ตอนที่1 หยิ่งบรื้น กึก เสียงรถหรูเคลื่อนตัวมาแล้วจอดอย่างแรงร่างเล็ก ส่วนสูง 162 ผมสีทองประกายยาวถึงหลัง ดวงตาดุคมที่แสนเย่อหยิ่ง ริมฝีปากอวบอิ่มแต่งตัวด้วยลิปสีพีช เธอจอดรถเดินเข้าบ้านด้วยความหงุดหงิด เธอกำลังอารมณ์ไม่ดีมากๆ“ทำไมกลับมาเร็วจังเลยลูก” หญิงสาววัยกลางคนเดินออกดูว่สเกิดเสียงดังอะไร“สวัสดีค่ะ”ฉัน เมษา เรียนอักษรศาสตร์ ปี 1เป็นคนสวยคม ความมั่นใจสูง หยิ่ง หงุดหงิดง่าย เอาแต่ใจ จะเรียกว่าคุณหนูเอาแต่ใจก็ได้ เพราะฉันไม่สนใจหรอก“ทำไมกลับเร็วจังเลยเมษา”“ปวดหัวค่ะ”“เป็นอะไรมากไหมลูก” แม่ฉันรีบถามฉันทันที“ข้ออ้างล่ะสิ กลับไปเรียน อย่ามาทำตัวเป็นเด็ก” พ่อฉันเดินมายืนข้างแม่แล้วกอดอกทำหน้านิ่ง ดูสิ มองฉันเหมือนจับผิดฉันอีกแหละ“พี่! / พ่อ” แม่และฉันเรียกขานพ่อออกมาพร้อมกัน“ลูกไม่ใช่เด็กนักเรียนแล้วนะ หัดโตได้แล้ว นี่ไม่พอใจอะไรมาอีกล่ะ ถึงได้หัวเสียกลับบ้านมา”“ไม่ได้เป็นอะไรคะ แต่ปวดหัว”“ปวดหัวของลูกมีเหตุผลอะไรมากกว่านี้ไหม”“เมษาไม่ชอบเพื่อนในห้องค่ะ”“เพราะว่า”“ก็แค่ไม่ชอบ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอคะ”“ต้องมีสิ ลูกจะไม่ชอบคนโดยไม่มีเหตุผลไม่ได้นะเมษา” แม่ของฉันพูดพร้อมจั
最後更新 : 2026-04-29
