ตอนที่3

 

ตอนที่3 แผลงฤทธิ์

 

 

#สายฟ้า

 

ผมกำลังออกจากห้องเรียน ผมเห็นแล้วที่มีสายโทรเข้ามาหาผม 2 คน แต่ผมเรียนอยู่เลยไม่ได้รับสาย พออาจารย์ออก ผมก็กดโทรหา เมษาก่อนเลย แต่เธอไม่รับสาย ผมเลยเลือกที่จะโทรกลับหาอีกสาย ลุงเชนทร์พ่อของเมษา

 

ลุงเชนทร์ เป็นเจ้าของตึกที่แม่ผมเช่าอยู่ ผมกับแม่รู้จักกับครอบครัวของลุงเชนทร์มานานมาก

 

‘สวัสดีครับลุงเชนทร์’

 

‘อื้ม ตาสายฟ้า ยุ่งรึเปล่า’

 

‘อ๋อ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ เมื่อกี้ไม่ได้รับสาย พอดีผมเรียนอยู่ ลุงเชนทร์มีอะไรรึเปล่าครับ’

 

‘เมื่อเช้าเมษา หัวเสียกลับมาจะไม่ยอมไปเรียนเลยมีปากเสียงกับลุง’

 

‘ครับ เดี๋ยวผมไปดูเธอให้นะครับ ลุงเชนทร์ไม่ต้องเป็นห่วง’

 

‘สายฟ้า ลุงฝากหน่อยนะ จะมีแค่เราแหละที่ปราบพยศยัยเมษาได้’

 

‘ครับ’

 

ลุงเชนทร์กดวางสายไป ผมก็โทรหาเมษาอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่รับสาย

 

“เฮ้ย ไอ้สายฟ้า ไปกินข้าวกันเถอะ” ไอ้อชิเดินมาเรียกผม

 

ผมกับเพื่อนเดินกันไปหาอะไรกิน ระหว่างทางผมก็พยายามติดต่อหาเมษาตลอด

“เฮ้ย ช๊อตเด็ดจากคณะอักษรว่ะ” ไอ้พอร์ชพูดพร้อมกอดคอผมให้ดูคลิปกับมัน

 

“ไอ้พอร์ชกูยุ่งอยู่” ผมพูดพร้อมดันตัวมันให้ห่างจากผม หางตาผมดันไปสะดุดกับคลิปในโทรศัพท์มัน คนที่อยู่ในคลิปไลฟ์สด เป็นคนที่ผมกำลังโทรหาอยู่พอดี เมษากำลังแผลงฤทธิ์แล้ว ผมต้องรีบไปหยุดเธอ

 

“เมษา ไอ้พอร์ชคลิปจากไหนจัดการที” ผมพูดบอกเพื่อนแล้วรีบวิ่งไปที่ตึกคณะอักษรทันที พวกเพื่อนผมก็วิ่งตามผมมาทั้งที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม

 

ตึก ตึก ผมรีบวิ่งมายังที่เกิดเหตุ มาถึงคือเมษากำลังดึงผมใครไม่รู้

 

“เมษา พอเถอะนะ ปล่อยนิ้งเถอะ” ผู้หญิงใส่แว่นเขย่าแขนเมษา แล้วคอยห้ามเมษาอยู่ แต่เหมือนเมษาไม่ได้ฟังที่เพื่อเธอห้ามเลย เมษาตั้งท่าเตรียมจะตบคนที่เธอดึงหัวอยู่

 

“เมษา หยุด!” ผมรีบวิ่งไปหยุดตรงหน้าเธอ เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อหนุ่มฮอตของวิศวะมาโผล่ตัวขึ้นในคณะอื่น

 

“พี่สายฟ้า ถอยไปค่ะ” เมษาพูดเสียงดังใส่ผม

 

“พี่บอกให้ปล่อย”

 

“แต่มันทำเมษาก่อนนะคะ”

 

“เธอสาดน้ำใส่ฉันก่อน”

 

“ขวดน้ำมันหลุดมือ”

 

“ปล่อย เมษาปล่อยเธอไป”

 

“พี่สายฟ้า” เมษาเรียกผมเสียงไม่พอใจที่ผมขัดใจเธอ

 

ผมไม่ยอมให้เธอทำร้ายใครเด็ดขาด ผมทำหน้านิ่งๆ แล้วเมษาจะรู้ดีว่าเธอควรจะต้องปล่อย

 

ตึก เมษาผลักผู้หญิงคนนั้นออกอย่างแรงจนผู้หญิงคนนั้นเซถอยหลังไป แต่เหมือนไม่จบ ผู้หญิงคนนั้นพอตั้งหลักได้จะพุ่งเข้าใส่เมษาอีก ผมรีบเอาตัวเองไปบังเมษาไว้

 

“หยุด คิดจะทำอะไร” ผมถามเธอเสียงขุ่น

 

“ถอยค่ะ ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

 

“นี่แกมีสิทธิ์อะไรมาขึ้นเสียงใส่พี่สายฟ้า” เมษาโผล่ออกมาจากด้านหลังผม เตรียมพุ่งตัวไปหาเรื่อง ฝั่งนั้นอีก แต่ถูกเพื่อนดึงไว้ก่อน

 

“น้องครับ เคารพสถานที่และรุ่นพี่ด้วย แยกย้าย!” ผมพูดบอกคนที่เมษามีเรื่องด้วย

 

“เหอะ คิดว่าเอาแฟนมาแล้วฉันจะกลัวเธอรึไง” เธอพูดยิ้มเยาะ

“นี่ คิดว่าตัวเองเป็นนางร้ายในละครรึไง พูดจาอะไรเชยมาก” เมษาพูดใส่เธอ

 

“เมษาหยุด! ส่วนเธอจะอยู่หรือจะไปก็เรื่องของเธอ” ผมพูดจบก็ดึงมือเมษาให้ออกจากตรงนั้น

 

“พี่สายฟ้า ปล่อยเมษาเลยนะ โอ๊ยยยย พี่จะรีบเดินไปไหนเนี่ย”

 

“ทำไมถึงชอบมีปัญหา ไม่กลัวบ้างรึไง” ผมถามเมษา ผมล่ะกลัวมาก กลัวที่จะมาช่วยเธอไม่ทัน

 

“ไม่กลัวค่ะ ทำไมต้องกลัว”

 

“....” ผมเงียบใส่เธอ เมษารู้ดีว่าถ้าผมเงียบใส่ คือผมจะไม่สนใจเธออีกเลย ไม่ใช่แค่การขู่แน่นอน

 

“โอเคค่ะ ต่อไปเมษาจะไม่ทำอีกแล้ว” เมษา ทำหน้าสลดลงบ้าง เมื่อเธอรู้ว่าผมเงียบใส่

“เฮ้อ แล้วเจ็บตรงไหนรึเปล่า” ผมถามเมษาด้วยความเป็นห่วง

 

ตึก ตึก เสียงเท้าวิ่งมาทางพวกเรา

 

“เมษา แฮ่ก แฮ่ก เป็นอะไรไหม” เพื่อนสาวใส่แว่นของเมษาวิ่งหน้าตั้งมาพร้อมกระเป๋า 2 ใบ

 

“เป็นสิ ถามแปลก ๆ ดูยัยนิ้งจิกแขนฉันเป็นรอยหมดเลย” เมษาพูดพร้อมยกแขนขึ้นมาโชว์

 

“เมษา ไปหาหมอไหม ไป! เราพาไป รีบไปเลย รถเมล์น่าจะใกล้มาแล้ว”

 

“เฮ้อ เธอจะไปไหนก็ไปเอวา น่าเบื่อ”

 

“เมษา พูดกับเพื่อนดีๆ ” ผมดุเมษา

 

“ยัยนี้ไม่ใช่เพื่อนเมษา”

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อเอวา เป็นเพื่อนของเมษาค่ะ แล้วเรื่องเมื่อกี้ที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะเอวาเองแหละค่ะ อย่าไปว่าเมษาเลยนะคะ”

 

“ใช่ค่ะ เป็นเพราะยัยนี่เลย ว่ายัยนี่เลยค่ะ ทำไมถึงทำตัวน่าหงุดหงิดแบบนี้อะ เฮ้อ เจ็บแขนหมดแล้ว” เมษาพูดพลิกแขนดูแผลตัวเอง มีรอยเล็บเต็มไปทั้งแขน

 

ผมจับแขนเล็กให้เดินตามผมมา นั่งใต้ต้นไม้ เพื่อนของเมษาก็เดินมานั่งกับเมษา

 

“นั่งรออยู่นี้เดี๋ยวพี่ไปซื้อของมาทำแผลให้”

 

“เอ่อ เดี๋ยวเอวาไปเองค่ะ รอก่อนนะเมษา”

 

“ไม่เป็นไรครับ น้องนั่งกับเพื่อนน้องเถอะ… ครับ” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ เอวาเพื่อนของ เมษา ก็วิ่งหน้าตั้งไปเลยเธอไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยสินะ

 

“ว่าแต่ พี่สายฟ้ารู้ได้ยังไงค่ะ ว่าเมษากำลังมีปัญหา” เมษาถามผม

 

“คนรู้ทั้งมหาลัยแล้วมั้ง”

 

“ช่างสิ ว่าแต่ ทำไมพี่สายฟ้าไม่รับสายเมษาคะ”

 

“พี่เรียนอยู่ แล้วเรามีอะไร”

 

“เมษาไม่มีเพื่อน กินข้าว จะชวนพี่สายฟ้ามากินข้าวด้วย”

 

“เมษา เราควรรู้จักทำความรู้จักกับเพื่อน ๆ รุ่นเดียวกันนะ นั่นไง เอวา เธอน่ารักดีนะ”

 

“น่ารักเหรอ ทำไมมีสายฟ้าชมคนอื่นต่อหน้าเมษาคะ!”

 

“ไม่ใช่แบบนั้น” ผมรีบอธิบายให้เธอเข้าใจว่าการมีเพื่อนมันดียังไง แต่ผมก็เข้าใจเมษานะว่าเธอยังปักใจไม่ใช่เชื่อใคร เพราะเรื่องที่ผ่านมามันทำให้เธอจำฝั่งใจ