พยศ(รัก)นายวิศวะ

ตอนที่1 หยิ่งบรื้น กึก เสียงรถหรูเคลื่อนตัวมาแล้วจอดอย่างแรงร่างเล็ก ส่วนสูง 162 ผมสีทองประกายยาวถึงหลัง ดวงตาดุคมที่แสนเย่อหยิ่ง ริมฝีปากอวบอิ่มแต่งตัวด้วยลิปสีพีช เธอจอดรถเดินเข้าบ้านด้วยความหงุดหงิด เธอกำลังอารมณ์ไม่ดีมากๆ“ทำไมกลับมาเร็วจังเลยลูก” หญิงสาววัยกลางคนเดินออกดูว่สเกิดเสียงดังอะไร“สวัสดีค่ะ”ฉัน เมษา เรียนอักษรศาสตร์ ปี 1เป็นคนสวยคม ความมั่นใจสูง หยิ่ง หงุดหงิดง่าย เอาแต่ใจ จะเรียกว่าคุณหนูเอาแต่ใจก็ได้ เพราะฉันไม่สนใจหรอก“ทำไมกลับเร็วจังเลยเมษา”“ปวดหัวค่ะ”“เป็นอะไรมากไหมลูก” แม่ฉันรีบถามฉันทันที“ข้ออ้างล่ะสิ กลับไปเรียน อย่ามาทำตัวเป็นเด็ก” พ่อฉันเดินมายืนข้างแม่แล้วกอดอกทำหน้านิ่ง ดูสิ มองฉันเหมือนจับผิดฉันอีกแหละ“พี่! / พ่อ” แม่และฉันเรียกขานพ่อออกมาพร้อมกัน“ลูกไม่ใช่เด็กนักเรียนแล้วนะ หัดโตได้แล้ว นี่ไม่พอใจอะไรมาอีกล่ะ ถึงได้หัวเสียกลับบ้านมา”“ไม่ได้เป็นอะไรคะ แต่ปวดหัว”“ปวดหัวของลูกมีเหตุผลอะไรมากกว่านี้ไหม”“เมษาไม่ชอบเพื่อนในห้องค่ะ”“เพราะว่า”“ก็แค่ไม่ชอบ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอคะ”“ต้องมีสิ ลูกจะไม่ชอบคนโดยไม่มีเหตุผลไม่ได้นะเมษา” แม่ของฉันพูดพร้อมจั

ตอนที่3 แผลงฤทธิ์#สายฟ้าผมกำลังออกจากห้องเรียน ผมเห็นแล้วที่มีสายโทรเข้ามาหาผม 2 คน แต่ผมเรียนอยู่เลยไม่ได้รับสาย พออาจารย์ออก ผมก็กดโทรหา เมษาก่อนเลย แต่เธอไม่รับสาย ผมเลยเลือกที่จะโทรกลับหาอีกสาย ลุงเชนทร์พ่อของเมษาลุงเชนทร์ เป็นเจ้าของตึกที่แม่ผมเช่าอยู่ ผมกับแม่รู้จักกับครอบครัวของลุงเชนทร์มานานมาก‘สวัสดีครับลุงเชนทร์’‘อื้ม ตาสายฟ้า ยุ่งรึเปล่า’‘อ๋อ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ เมื่อกี้ไม่ได้รับสาย พอดีผมเรียนอยู่ ลุงเชนทร์มีอะไรรึเปล่าครับ’‘เมื่อเช้าเมษา หัวเสียกลับมาจะไม่ยอมไปเรียนเลยมีปากเสียงกับลุง’‘ครับ เดี๋ยวผมไปดูเธอให้นะครับ ลุงเชนทร์ไม่ต้องเป็นห่วง’‘สายฟ้า ลุงฝากหน่อยนะ จะมีแค่เราแหละที่ปราบพยศยัยเมษาได้’‘ครับ’ลุงเชนทร์กดวางสายไป ผมก็โทรหาเมษาอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่รับสาย“เฮ้ย ไอ้สายฟ้า ไปกินข้าวกันเถอะ” ไอ้อชิเดินมาเรียกผมผมกับเพื่อนเดินกันไปหาอะไรกิน ระหว่างทางผมก็พยายามติดต่อหาเมษาตลอด“เฮ้ย ช๊อตเด็ดจากคณะอักษรว่ะ” ไอ้พอร์ชพูดพร้อมกอดคอผมให้ดูคลิปกับมัน“ไอ้พอร์ชกูยุ่งอยู่” ผมพูดพร้อมดันตัวมันให้ห่างจากผม หางตาผมดันไปสะดุดกับคลิปในโทรศัพท์มัน คนที่อยู่ในคลิปไลฟ์สด เ

ตอนที่5 แนะนำตัว วันนี้ฉันรู้สึกสนุกมาก ๆ ถึงยัยเอวาจะพูดมากไปหน่อย แต่กับคนอื่นยัยนี้ขี้อายมาก แล้วออกจะเด๋อ ๆ ไปหน่อยก็เถอะ แต่พออยู่กับฉันมันเข้ากันได้แบบแปลก ๆ “ขอบใจมากนะเมษาที่มาส่ง เจอกันที่มหาลัยพรุ่งนี้นะ” ยัยเอวาพูดแล้วเปิดประตูรถลงไป ฉันก็ขับรถออกจากหอยัยยนี้เพื่อกลับไปมหาลัย ฉันนัดพี่สายฟ้าไว้แล้ว เอาจริงฉันกับ พี่สายฟ้า ไม่ได้เป็นอะไรกันนะ และฉันก็คิดว่าตัวเองไม่ได้คิดกับพี่สายฟ้าไปเกินกว่าพี่ชายแน่ ๆ แต่ที่ฉันติดเขา เพราะ มันมีแค่พี่สายฟ้าเท่านั้นที่ปกป้องและดูแลฉันได้ ฉันไว้ใจพี่สายฟ้า และก็เป็นพี่สายฟ้าที่หยุดความพยศของฉันได้ พ่อแม่ฉันไว้ใจพี่สายฟ้ามาก ทุกครั้งที่ฉันพยศพวกท่าน ก็เป็นพี่สายฟ้าที่มาจัดการฉันตลอด พี่เขาก็เหมือนพี่ชายฉัน พ่อแม่ฉันเอ็นดูพี่สายฟ้ามาก ยิ่งพ่อให้พี่สายฟ้ามาช่วยงานที่บริษัทช่วงนี้ด้วย มันก็แปลก ๆ ไหม แทนที่จะสอนฉันเพื่อไปรับตำแหน่งแทนท่านแต่กลับสอนงานพี่สายฟ้า แต่นั่นแหละ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่พี่สายฟ้ากับน้าแพรวดาวแม่ของพี่สายฟ้า สนิทกับครอบครัวเรามาก ๆ น้าแพรวดาวมาของเช่าตึกเพื่อเปิดสอนพิเศษนักเรียน พ่อเคยส่งฉันไปเรียนด้วยนะ พอจบมอปล

ตอนที่7 ฉันจึงแอบไปหอพักของแฟน แฟนฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดที่มาเรียน จึงมาอยู่หอพัก เขาเป็นหนุ่มฮอตที่สาวๆ พูดถึง นี่คงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผู้หญิงค่อนข้างไม่ชอบเธอ ฉันไปที่หอพัก แต่ไม่ได้ขึ้นไปข้างบนหอนะ เพราะฉันคนนอก ไม่สามารถเข้าได้ ฉันจึงแอบซุ่มรอดู และในที่สุด คนที่เธอรอ ก็มาแต่เขาไม่ได้มาคนเดียว เขามาพร้อมกับเพื่อนเธอ 2 คน เพื่อนสนิทของเธอเดินจับมือกับเขาขึ้นหอพัก เธอพยายามห้ามตัวเอง ไม่ให้คิดมาก คงไม่มีอะไร เพราะยังไง พวกนั้นก็อยู่กันตั้ง 3 คน มันต้องไม่มีอะไร และ เธอพยายามใจเย็นแล้วกลับบ้าน วันต่อมาเธอก็ทำแบบเดิม เธอทำแบบนี้อยู่ 3วัน และผลคือ มันก็เป็นแบบเดิม ถึงแม้จะสลับกันมาเป็นคู่ หรือจะมา 3 คน เธอก็รู้เลย ว่ามันชัดเจนทุกอย่าง มันชัดเจนว่าพวกเขากำลังแทงข้างหลังเธอ เช้านี้ เธอมาโรงเรียนด้วยใจที่หดหู่มาก ถ้าเธอไม่ได้พี่ที่สนิทดึงสติเธอไว้ เธอคงอาระวาดไปแล้ว “สวยแต่โง่” “หึ ยังไม่รู้ตัวอีก” “หมั่นไส้อ่ะ” “ทำหน้าตาน่าตบ” ระหว่างที่เธอนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องเรียน เสียงนินทาก็ดังตลอด เธอไม่ใส่ใจ เพราะเพื่อนเธอกับแฟนบอกไม่ให้สนใจคำนินทา เธอเลยเลือกที่จะปล่อยผ่าน แต่

ตอนที่9 วันหนึ่งฝนตกหนักมาก แล้ววเมษามาถึงที่เรียนพิเศษก่อนใครเลย คนขับรถพาเมษามาส่งไว้แล้วก็กลับ โดยปล่อยให้เมษาอยู่เดียว ทั้ง ๆ ที่แม่ผมยังไม่มา แล้วฝนเริ่มตกหนักขึ้น ลม และฟ้าเริ่มแรง วันนั้นเป็นวันที่ผมเลิกเรียนเร็ว ปกติผมจะมาหาแม่ตอนเลิกสอนแล้ว แต่วันนี้ไม่รู้ทำไม ผมถึงรีบมา แต่ผมคิดแค่ว่ายังไงก็ต้องมา มาถึงไฟทั้งตึกดับหมด เพราะหม้อแปรงหน้าตึกระเบิด ลมแรงขนาดพัดประตูกระจกแตกหลายบาน ผมเดินดูสำรวจความเสียหายเรื่อยๆ แล้วก็เจอกับกระเป๋านักเรียนของเมษาวางอยู่ในห้อง แต่ไม่เห็นเธอ ผมรีบตามหาเธอทั่วทุกห้องของตึกนี้ เสียงกรี๊ดดังมาจากชั้น 2 ผมรีบวิ่งไปดู เจอเมษานั่งคุดคู้อยู่ที่พื้น หน้าซบกับขาตัวเอง ผมรีบเข้าไปโอบกอดเธอ เมษาดูกลัวและตกใจจากเหตุการณ์นี้มากๆ หลังจากเหตุการณ์ เมษาก็เปิดใจให้ผม พูดคุยกับผมมากขึ้น จนเธอติดผมมาถึงทุกวันนี้ “ผมไม่คิดว่าคุณสายฟ้าจะมาเอง” หัวหน้าคนงานรีบเดินมาต้อนรับผม เมื่อผมลงจากรถ “เป็นผมน่ะดีแล้วครับ ถ้าเป็นคุณเชนทร์พวกคุณจะแย่ได้” ผมพูดเตือนหัวหน้าช่าง ที่วันนี้ทำงานพลาดกัน ผมเริ่มคุยงานกับหัวช่างทันที เมื่อผิดก็แก้ไข ลุงเชนทร์ให้ผมมาดูงานแทน ส่วนท่า