Masuk
ตอนที่1 หยิ่ง
บรื้น กึก เสียงรถหรูเคลื่อนตัวมาแล้วจอดอย่างแรง ร่างเล็ก ส่วนสูง 162 ผมสีทองประกายยาวถึงหลัง ดวงตาดุคมที่แสนเย่อหยิ่ง ริมฝีปากอวบอิ่มแต่งตัวด้วยลิปสีพีช เธอจอดรถเดินเข้าบ้านด้วยความหงุดหงิด เธอกำลังอารมณ์ไม่ดีมากๆ “ทำไมกลับมาเร็วจังเลยลูก” หญิงสาววัยกลางคนเดินออกดูว่สเกิดเสียงดังอะไร “สวัสดีค่ะ” ฉัน เมษา เรียนอักษรศาสตร์ ปี 1 เป็นคนสวยคม ความมั่นใจสูง หยิ่ง หงุดหงิดง่าย เอาแต่ใจ จะเรียกว่าคุณหนูเอาแต่ใจก็ได้ เพราะฉันไม่สนใจหรอก “ทำไมกลับเร็วจังเลยเมษา” “ปวดหัวค่ะ” “เป็นอะไรมากไหมลูก” แม่ฉันรีบถามฉันทันที “ข้ออ้างล่ะสิ กลับไปเรียน อย่ามาทำตัวเป็นเด็ก” พ่อฉันเดินมายืนข้างแม่แล้วกอดอกทำหน้านิ่ง ดูสิ มองฉันเหมือนจับผิดฉันอีกแหละ “พี่! / พ่อ” แม่และฉันเรียกขานพ่อออกมาพร้อมกัน “ลูกไม่ใช่เด็กนักเรียนแล้วนะ หัดโตได้แล้ว นี่ไม่พอใจอะไรมาอีกล่ะ ถึงได้หัวเสียกลับบ้านมา” “ไม่ได้เป็นอะไรคะ แต่ปวดหัว” “ปวดหัวของลูกมีเหตุผลอะไรมากกว่านี้ไหม” “เมษาไม่ชอบเพื่อนในห้องค่ะ” “เพราะว่า” “ก็แค่ไม่ชอบ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอคะ” “ต้องมีสิ ลูกจะไม่ชอบคนโดยไม่มีเหตุผลไม่ได้นะเมษา” แม่ของฉันพูดพร้อมจับแขนฉัน “กลับไปเรียน” พ่อสั่งฉันเสียงเข้ม “พ่อ!” ฉันเรียกชื่อพ่อเสียงดัง “อย่ามาขึ้นเสียงกับพ่อนะเมษา” พ่อฉันพูดเสียงนิ่ง “ขอโทษค่ะ แต่เมษาไม่ไปแล้วได้ไหม” “ไม่ได้ หน้าที่ของลูกคือไปเรียน รถพ่อก็ซื้อให้ใหม่ อยากได้อะไร พ่อก็หามาให้ แต่ลูก มีหน้าที่แต่เรียน” “ก็ได้ค่ะ” “แล้วอีกอย่าง หัดเข้าหาเพื่อนใหม่บ้าง มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนใหม่ด้วย” “ก็ได้ค่ะ” ฉันหมุนตัวแล้วเดินกลับไปขึ้นรถขับรถออกจากบ้านเพื่อไปมหาลัยอีกครั้ง ฉันปวดหัวจริงๆ นะ ไม่ได้แกล้งปวด พอมาถึงมหาลัย ฉันก็เอารถไปจอดแล้วเดินเข้าตึกไปนั่งรอเวลาเรียนในห้อง ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมานั่งเล่นไม่ได้สนใจจะทำความรู้จักกับใคร เพราะก่อนหน้านี้ มียัยเฉิ่มใส่แว่นหนาเตอะมาทักฉัน เพราะ ฉันรำคาญยัยนี้เลยหนีกลับบ้านไง โดยบอกยัยวา อะไรสักอย่างฉันก็ไม่ได้ฟังตอนยัยนี้แนะนำตัว ฉันบอกยัยนี้ฉันปวดหัว คนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยมา ตึก เสียงขวดน้ำวางลงโต๊ะ ขวดน้ำวางลงตรงหน้าฉัน ฉันเงยหน้ามองคนที่เอามาให้ “กินยาก่อนนะ จะได้ดีขึ้น ว่าแต่เธอกินข้าวมารึยัง” ยัยเฉิ่มพูดยิ้มพร้อมกับยื่นยามาให้ฉัน แต่ฉันเมิน ไม่สนใจ “อะ ฉันวางไว้ให้ตรงนี้นะ” ยัยเฉิ่มวางยาไว้กับขวดน้ำแล้วเดินหายไป เนี่ยแหละ แบบนี้แหละที่ฉันต้องการ ฉันไม่ได้ทักทายใครหรือต้องการทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ถึงจะมีคนเข้ามาทักทายฉันเรื่อยๆ แต่ฉันก็ทำเมินไม่สนใจ “หยิ่งจัง สวย แต่หยิ่งไม่ไหวหรอก” “นี่ เราไปทำความรู้จักยัยแว่นหนานั่นดีกว่า ดูท่าทางหลอกใช้ง่ายดีจัง” ยัยสองคนนี้ น่าถูกฉันตบนะ นินทาฉันใกล้ขนาดนี้ พอทั้งคู่พูดเสร็จก็เดินไปทักทายยัยแว่นหนาที่เอาน้ำเอายามาให้ฉัน ยัยเฉิ่มนั้นก็ยิ้มล่าคุยกับคนไปทั่ว ไม่รู้รึไงว่าคนพวกนี้ไม่ได้หวังดีกับตัวเองเลย เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันนั่งเรียนจนหมดเวลาอาจารย์ให้จับคู่กับเพื่อนเพื่อทำงาน “นี่ๆ เอวา สนใจคู่กับเราไหม เราได้ยินว่าเธอเรียนเก่งมาก ฉันใจคู่กับเราไหม” เพื่อนๆ ในคลาสต่างรุมไปชวนยัยเฉิ่มนั่น ฉันรู้เลยว่ายัยพวกนั้นหวังอะไรจากยัยเฉิ่ม “นี่ สนใจคู่กับฉันไหม” จู่ๆ มีเสียงเข้มเดินมาถามฉัน “ไม่ ฉันจะทำคนเดียว” “แต่อาจารย์สั่งให้ทำงานคู่” “อื้มรู้ แต่ฉันอยากทำคนเดียว” “ไม่สนใจจริงๆ เหรอ” “ไม่!” ฉันพูดเสียงขุ่นใส่เขา ถามอะไรเซ้าซี้ไม่เข้าเรื่อง “เอาล่ะ นักศึกษา อย่าลืมเรื่องคู่เพื่อนที่ทำงานนะ ถ้าได้แล้วมาบอกอาจารย์ว่าจะทำเนื้อหาไหน นี่ๆ พวกเธอนะ เก็บงานเพื่อนรวบรวมแล้วตามอาจารย์มาที่ห้องด้วย” อาจารย์พูดบอกแล้วสั่งยัยสองคนที่นินทาฉัน พออาจารย์เดินออกไป ฉันเห็นยัย 2 คนนี้ รีบลุกไปหายัยเฉิ่ม “เอิ่มนี่ เพื่อนๆ ถ้างานเสร็จแล้วเอางานมาวางไว้กับเอวานะ เดี๋ยวเอวาอาสาไปส่งเอง” “แต่อาจารย์บอกให้เธอไปไม่ใช่เหรอ นิ้ง” เพื่อนในคลาสพูด “พอดีเรารีบน่ะ ฝากด้วยนะเอวา” ยัยนิ้งหันไปพูดกับเอวา ยัยเฉิ่มนี้ชื่อเอวาเหรอ “ได้จ้ะ” ยัยเอวาพูดยิ้ม “เห็นไหมล่ะ งั้นเอามาฝากเอวานะ ไปก่อน” ยัยนิ้งลากเพื่อนตัวเองกำลังเดินออกจากห้อง “เดี๋ยว เอาไป อาจารย์สั่งเธอไม่ใช่ยัยนี้” ไอ้หนุ่มหน้าหล่อนี้ใคร ฉันมองเหตุการณ์อย่างพิจารณา เขาพูดพร้อมยื่นปึกงานของตัวเองให้กับยัยนิ้ง ยัยนั่นยิ้มเจื่อน ๆ ฉันว่าตลกดีนะ ฉันลุกขึ้นเดินเอาเอกสารไปยื่นให้กับยัยนิ้งเหมือนกัน “หน้าที่เธอ” ฉันพูด “อะ โอเค เดี๋ยวเราไปเองก็ได้” “อ้าว นิ้งไม่รีบเหรอ เราทำให้ก็ได้” ยัยเอวายัง ใจดีกับคนอยู่อีก ยัยนี้อ่อนต่อโลกมาก “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปเอง” ยัยนิ้งพูดยิ้มๆ กับเอวา จากนั้นก็รวบรวมงานเพื่อนๆ ไปตอนพิเศษ2 บรรยาริมทะเลที่สงบ ตอนนี้จะกลายเป็นทะเลที่ร้อนแรงเหมือนทะเลลาวา เมษากำลังลุกเดินเกมแบบสุดตัว “อื้อ” เสียงครางของทั้งคู่ที่เล็ดรอดจากการจูบ เมษาไม่รอช้าแล้ว เธอกำลังไม่ไหว เมษาดันตัวเองออกแล้วลุกขึ้น เธอนั่งลงคุกเข่าตรงหน้าสายฟ้า “เมษาพี่ว่า.. อึก ซี๊ด” เมษาไม่ฟังเสียงร้องห้ามของสายฟ้า เธอจัดการปลดตะขอกางเกงขาสั้นแล้วรูดซิปกางเกงของสายฟ้า แค่รูดซิปลง เธอก็เห็นปลายหัวหยักโผล่ล้นพ้นออกมาจากขอบกางเกงในแบรนด์ดัง เมษากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เธอดึงกางเกงในลง แท่งร้อนยาวใหญ่ดีดผงาดออกมาชี้หน้าเธอ เมษาเงยหน้ามองสายฟ้า เธอยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้สายฟ้า จากนั้นเธอเลื่อนมือมาจับท่อนเอ็น เธอลูบไล้มันอย่างหลงไหล “อึก” เสียงกลืนน้ำลายของสายฟ้า เขาชอบเมษาเวอร์ชั่นนี้สุดๆ เมษารูดชักท่อนเอ็นขึ้นลง จากนั้นก็ขยับหน้าเข้ามาใกล้ท่อนเอ็น ริมฝีปากจูบลงบนปลายหัวหยัก ลิ้นเล็กตวัดเลียลงบนปลายหัวหยักเหมือนเธอกินไอติม “อ้าส์ เมษา” สายฟ้าหงายหน้าขึ้นบนฟ้าร้องครางด้วยความเสียวซ่าน เมษาได้ยินเสียงของสายฟ้า เธอพึ่งพอใจมากๆ เธอค่อยๆ อ้าปากกลืนกินท่อนเอ็น แล้วดูดขึ้นลง อย่างคนเป็นงานแต่จริงๆ เธอทำไม่เป็นหรอ
ตอนพิเศษ1 2 ปีต่อมา ฉันเป็นนักศึกษาปี3 ที่กำลังหาที่ฝึกงานแล้วมันจะเป็นที่ไหนได้ ถ้าไม่ใช่บริษัทพ่อของตัวเอง อ่า ทุกคนคงจะว่าบริษัทพ่อฉันมีงานที่เกี่ยวข้องกับที่ฉันเรียนไหม เอาจริง มันก็มีทุกบริษัทใหญ่เลยนะ เพราะทุกบริษัทต้องมีประชาสัมพันธ์ ติดต่องานกับประเทศเพื่อนบ้าน ยังมีมากมายอีกเยอะ ที่ฉันเรียนมาและสามารถทำงานตรงกับสายที่เรียน แต่เอาเข้าจริง ในชีวิตจริงจะมีสักกี่อาชีพที่ทำงานตรงกับสายอาชีพที่ตัวเองเรียนมา แต่ฉันเรียนมาก็ได้ใช้นะ มาช่วยพัฒนาบริษัทพ่อตัวเอง ที่มีพี่สายฟ้าเป็นผู้ดูแลในตำแหน่งรองประธานบริษัท “วันนี้เราจะไปไหนกันเหรอคะ” ฉันถามพี่สายฟ้า ตอนนี้เราทั้งคู่อยู่บนรถ พี่สายฟ้าไม่ได้บอกว่าจะพาไปไหน แค่จับมือฉันพาขึ้นรถมา “พี่จะไปดูงานที่ระยอง ก็เลยว่าจะเอาเราไปด้วย” “พาไปเดตเหรอคะ” ฉันพูดยิ้มกริ่ม “หึ เสร็จจากดูงาน พี่จะพาไปกินของอร่อยนะ” “หู้ว อะไรเนี่ย เห็นเมษาเป็นคนเห็นแก่กินรึไงคะ” “เห็นเมษาเป็นแฟนไง พี่อยากให้เรากินของอร่อย” “555 รักนะคะ” ฉันยิ้มให้กับแฟนตัวเอง แฟนใครเนี่ยน่ารักที่สุดเลย ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนมาได้เป็นแฟนกัน พี่สายฟ้าไม่เคยทำให้ฉันเสียใจเล
ตอนที่40 “ใส่คลุมไว้” พี่สายฟ้าเอาเสื้อคลุมที่อยู่บนรถใส่คลุมไหล่ให้ฉัน วันนี้ฉันใส่เดรสเกาะสั้นเข้ารูปสีขาว อกแต่งขนฟู พี่สายฟ้าโอบไหล่ฉันแล้วดันเดินเข้าไปในผับ พี่สายฟ้าพาเดินเข้ามาชั้น2 ของคลับที่มีเพื่อน ๆ ของพี่สายฟ้านั่งหน้าหล่ออยู่เต็มโต๊ะ วันนี้พวกเขามาครบแก๊งเลย “ว้าว วันนี้คู่รักเขามาแบบหล่อสวยเชียว ไปเดตกันมาเหรอครับน้องเมษา” มาถึงพี่พอร์ชก็ไม่ทำให้ผิดหวังเขาเอ่ยแซวฉันกับพี่สายฟ้า “วันนี้ไปกินข้าวกับที่บ้านกันมาค่ะ” ฉันพูดกับพี่พอร์ช ฉันเริ่มชินกับพวกพี่เขาแล้ว พี่พอร์ชชวนคุยเก่ง พวกพี่เขาเคยบอกว่า เขาเคยเรียนพิเศษที่เดียวกับฉัน แต่ฉันน่าจะจำพวกเขาไม่ได้ เพราะในสายตาตอนนั้นฉันก็มองแต่พี่สายฟ้านั่นแหละ ฉันนั่งดื่มไปกับพวกพี่ๆ เขา ส่วนพวกเขาก็คุยกันแต่เรื่องเรียน พอเริ่มดึก พี่สายฟ้าก็พาฉันกลับ พวกพี่ๆ เขายังนั่งอยู่ต่อกัน “พี่สายฟ้าไม่เห็นต้องรีบกลับเลยนี่ค่ะ เพื่อนๆ ยังนั่งอยู่เลย” “พวกมันก็นั่งเที่ยวเล่นแบบนี้ประจำแหละ นี่มันดึกแล้ว พี่พาเรากลับดีกว่า” “ค่ะ ว่าแต่นี่ไม่ใช่ทางไปบ้านนะคะ” “ก็ไม่ได้บอกจะพากลับบ้าน พี่มีที่หนึ่งที่อยากให้เมษาไป” พี่สายฟ้าขั
ตอนที่39 “อะไรเหรอคะ” ฉันเงยหน้าจากรูปแล้วถามพี่สายฟ้า พี่สายฟ้าชูแขนขึ้นตรงหน้าฉัน มือเขากำอยู่จากนั้นก็ปล่อยบางอย่างลง มันคือสร้อยคอที่มีจี้เป็นรูปเกียร์ เป็นสัญลักษณ์ของคณะวิศวะ ปลายจี้มีตัวอักษรห้อยอยู่เป็นตัวหนังสือภาษาอังกฤษตัวSF น่าจะมาจากชื่อย่อของพี่สายฟ้า “ให้เมษาทำไมคะ” ฉันถามพี่สายฟ้า “เพราะเมษาคือแฟนพี่ไง ใส่ไว้นะ” พี่สายฟ้าจัดการแกะตะขอสร้อย แล้วกางออก “เอาผมขึ้นเดี๋ยวพี่ใส่ให้” ฉันพยักหน้าแล้วทำตามที่พี่สายฟ้าบอก โลหะเย็นๆ กระทบที่คอฉัน สักพักฉันรับสัมผัสแปลกๆ ที่อุ่น แล้วก็รู้สึกเสียววาบขึ้นจากนั้นก็เจ็บแปลบที่ต้นคอ “อะ” ฉันสะดุ้งจนปล่อยผมลง แล้วหันไปหาคนที่ทำให้ฉันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง แต่เขากลับยิ้มหน้าบาน “รักนะครับ” ...... 3 เดือนต่อมา ตลอด 3 เดือนที่เราคบกันมาพี่สายฟ้า ก็ยังคงเป็นพี่สายฟ้า เราไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย เพราะปกติ เราก็ตัวติดกันอยู่แล้ว แต่แค่ตอนนี้เปลี่ยนสถานะจากพี่น้องเป็นแฟนแค่นั้นเอง วันนี้เป็นวันหยุดของเราทั้งคู่ พี่สายฟ้ามาคุยงานกับพ่อที่บริษัทช่วงบ่าย ฉันพึ่งรู้ว่าพี่สายฟ้ามาทำงานอยู่กับพ่อตัวเอง แล้วเหมือนว่าพ่อฉั
ตอนที่38 ระหว่างทางไปบ้านพี่สายฟ้า เราก็พูดคุยกันปกติ บ้านพี่สายฟ้าไม่ไกลจากบ้านฉันเท่าไหร่ พอรถเลี้ยวเข้าไปบ้าน ฉันก็เห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง คือรถที่จอดอยู่ข้างในเยอะมากกว่าเดิม มีรถสปอร์ตอีกคัน ออดี้1คัน มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์2คัน จักรยาน3คัน แต่ก่อนไม่เคยเห็นจักรยาน “พี่สายฟ้า น้าแพรวดาวมีแขกเหรอคะ” ฉันถามพี่สายฟ้าตอนที่เขาจอดรถแล้ว “ทำไมเหรอ” “รถเต็มเลย” “อ๋อ ไม่ใช่ นั่นรถพี่เอง” “รถพี่ ทำไมซื้อรถเยอะแยะขนาดนี้คะ” “ซื้อไว้เพื่ออนาคตไง” “เพื่ออนาคต คันไหนของเมษาคะ” “คันนี้” พี่สายฟ้าชี้นิ้วไปที่ตัวเอง ฉันที่คิดไปไกลมากๆ คือยังไง จะให้ฉันขี่เขารึไง ว้ายย คิดอะไรเนี่ยเมษา ดีจัง555 “ทำไมทำหน้าอย่างงั้น555 พี่หมายถึง พี่จะเป็นพลขับรับส่งให้เราเอง” พี่สายฟ้าพูดแล้วเปิดประตูรถลงจากรถ ฉันยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองแรงๆ “คิดอะไรเนี่ยยยย “พอได้สติฉันก็รีบลงจากรถเดินตามพี่สายฟ้าเข้าบ้านไปหาน้าแพรวดาว น้าแพรวดาวกำลังเข้าครัวทำอาหารพอดี มื้อเที่ยงนี้ฉันจึงต้องฝากท้องกับน้าแพรวดาว “น้าแพรวดาว เมษาคิดถึงที่สุดเลย” ฉันเดินไปกอดน้าแพรวดาวจากด้านหลัง ท่านกำลังยืนทำกับข้าวอยู่
ตอนที่37 ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า จากนั้นก็กดเข้าแอพพลิเคชั่นอินสตราแกรม เมื่อคืนเมษาโพสต์รูปมือของผมแล้วติดแท็กผม คนกดไลค์เยอะมาก คอมเม้นแสดงความยินดีกับเราเยอะเลย ผมนั่งเลือกรูปที่แอบถ่ายเมษาไว้ แล้วโพสต์ลงบนอินสตาแกรมตัวเอง แท็กเมษาด้วย ข้อความโพสต์ผมใส่รูปอีโมจิหัวใจ “โอ้ววว พ่อคนคลั่งรัก ไม่เคยโพสต์อะไรลงบนโซเชียล แต่วันนี้ถึงกับโพสต์รูปแฟนแถมติดแท็กแสดงตัวตนไปเลย” ไอ้พอร์ชเอ่ยขึ้น ผมเงยหน้าจากโทรศัพท์ถึงได้รู้ว่าพวกมันเลิกเถียงกันแล้ว และกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์เหมือนกัน “ธรรมดากูมีแฟนก็ต้องอวดแฟนสิ” ผมพูดกับไอ้พอร์ช “ขิงกูเหรอ ไอ้เวรนี่น่าตบกบาลจริงๆ” ผมไม่ตอบมัน และกำลังคิดว่า พรุ่งนี้จะชวนเมษาไปหาแม่ผมดีกว่า เพราะท่านบ่นคิดถึงเมษาตลอดเลย ตั้งแต่เมษาเข้ามหาลัย เธอก็ยังไม่ว่างเลย ผมเข้าใจ แต่ถ้าเป็นปกติ เมษาจะไปหาแม่ผมทุกอาทิตย์เลย ..... วันนี้เป็นวันหยุด พี่สายฟ้าชวนฉันมากินข้าวที่บ้าน ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วเดินมาลงมาด้านล่างเพื่อรอพี่สายฟ้ามารับ “จะไปไหนลูก” พ่อฉันถามขึ้น ฉันเดินไปหาพ่อที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงาน “พี่สายฟ้าจะมารับไปหาน้าแพรวดาวค่ะ” “ไปรบกวนพี่ส







