พยศ(รัก)นายวิศวะ

ตอนที่1 หยิ่ง

 

 

บรื้น กึก เสียงรถหรูเคลื่อนตัวมาแล้วจอดอย่างแรง

ร่างเล็ก ส่วนสูง 162 ผมสีทองประกายยาวถึงหลัง ดวงตาดุคมที่แสนเย่อหยิ่ง ริมฝีปากอวบอิ่มแต่งตัวด้วยลิปสีพีช เธอจอดรถเดินเข้าบ้านด้วยความหงุดหงิด เธอกำลังอารมณ์ไม่ดีมากๆ

 

“ทำไมกลับมาเร็วจังเลยลูก” หญิงสาววัยกลางคนเดินออกดูว่สเกิดเสียงดังอะไร

 

“สวัสดีค่ะ”

 

 

ฉัน เมษา เรียนอักษรศาสตร์ ปี 1

 

เป็นคนสวยคม ความมั่นใจสูง หยิ่ง หงุดหงิดง่าย เอาแต่ใจ จะเรียกว่าคุณหนูเอาแต่ใจก็ได้ เพราะฉันไม่สนใจหรอก

 

“ทำไมกลับเร็วจังเลยเมษา”

 

“ปวดหัวค่ะ”

 

“เป็นอะไรมากไหมลูก” แม่ฉันรีบถามฉันทันที

 

“ข้ออ้างล่ะสิ กลับไปเรียน อย่ามาทำตัวเป็นเด็ก” พ่อฉันเดินมายืนข้างแม่แล้วกอดอกทำหน้านิ่ง ดูสิ มองฉันเหมือนจับผิดฉันอีกแหละ

 

“พี่! / พ่อ” แม่และฉันเรียกขานพ่อออกมาพร้อมกัน

 

“ลูกไม่ใช่เด็กนักเรียนแล้วนะ หัดโตได้แล้ว นี่ไม่พอใจอะไรมาอีกล่ะ ถึงได้หัวเสียกลับบ้านมา”

 

“ไม่ได้เป็นอะไรคะ แต่ปวดหัว”

 

“ปวดหัวของลูกมีเหตุผลอะไรมากกว่านี้ไหม”

 

“เมษาไม่ชอบเพื่อนในห้องค่ะ”

 

“เพราะว่า”

 

“ก็แค่ไม่ชอบ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอคะ”

 

“ต้องมีสิ ลูกจะไม่ชอบคนโดยไม่มีเหตุผลไม่ได้นะเมษา” แม่ของฉันพูดพร้อมจับแขนฉัน

 

“กลับไปเรียน” พ่อสั่งฉันเสียงเข้ม

 

“พ่อ!” ฉันเรียกชื่อพ่อเสียงดัง

 

“อย่ามาขึ้นเสียงกับพ่อนะเมษา” พ่อฉันพูดเสียงนิ่ง

 

“ขอโทษค่ะ แต่เมษาไม่ไปแล้วได้ไหม”

 

“ไม่ได้ หน้าที่ของลูกคือไปเรียน รถพ่อก็ซื้อให้ใหม่ อยากได้อะไร พ่อก็หามาให้ แต่ลูก มีหน้าที่แต่เรียน”

 

“ก็ได้ค่ะ”

 

“แล้วอีกอย่าง หัดเข้าหาเพื่อนใหม่บ้าง มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนใหม่ด้วย”

 

“ก็ได้ค่ะ”

 

ฉันหมุนตัวแล้วเดินกลับไปขึ้นรถขับรถออกจากบ้านเพื่อไปมหาลัยอีกครั้ง ฉันปวดหัวจริงๆ นะ ไม่ได้แกล้งปวด พอมาถึงมหาลัย ฉันก็เอารถไปจอดแล้วเดินเข้าตึกไปนั่งรอเวลาเรียนในห้อง ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมานั่งเล่นไม่ได้สนใจจะทำความรู้จักกับใคร เพราะก่อนหน้านี้ มียัยเฉิ่มใส่แว่นหนาเตอะมาทักฉัน เพราะ ฉันรำคาญยัยนี้เลยหนีกลับบ้านไง โดยบอกยัยวา อะไรสักอย่างฉันก็ไม่ได้ฟังตอนยัยนี้แนะนำตัว ฉันบอกยัยนี้ฉันปวดหัว คนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยมา

 

 

ตึก เสียงขวดน้ำวางลงโต๊ะ ขวดน้ำวางลงตรงหน้าฉัน ฉันเงยหน้ามองคนที่เอามาให้

 

“กินยาก่อนนะ จะได้ดีขึ้น ว่าแต่เธอกินข้าวมารึยัง” ยัยเฉิ่มพูดยิ้มพร้อมกับยื่นยามาให้ฉัน แต่ฉันเมิน ไม่สนใจ

 

“อะ ฉันวางไว้ให้ตรงนี้นะ” ยัยเฉิ่มวางยาไว้กับขวดน้ำแล้วเดินหายไป เนี่ยแหละ แบบนี้แหละที่ฉันต้องการ

 

ฉันไม่ได้ทักทายใครหรือต้องการทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ถึงจะมีคนเข้ามาทักทายฉันเรื่อยๆ แต่ฉันก็ทำเมินไม่สนใจ

 

“หยิ่งจัง สวย แต่หยิ่งไม่ไหวหรอก”

 

“นี่ เราไปทำความรู้จักยัยแว่นหนานั่นดีกว่า ดูท่าทางหลอกใช้ง่ายดีจัง” ยัยสองคนนี้ น่าถูกฉันตบนะ นินทาฉันใกล้ขนาดนี้ พอทั้งคู่พูดเสร็จก็เดินไปทักทายยัยแว่นหนาที่เอาน้ำเอายามาให้ฉัน ยัยเฉิ่มนั้นก็ยิ้มล่าคุยกับคนไปทั่ว ไม่รู้รึไงว่าคนพวกนี้ไม่ได้หวังดีกับตัวเองเลย เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของฉัน

ฉันนั่งเรียนจนหมดเวลาอาจารย์ให้จับคู่กับเพื่อนเพื่อทำงาน

 

“นี่ๆ เอวา สนใจคู่กับเราไหม เราได้ยินว่าเธอเรียนเก่งมาก ฉันใจคู่กับเราไหม”

 

เพื่อนๆ ในคลาสต่างรุมไปชวนยัยเฉิ่มนั่น ฉันรู้เลยว่ายัยพวกนั้นหวังอะไรจากยัยเฉิ่ม

 

“นี่ สนใจคู่กับฉันไหม” จู่ๆ มีเสียงเข้มเดินมาถามฉัน

 

“ไม่ ฉันจะทำคนเดียว”

 

“แต่อาจารย์สั่งให้ทำงานคู่”

 

“อื้มรู้ แต่ฉันอยากทำคนเดียว”

 

“ไม่สนใจจริงๆ เหรอ”

 

“ไม่!” ฉันพูดเสียงขุ่นใส่เขา ถามอะไรเซ้าซี้ไม่เข้าเรื่อง

 

“เอาล่ะ นักศึกษา อย่าลืมเรื่องคู่เพื่อนที่ทำงานนะ ถ้าได้แล้วมาบอกอาจารย์ว่าจะทำเนื้อหาไหน นี่ๆ พวกเธอนะ เก็บงานเพื่อนรวบรวมแล้วตามอาจารย์มาที่ห้องด้วย” อาจารย์พูดบอกแล้วสั่งยัยสองคนที่นินทาฉัน พออาจารย์เดินออกไป ฉันเห็นยัย 2 คนนี้ รีบลุกไปหายัยเฉิ่ม

 

“เอิ่มนี่ เพื่อนๆ ถ้างานเสร็จแล้วเอางานมาวางไว้กับเอวานะ เดี๋ยวเอวาอาสาไปส่งเอง”

 

“แต่อาจารย์บอกให้เธอไปไม่ใช่เหรอ นิ้ง” เพื่อนในคลาสพูด

 

“พอดีเรารีบน่ะ ฝากด้วยนะเอวา” ยัยนิ้งหันไปพูดกับเอวา ยัยเฉิ่มนี้ชื่อเอวาเหรอ

 

“ได้จ้ะ” ยัยเอวาพูดยิ้ม

 

“เห็นไหมล่ะ งั้นเอามาฝากเอวานะ ไปก่อน” ยัยนิ้งลากเพื่อนตัวเองกำลังเดินออกจากห้อง

 

“เดี๋ยว เอาไป อาจารย์สั่งเธอไม่ใช่ยัยนี้” ไอ้หนุ่มหน้าหล่อนี้ใคร ฉันมองเหตุการณ์อย่างพิจารณา เขาพูดพร้อมยื่นปึกงานของตัวเองให้กับยัยนิ้ง ยัยนั่นยิ้มเจื่อน ๆ ฉันว่าตลกดีนะ ฉันลุกขึ้นเดินเอาเอกสารไปยื่นให้กับยัยนิ้งเหมือนกัน

 

“หน้าที่เธอ” ฉันพูด

 

“อะ โอเค เดี๋ยวเราไปเองก็ได้”

 

“อ้าว นิ้งไม่รีบเหรอ เราทำให้ก็ได้” ยัยเอวายัง ใจดีกับคนอยู่อีก ยัยนี้อ่อนต่อโลกมาก

 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปเอง” ยัยนิ้งพูดยิ้มๆ กับเอวา จากนั้นก็รวบรวมงานเพื่อนๆ ไป