" tanong ko sa kawalan. "Bakit ganun? Ano bang kulang sa akin?"

Wala namang sumagot.

Tumingin ako sa langit. Madilim. Walang bituin. Parang yung mundo ko ngayon. Madilim, walang liwanag, walang pag-asa.

Akala ko happy ending na kami. Akala ko ako na yung pinakaswerteng babae.

Pero mali pala.

I was just a fool who loved too much and trusted too easily.

And now, here I am. Broken, alone, and betrayed by the two people I loved the most.

This is not just a heartbreak. This is the end of who I used to be.

And I don't know how to start again.

To be continued...