Alle Kapitel von เหนือศิรา: Kapitel 221 – Kapitel 230

เจ็ดวันผ่านไป ตอนนี้ผ้าที่ใช้ปิดแผลทั้งหมดถูกแกะออกหมดแล้ว อาการบวมลดลงมาก แทบจะเป็นปกติแล้ว ผมยิ้มพอใจกับผลงานตัวเอง ดวงตาของเธอกลมโตและหวานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จมูกเล็กและเรียวขึ้น ส่งให้ใบหน้าดูเรียวและสวยขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าทำแค่นี้เธอกลับสวยขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน นี่แหละสิ่งที่ผมต้องการ เปลี่ยนคนธรรมดาให้สวยขึ้นเพียงแค่ศัลยกรรมเล็ก‍‍ ๆ‍ น้อย‍‍ ๆ‍ ส่วนปากของเธอ ผมว่าถ้าฉีดฟิลเลอร์นิดหน่อยก็คงจะพอไม่ต้องผ่าตัดแก้ไขอะไรก็ได้ “คุณพอใจไหม” ผมถามเมื่อยืนซ้อนข้างหลังเธอในตอนที่ส่องกระจก “พอใจมาก ไม่อยากเชื่อว่าในกระจกนั่นฉัน สวยมากเลย” นั่นมีคนหลงตัวเองหนึ่งคน “นี่ใคร หมอไธม์นะคุณ เสกความสวยได้ดั่งฝัน” “ฉันไม่คิดว่าคุณจะเก่งขนาดนี้” เธอยังชมผมไม่หยุด ผมซุกหน้าเข้ากับซอกคอขาวเนียนของเธอ โอบกอดเธอจากด้านหลัง “หายเจ็บยัง หืม” คำว่าหายเจ็บยังของผมหมายรวมทั้งแผลบนใบหน้าและตรงนั้นของเธอ ยอมรับว่าตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาผมต้องอดกลั้นมาก นอนเฝ้าเธอทุกคืน สูดกลิ่นเธอทุกคืน อาบน้ำให้เธอตลอดเจ็ดวันมานี้ บอกตามตรงว่าโคตรทรมาน

ตรงตามคอนเซปต์จากหน้าตาธรรมดาสู่ไอดอลเกาหลี หลังจากนั้นไม่นานเราก็ออกรายการทีวีชื่อดัง โดยมีเพื่อนของแม่เขาช่วยจัดการอย่างที่รู้กันว่าแม่ของหมอไธม์คือคุณศศิตาอดีตนางเอกชื่อดัง “ขอบคุณค่ะพี่บุญ เวลาเรียกพี่บุญแล้วกระดากปากจัง พี่หน้าเด็กมาก” “แล้วจะเรียกทำไม อายุห่างกันแค่ปีเดียว อีกอย่างบุญเองก็ไม่อยากแก่” บุญนำพาลูกสาวของเบญญาอดีตนางร้ายหน้าสวย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าความสวยของเธอได้รับมาจากแม่ ไม่ต่างจากคุณหมอใบที่สวยไม่แพ้กัน “ได้‍‍ ๆ‍ หน้าบุญเด็กมากเราไม่กล้าเรียกพี่เลย” “ปากหวานจังกล้วย” คำชมของบุญทำฉันหน้าร้อนเพราะเผลอไปนึกถึงคำชมของใครบางคน “บุญเราไปคุยกันที่ห้องประชุมชั้นบนดีกว่า เดี๋ยวคนไข้จะเข้าแล้ว” ฉันที่เป็นเหมือนพนักงานที่นี่ดึงมือเพื่อนใหม่ที่คุยเพียงไม่กี่ครั้งกลับถูกชะตา เมื่อเราสองเข้ามาในห้องประชุมแล้ว บุญนำพาก็วางถุงกระดาษแบรนด์ “Boon&Bai” แบรนด์นี้เป็นที่รู้กันว่าเริ่มธุรกิจจากสกินแคร์ราคาหลักร้อย เมื่อหลายปีก่อน จนปัจจุบันแตกไลน์ธุรกิจเป็นอาหารเสริมที่เรียกว่าทำให้มูลค่าการตลาดเติบโตจากระดับร้อยล้าน

“หยุดเลย! ห้ามอมนิ้วเท้านะ” ฉันร้องห้ามคนที่คิดไม่ดี “ทำไมอะ นี่เราก็เพิ่งอาบน้ำกัน ไม่เป็นไรหรอก” “นี่คุณไม่เอา ฉันจักจี้อะ ไม่เอานะ” ฉันขอร้องทั้งพยายามดึงเท้าตัวเองกลับ กลัวคนบ้าจะอมนิ้วเท้าของฉัน “จักจี้หรือเสียว เอาให้แน่ ผมเห็นคุณครางดังทุกทีเวลาโดนอมนิ้ว” หน้าฉันร้อนไม่ใช่เพราะอายที่เขารู้ทัน ใครจะไปคิดละว่าการโดนดูดนิ้วเท้า นิ้วมือจะมีผลต่อความเสียวซ่านขนาดนั้นหนึ่งเดือนต่อมา ความรู้สึกโดนรถสิบล้อทับเป็นอย่างนี้หรือเปล่านะ ฉันร้องไห้กับความเจ็บเมื่อยาหมดฤทธิ์ “คุณเจ็บจัง” เจ็บยิ่งกว่าทำหน้าคือทำนมนี่แหละ “เดี๋ยวก็หาย” เขาลูบผมอย่างเบามือน้ำตาฉันไหลอาบแก้ม อยากกอดเขาแต่นมมันเจ็บอะกอดไม่ได้ “ทำไมเจ็บขนาดนี้เนี่ย” “คุณก็รู้ว่าเจ็บอยู่แสดงว่ายังไม่ตายไง” “ก็รู้ว่าไม่ตายแต่มันเจ็บ ทำแล้วจะสวยใช่ไหม คุณจะชอบใช่ไหม” ส่วนหนึ่งที่ฉันอยากทำเพราะอยากสวย อยากสวยในสายตาเขา อยากให้เขามองแค่ฉัน อีกล้วยรักเขาให้แล้วสิ บอกตัวเองว่าไม่ควรรักแต่ตอนนี้รักไปแล้ว “สวยสิ คุณก็รู

“เก่งมาก” เขาชมทั้งยกนิ้วให้ฉันกับบุญ “เก่งมากนนนี่ เก่งมากกล้วย” บุญชมพวกเราอีกรอบ เธอดีใจจนน้ำตาเอ่อทั้งสองแก้ม “บุญก็เก่งเหมือนกัน เก่งที่สุด” ฉันบอกกับซีอีโอคนเก่ง แค่คิดส่วนแบ่งของตัวฉันเองก็ตาลุกวาวแล้ว ให้มันได้อย่างนี้สิ สุดยอดของสุดยอด “อะไรกันมารอรับเลยเหรอคุณหมอไธม์” เสียงประชดประชันจากบุญทำให้หมอหน้านิ่งแก้มแดง ฉันไม่แน่ใจว่าเขาหน้าแดงจากเหล้าหรือเพราะอายกันแน่ “ไอ้ภูมิ กับ ไอ้ปลื้มโดนเรียกเข้าบ้านแล้ว เบื่อพวกพ่อบ้านใจกล้า” เขาบ่นพึมพำ ที่บอกว่ามาดื่มคือดื่มที่นี่เหรอ หมู่บ้านโชติภิวรรธเนี่ยนะ “คนเขามีลูกมีเมียต้องดูแล ตัวเองก็มีบ้างสิ อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ” บุญยังว่าญาติผู้พี่ไม่หยุด ส่วนฉันได้แต่เม้มปาก ครอบครัว ลูกกับเมียของคุณหมอไธม์เหรอ อยู่ ๆ แก้มฉันก็แดงเพราะโมโห เวลานี้ คนที่น่าจะอยู่ในตำแหน่งนั้น ไม่ใช่อีกล้วยเหรอ คนที่เขานอนกอดอยู่ทุกวัน มีเซ็กซ์ด้วยทุกวัน “อีกนาน” อีกนานอย่างนั้นเหรอ คำตอบของเขาทำหัวใจฉันหล่นวูบ ความสัมพันธ์ที่ไม่มีสถานะ ระหว่างเราแค่พาร์ตเนอร์อย่าง

ฉันยิ้มให้ภาพตรงหน้าที่เห็นไม่ชัด แต่รู้ว่าอีกฝั่งของจอคือคุณหมอไธม์ ผัวของอีกล้วย ในสายตาเขาฉันอาจไม่ใช่เมียหรือแฟน แต่สำหรับฉัน เขาคือผัวคนเดียวของฉัน กล้วยรักหมอ...หมอรักกล้วยได้ไหมบทที่ 21 หึงหวง วันนี้ฉันกลับมาถึงห้องด้วยความเหนื่อยล้า ไลฟ์กินเวลาสามชั่วโมงใช้พลังอย่างมาก จากสองทุ่มถึงห้าทุ่ม กว่าจะกลับมาถึงห้องเกือบเที่ยงคืน ฉันอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้ทั้งวันฉันยังไม่ได้คุยกับคุณหมอเลย คิดถึงเขาจัง “คิดถึงจังเลย” แรงกดย้ำ ๆ ตรงข้างแก้มทำให้ฉันตกใจตื่น เขากลับมาแล้ว “คุณ คิดถึงจัง” ฉันกอดคนที่ไม่ได้กอดมาหลายวัน ความคิดถึงที่มีมันล้นในอกอยากจะโทรหาเขาวันละหลายต่อหลายครั้ง ริมฝีปากของเขาทาบทับลงมาอย่างอย่างโหยหา ฉันเองก็โหยหาเขาเช่นกัน ลิ้นอุ่นร้อนลากไล้ในปากของฉันอย่างคิดถึง มือฉันลูบไล้ผิวกายแกร่งความเย็นจากผิวกายนั้น ทำให้รับรู้ว่าเขาเพิ่งอาบน้ำมาไม่นาน ฉันไล้มือทั่วแผ่นหลังเรื่อยจนถึงท่อนล่างที่เปลือยเปล่า เขาเปลือยเปล่าและพร้อมพรัก มือฉันรูดสาวตัวตนเขาอย่างคิดถึง เสียงครางในลำ