ตอนที่2

ตอนที่2 หาเรื่องใส่ตัว

 

    ฉันเดินมาหาอะไรกิน เพราะนี้คือช่วงพักเที่ยง ที่คณะมีของขายมากมาย ฉันไม่อยากขับรถออกไปกินข้างนอกเพราะเดี๋ยวบ่ายก็เรียนต่อ ฉันได้ข้าวมา 1 จานและหาที่นั่งได้แล้ว ฉันนั่งลงแล้วโทรหาคน ๆ หนึ่ง ที่กำลังอยากเจอ วันนี้ฉันยังไม่เจอเขาเลยนะ แต่โทรเท่าไหร่เขาก็ไม่รับสาย หรือ ยังไม่เลิกเรียน

“ นี่ๆ เอวา พวกเราฝากซื้อข้าวกับน้ำด้วยนะ เดี๋ยวพวกเราจองโต๊ะให้ ”ยัยนิ้งกับเพื่อนคู่ขานี่อีกแหละ ไหนว่ารีบไปทำธุระ ทำไมมานั่งกินข้าวที่โรงอาหารคณะได้

“ อื้ม ได้สิ พวกเธอนั่งจองที่รอเลย ” เอวา ตอบ เฮ้อ ยัยนี่ก็น่าหงุดหงิด ดูไม่ออกเหรอว่า พวกนี้กำลังหลอกใช้ตัวเองอยู่ เมษา อย่าไปยุ่ง ฉันได้แต่เตือนสติตัวเอง

    พอยัยเอวาเดินออกไป ยัย 2 คนนี้ก็นั่งคุยกันสนุกปาก แต่งหน้าเติมหน้า แต่งอีกนิดจะขึ้นแสดงงานงิ้วได้เลยนะ

“ เฮ้อ มีคนคอยซื้อข้าว ซื้อน้ำให้มันดีจริงๆ”เพื่อนคู่ขาของยัยนิ้งพูด

“ ใช่ไหมล่ะ ดาว ไหนจะงานที่อาจารย์สั่ง เรา 2 คนก็แค่ฝากให้ยัยเอวาทำ แค่นั้นก็จบ มีงานส่งพร้อมเพื่อน” ยัยนิ้งพูด

“ นี่ๆมันมาแล้วมันมาแล้ว” ยัยดาวเพื่อนยัยนิ้งรีบพูด

“ เอิ่ม เราไม่รู้ว่าพวกเธอจะกินอะไร เราเลยซื้อข้าวกระเพราหมูสับมาให้แทน” เอวาพูดพร้อมวางจาน ลงตรงหน้า ยัย 2 คนนั้น จากนั้นก็หยิบน้ำที่แขวนอยู่ในถุงที่แขนตั้งให้กับยัยนิ้งแล้วยัยดาว

“ หู้ย เรากินอะไรก็ได้ ขอบใจมากนะ ส่วนเงิน เดี๋ยวเราเอาให้ ” ยัยนิ้งพูด ใช้เขาซื้อข้าวให้กินไม่พอ ไม่จ่ายเงินด้วย ต้องโตมาแบบไหนกันนะ ฉันไม่ได่ตั้งใจแอบฟังอะไรนะ แต่พวกนั้นนั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามกับฉัน

“ แค่ก แค่ก ๆ น้ำ ” จู่ๆ ยัยดาวก็สำลักข้าวออกมา

“ อี้ สกปรก นี่เธอไอก็ปิดปากด้วยสิ” ยัยนิ้งพูดพร้อมทำหน้าอี้ใส่เพื่อน จากนั้นก็หันไปโวยวายเพื่อนคู่ขา

“ ขอโทษแต่ว่า เธอ.... ” ยัยดาวเหมือนกำลังจะห้ามยัยนิ้งไม่ให้กินข้าวแต่ไม่ทันแล้ว ยัยนั่นตักข้าวเข้าปาก แล้วก็เป็นอาการเดียวกับยัยดาวเลย

“ แค่ก แค่ก น้ำ น้ำ อ๊ากกก ทำไมมันเค็มขนาดนี้ ” ยัยนิ้งโวยวาย

“ ของนิ้งเค็มเหรอ ของฉันเผ็ดแบบนรกเลย ” ยัยดาวพูดพร้อมทำท่าเผ็ด

    ส่วนยัยเอวายื่นมองทั้งคู่ตาใส เหมือนไม่ได้รู้เรื่องอะไร

   ปึง!! เสียงตบโต๊ะ

“ นี่ เอวา เธอตั้งใจแกล้งพวกเราใช่ไหม ” ยัยนิ้งตะคอกใส่เอวาเสียงดัง ยัยเอวาสะดุ้งตกใจ

“ ไม่ใช่นะ เราก็สั่งปกติ ”

“ ใช่ เธอตั้งใจแกล้งเรา 2 คนใช่ไหม เห็นว่าพวกเราคุยเล่นด้วยหน่อยคิดจะทำอะไรก็ได้เหรอ ” ยัยดาวพูดเสียงดัง

   คนเริ่มมองมาที่ ทั้ง 3 คน ที่ส่งเสียงทะเลาะกันเสียงดัง

“ มานี่เลย มาลองกินดูสิ ปกติของเธอมันรสชาติแบบนี้รึไง” ยัยนิ้งเดินมาจับแขนยัยเอวาดึงกระชากไป

“ ปล่อยเรานะ เราเจ็บ” ยัยเอาวาน้องขัดขืน

“ นี่ หยุดเลยนะ !!! ” ฉันทนไม่ไหวแล้ว พฤติกรรมพวกนี้มันเกินไป สงสัยดูละครมากเกินไป เมษา เธอทำอะไรลงไปเนี่ย ไปวุ่นวายกับยัยพวกนี้ทำไม ฉันทำอะไรไป๊ ฉันได้แต่คิดตำหนิตัวเองอยู่ในใจ แต่ร่างกายกลับส่วนทางกับความคิดสิ้นดี

    ฉันลุกขึ้นเดินไปจับแขนอีกข้างของเอวาไว้ไม่ให้ยัยนิ้งดึงไป

“ ปล่อยนะ ฉันไม่อยากมีปัญหากับเธอ ” ยัยนิ้งพูด

“ ถ้าไม่อยากก็ปล่อยเอวา ยัยนี้ไม่ผิด มีแต่พวกเธอเนี่ยแหละผิด ที่บ้านไม่สอนเหรอ ถึงได้มาทำพฤติกรรมแย่ๆ ใส่คนอื่น ”

“ เหอะ พฤติกรรมแย่ๆ นั่นมันเธอรึเปล่า มนุษยสัมพันธ์ต่ำ ”

“ ทำไมถึงไปว่าเมษาล่ะ ” เอวาพูดพร้อมพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมือยัยนิ้ง

“ ถึงฉันจะมนุษยสัมพันธ์แย่ แต่ฉันไม่เคยกดหัวใครมาซื้อของให้กิน แถมยังไม่ให้เงินอีกด้วยนะ ”

“ นี่ เสียมารยาท แอบฟังคนอื่นเขาคุยกัน ”

“ เธอพูดเสียงดังขนาดนี้ คนเขาได้ยินกันทั้งโรงอาหารแล้วมั้ง ปล่อย เอวา ”

“ ไม่ปล่อย ยัยนี่จงใจแกล้งพวกฉัน ”

“ ทำไม ทำคนอื่นได้ฝ่ายเดียวรึไง พอถูกกระทำคืนบ้างรับไม่ได้เหรอ”

“ นี่เธอ !!!”

    ซ่าา เสียงสาดน้ำ ฉันหยิบขวดน้ำใกล้มือ สาดใส่ยัยนิ้งก่อนที่ยัยนิ้งจะพููดจบ ยัยนั้นยอมปล่อยมือจากแขนเอวา ฉันดึงยัยเอวามาหลบด้านหลัง ยัยนิ้งกำลังตะลึงที่ฉันกล้าสาดน้ำใส่

“ เธอ เธอ สาดน้ำ ใส่ฉันเหรอ ”

“ เอ่อ ถามแปลกๆ ก็เปียกอยู่คนเดียวไหม ”

“ นี่ เมษา มันเกินไปหน่อยไหม ” ยัยดาวเดินมาถามฉัน

“ เกินเหรอ พวกเธอทำกับยัยเอวาไม่เกินไปหน่อยเหรอ ยัยนี้คนเหมือนกันนะ สิทธิเท่าเทียมกัน พวกเธอเอาตรรกะอะไรมาตัดสินยัยเอวาถึงได้มีสิทธิ์มาใช้ยัยนี้ ”

“ ก็ยัยนี้ไม่มีใครจะคบเป็นเพื่อนแล้วไง ” ดาวตอบด้วยคำตอบที่โง่ที่สุด ไม่ได้ผ่านการคัดกรองจากสมองมาเลย

“ ถ้ามีเพื่อนแบบพวกเธอ อย่ามีดีกว่า ไปเอวา ” ฉันพูดพร้อมดึงมือยัยเอวาออกจากตรงนั้น

“ หยุดนะ คิดว่าทำฉันแล้วฉันยอมเหรอ ” ยัยนิ้งพูดขึ้นแล้วเดินมาดักหน้าฉัน

“ แล้วจะเอายังไง ”

“ เอาแบบนี้ไง ” พูดจบ ยัยนิ้งก็กระโจนมาดึงผมฉัน ฉันรีบปล่อยมือยัยเอวา แล้วสู้กลับ ใครจะยอมก็ยอมไป แต่ฉัน เมษา ไม่ยอมเสียแน่นอน