《คนเถื่อนปล้นรัก》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

“สั่งใคร” เขาถามกลับเสียงห้วนเขมขิมข่มความโมโหไว้เต็มเปี่ยม ถ้าไม่ติดว่าต้องพึ่งพา เธอด่ากลับไปแล้ว“คุณไง คนขับรถ”ปากแบบนี้อาจได้ผัวเป็นคนขับรถคืนนี้ก็ได้พนาไม่ได้พูด แต่แววตาอันคมกริบพันธนาการเธอไว้อย่างเหนียวแน่นเขมขิมไม่ใช่คนไร้เดียงสา เห็นแววตามองโลมเลียของคนตรงหน้าก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว สัญชาติญาณระวังภัยเริ่มทำงาน “มองหน้าฉันแบบนี้ มีอะไร”“กำลังคิดว่าเธอคงมีแฟนแล้วก็ถูกแฟนทิ้งมาแน่”เขมขิมอ้าปากค้าง ตกใจที่เขาเดาถูกแต่เธอไม่ยอมรับให้เสียหน้าหรอก ผู้ชายที่เห็นแก่ตัวอย่างอัตมันไม่มีค่าให้เธอเสียใจ“ตกใจเลยเหรอ รู้ไหมทำไมฉันเดาถูก เพราะเธอนี่ท่าทางจะเป็นพวกชอบสั่งนะ แต่อย่ามาสั่งคนอย่างฉัน เข้าใจไหม” น้ำเสียงกร้าวขึ้นอย่างชัดเจน เขาไม่ชอบให้ใครมาสั่ง มาบงการ โดยเฉพาะผู้หญิง“คุณเดาผิดต่างหากล่ะ ผู้ชายส่วนมากนี่ชอบมโนคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญเนอะ แต่นั่นมันเรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายให้คนอย่างคุณเข้าใจ เพราะสิ่งที่สำคัญคือทำไม

เขมขิมที่โมโหจนกลายเป็นความเครียด จากความเครียดกลายเป็นความสติแตกจนไม่สนใจอะไรแล้วใบหน้าสวยจัดที่ปกติจะสีแก้มระเรื่อด้วยเลือดฝาด ยามนี้แดงก่ำทั้งใบหน้าจากแอลกอฮอล์รสร้อนแรง“จะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหม แต่ช่างมันเถอะ ดื่มให้เมาไปเลย”พอเหล้าเข้าปาก ลงกระเพาะโล่งๆ แอลกอฮอล์ก็ซึมซับไวทันใจ สูบฉีดเลือดขึ้นหน้าจนร้อนผ่าวไปทั้งร่าง“ทำไมต้องมาเจอคนแบบนี้ด้วย วันซวยของฉันอะไรเนี่ย!! กินหมดแล้วจะไปส่งฉันที่ไร่จริงๆ ใช่ไหม”จากนั้นมือบางก็คว้าตากีล่าได้ก่อนเจ้าถิ่นคอทองแดงแล้วซัดลงคอพรวดเดียว ก่อนกระแทกแก้วลงกับเคาน์เตอร์ดัง ปัง!“พอแล้วมั้ง” พนาขมวดคิ้วถาม เป็นห่วงคนตัวเล็กว่าจะเมาปลิ้นเสียก่อนจะกลับไร่“มะ มา อาวมา...อีก...กะ”เขมขิมพูดได้แค่นั้นก็หงายตึงลงไปและไม่รับรู้อะไรอีกเลย เล่นเอาโจรป่าพนาไพรอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง พอตั้งสติได้ก็ปราดเข้าไปช้อนร่างบางที่กำลังจะหงายหลังไว้“เฮ้ย นี่เธอเป็นอะไรไป อย่ามาตายคาร้านเขานะ เ

เขมขิมว่าพลางขึงตาใส่ ก่อนจะหันกลับไปหาศักดิ์ชัย “พ่อเลี้ยงคะ ฉันขอโทษที่เมื่อวานไปรายงานตัวที่สำนักงานไม่ทัน และที่มาอยู่ที่ไร่สตรอว์เบอร์รี่ ไม่ใช่เพราะฉันอยากมานะคะ แต่เป็นเพราะนายศักดิ์ชัยที่ไปรับฉันนี่แหละคะ เขามัวแต่ไปเมาที่ร้านเหล้า ไม่ยอมไปส่งฉันที่ไร่ส้ม ฉันขอร้องให้เขาไปส่งแล้ว แต่เขาไม่ยอมไปส่งค่ะ แล้วยังรีดไถเงินในกระเป๋าฉันไปเป็นค่าเหล้าอีก ” เขมขิมรายงานยาวเหยียด พยักพเยิดสายตาไปทางคนหล่อหน้ารก เธอรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆพนายืนกอดอกอมยิ้ม ขณะที่ศักดิ์ชัยยืนเหวอ อยู่ดีๆ ก็ถูกสาวสวยมาอวยให้เป็นพ่อเลี้ยง“เอ่อ คุณครับ ผม...” ศักดิ์ชัยยิ้มเจื่อนพูดตะกุกตะกัก“พ่อเลี้ยงไม่เชื่อฉันเหรอคะ ถ้าไม่เชื่อนะคะถามพนักงานที่ร้านเหล้าได้ค่ะ นายศักชัยคนนี้เอาเงินฉันไปจ่ายทิปพนักงานตั้งแปดร้อย”สีหน้าของเขมขิมดูมีความอาฆาตยามพูดถึงเงินแปดร้อย ไม่วายส่งค้อนวงโตให้กับร่างสูงที่ยืนกอดอกมองมา ดวงตาคมเข้มจ้องเขม็งมาที่เธอ ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าอยากฟ้องก็ฟ้องไป“เอ่อ ใจเย็นครับคุณ ผมมีอะไรจะบอก” ศักดิ์ชัยเป็นค

“แฟนที่ไหน ฉันยังโสด ไม่มีแฟน ผู้หญิงคนนั้นมอมเหล้าฉัน แล้วก็ทำมิดีมิร้ายฉัน ครั้งแรกฉันก็ให้อภัย แต่โดนสองคืนติดกัน ฉันทำใจไม่ได้ นี่เธอคงติดใจเลยตามไม่เลิกรา คงหวังว่าจะได้แอ้มฉันอีกเป็นครั้งที่สามแน่ๆ”เขมขิมส่ายหน้าให้กับคำพูดแสนมั่นใจของเขา หรือไม่ก็คิดฟุ้งซ่านไปเอง “พ่อเลี้ยงคะ ก่อนจะพูดออกมา ดูหน้าตัวเองบ้างก็ดีค่ะ ผู้หญิงคนนั้นสวยยังกับดารา แต่หน้าพ่อเลี้ยง อย่าให้ขิมพูดเลยว่าเหมือนอะไร” เขมขิมพูดแล้วก็หลุบตาลงต่ำซ่อนรอยยิ้ม“เหมือนอะไร”“ถ้าไม่มีใครบอกว่าเป็นพ่อเลี้ยง ขิมคงคิดว่ายืนคุยกับโจรเรียกค่าไถ่ ขิมถามตรงๆ ถูกเขาหลอกไปฟัน หรือไปฟันเขาแล้วคิดจะเขี่ยทิ้งกันแน่”พนาสบกรามแน่น อยากจะพิสูจน์ให้ยัยตัวเล็กเห็นว่าเขาเด็ดแค่ไหนแต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา เขาเห็นท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือของนิดานุชก็ยิ่งรำคาญเขาถอนหายใจเฮือก“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เอางี้นะ ฉันเพิ่มเงินเดือนให้หนึ่งพัน ถ้าเธอจัดการเรื่องนี้ได้”“ไม่ค่ะ งานยากแบบนี้ขิมขอบวกเพิ่มจากที่ฝ่ายบุคคลให้สตาร์ทที่สองหมื่น

“ขิมหายโกรธผมได้แล้วนะ ต่อไปจากนี้ผมจะมีแค่ขิมคนเดียว” เขาพูดแล้วมองด้วยดวงตาพราวระยับ ใบหน้ารกครึ้มดูหล่อเหลาจากคำพูดนุ่มหวานนั้นถ้าไม่รู้ว่าเป็นการเล่นละคร เขมขิมก็คงจะเคลิ้มตาม เธอรีบเรียกสติกลับคืนมา คนอะไรตีบทแตกจนทำเธอเขินได้ “ค่ะ พ่อเลี้ยง ขิมขอบคุณพ่อเลี้ยงมากนะคะ”“เอาล่ะ นุช เรื่องของเรามันต้องจบวันนี้แล้วนะครับ ต่อไป นุชเลิกโทร.มาหาผมวันละสามสิบสายได้แล้ว เพราะขิม เมียผมขี้น้อยใจมาก แล้วยังหูไม่ดี เดี๋ยวคุณพูดอะไร เธอหูเพี้ยนได้ยินผิด พาลทะเลาะกับผมอีก จริงไหมจ๊ะขิม”พนากระชับอ้อมแขนแข็งแรง และสัมผัสได้ถึงศอกเล็กๆ ที่กระแทกสีข้างเขา“เห็นไหมยังไม่หายงอน ต้องหอมอีกที” เขามันคนพูดจริงทำจริง เจ็บจริง จำจริงด้วย!!เขาก้มลงมาหอมแก้มนุ่ม สูดความหอมของสาวแรกแย้มเข้าเต็มปอด เขมขิมรู้สึกเจ็บปนจักกะจี้ที่คางสากของเขาทิ่มตำแก้มนุ่มของเธอ “เจ็บ ปล่อยนะ เอาขนเม่นมาตำหน้าฉันทำไม”ขนเม่น?ปากดีแบบนี้ วันหลังฉันจะเอาขนเม่นไปตำตรงอื่น เ