All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 เหนือ ศิรา โชติภิวรรธเดือนพฤศจิกายนของทุกปีอากาศจะเริ่มเย็น ลมหนาวจะพัดพาอากาศที่แห้งแล้ง ฝนจะหยุดตก ฝุ่นละอองจะเพิ่มขึ้นพร้อมกับภาคเรียนที่สองของปีการศึกษาที่เริ่มขึ้นเสียงเตะบอลของนักเรียนชายกำลังโห่ร้องแสดงถึงความดีใจเมื่อมีใครคนหนึ่งเตะลูกบอลเข้าประตู“พี่เหนืออีกแล้ว” เสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท ฉันขยับแว่นตาของตัวเองเล็กน้อยเพ่งมองไปยังกลางสนามฟุตบอลที่คนโดดเด่นแข่งกับแสงแดดในเวลาบ่ายของวันเช่นนี้ เวลานี้ฉันเชื่อว่าคงมีสายตาที่จับจ้องไปยังเขามากกว่าร้อยคู่แน่นอนใครจะไม่รู้จักเขาประธานนักเรียนผู้โด่งดัง รูปหล่อ พ่อรวย เรียนดี กีฬาเด่น ผู้เป็นรักแรกของฉัน เด็กสาววัยสิบห้าที่เพิ่งจะได้ใช้คำนำหน้าว่านางสาว“พี่เหนือนี่โคตรหล่อเลยเนอะ” คนข้าง ๆ ชวนฉันคุยซึ่งเพื่อนทั้งโรงเรียนของฉันยกให้พี่เหนือเป็นรักแรกกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่ฉันและเพื่อนรักอย่างลิลิน“อืมหล่อ” ฉันไม่ปฏิเสธ ใครจะกล้าปฏิเสธในเมื่อหลักฐานอยู่บนหน้าขนาดนั้น“เสียดายอีกแค่สี่เดือนก็ไม่ได้เห็นหน้าพี่เขาแล้ว ทีนี้เราจะเอากำลังใจไหนมาเรียน” ลิลินฟุบหน้ากับม้าหินข้างสนามฟุตบอล ส่วนฉันยังเท้าแขนกับใบหน้ามองไ

“เป็นอะไรไหมน้อง” เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นตรงหน้า ฉันส่ายหน้าบอกเขาว่าไม่เป็นไร“พาน้องไปหาหมอก่อนเหนือ เลือดไหลแล้วนั่น” เลือดตรงไหนฉันพยายามยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง ภาพของรุ่นพี่ตรงหน้าพร่าเบลอ“อ้าว แว่นแตกด้วย รีบพาไปก่อนเหนือ” ฉันรู้ตัวอีกทีก็โดนรุ่นพี่แบกขึ้นหลังและเดินเร็วไปยังห้องพยาบาล ที่เขาไม่วิ่งคงเพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุอีกครั้งอาย...คำนี้คงไม่เกินจริง จากกองเชียร์กลายเป็นผู้ประสบภัย“น้องล้มครับหมอ” เสียงพี่เหนืออธิบายให้คุณหมอประจำห้องพยาบาล“ไม่มีแผลนะ เลือดกำเดา จมูกน่าจะกระแทก ดีนะที่แว่นเป็นแบบนิรภัยไม่บาด” คุณหมอพูดกับฉันหรือคนข้างเตียงฉันก็ไม่แน่ใจเพราะเวลานี้มองอะไรไม่ชัดเลย สายตาของฉันสั้นระดับสี่ร้อย ระยะที่มองเห็นชัดคือประมาณยี่สิบห้าเซนติเมตร“ผมไปแข่งต่อก่อนนะครับ ฝากด้วยนะครับ ไม่เป็นไรแล้วนะน้อง” ฝ่ามือหนาและอุ่นวางบนศีรษะฉัน เสียงเปิดและปิดประตูทำให้ฉันรับรู้ว่าเขาออกจากห้องไปแล้ว“เมลเป็นไงบ้างแก” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น แน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นคือลิลินนั่นเอง“เจ็บไม่เท่าไหร่แก แต่อายอะ” ฉันบอกกับเพื่อนตามตรง เห็นใบหน้าราง ๆ ของเพื่อนยื่นหน้ามา

‘ไปแล้วนะ’ เสียงลุงอัครเดชที่มาบอกลาในจังหวะที่ฉันกรวดน้ำใต้ต้นไม้ใหญ่“โชคดีนะคะ ลุงอัครเดช” ฉันหวังว่าผลบุญครั้งนี้จะส่งผลให้ลุงแกไปสู่ที่ชอบ ๆ เถอะ“มาทำบุญเหรอ”“ว้าย! ผี”“พี่ไม่ใช่ผี” คนตรงหน้าฉันเอ่ยแย้ง เมื่อได้สติฉันก็ลุกขึ้นยืนเพื่อเอาที่กรวดน้ำไปวางตรงจุดที่วัดกำหนดให้“ไปก่อนนะน้อง” พี่เหนือโบกมือลาและวิ่งไปยังรถตู้วีไอพีคันสีดำสนิทที่จอดอยู่ไม่ไกลตรงที่เรายืนอยู่กันสองคน“ทำไมช่วงนี้ฉันเจอพี่เหนือบ่อยจัง” บ่นกับตัวเองหากแต่ก็ไม่ได้คำตอบ คิดเอง เออเองว่าคงเป็นพรหมลิขิตอย่างแน่นอนบทที่ 4 พรหมลิขิต‘เนื้อคู่มั้ง’ ฉันหันมองคน ไม่สิรุกขเทวดาที่นุ่งขาวห่มขาวนั่งต้นไม้“ไม่มีคนคุยใช่ไหมตา” ฉันเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าทุกครั้งที่มาทำบุญคุณตานุ่งขาวห่มขาวตัวโปร่งมักจะมาชวนฉันคุย คุยยังไงที่อีกฝ่ายไม่ยอมขยับปาก ส่วนฉันทำแบบเขาไม่ได้ทุกครั้งก็เลยต้องทำเหมือนคุยโทรศัพท์“ว่าแต่ที่พูดเมื่อกี้จริงหรือเปล่า พี่เหนือเป็นเนื้อคู่หนูเหรอ” ฉันตาลุกวาวเมื่อทบทวนสิ่งที่คุณตาพูด“อ้าว ทำไมไมตอบละ อ้าวไปไหนแล้วอะ” เห็นไหมบางทีพวกนี้ก็นิสัยไม่ดี ให้ความหวังแล้วก็จากไป ไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริง ๆเรื่องที

“หนาวไหมครับ” เขาถาม เปลือกตาฉันมีสำลีเย็นปิดไว้อยู่ ฉันพยักหน้ารัว ๆ ไม่ได้ตอบสิ่งใด เพียงไม่นานผ้าห่มผืนนุ่มก็ถูกห่มทั่วร่างจากนั้นเขาก็จัดการเช็ดหน้าฉันต่ออย่างเบามือ“เดี๋ยวต่อไปพี่พนักงานจะมาดูแลต่อนะครับ”“ค่ะ” หัวใจคล้ายวูบโหวงแสนเสียดาย แต่ใจหนึ่งก็หายตื่นเต้น“เดี๋ยวเริ่มขั้นตอนต่อจากน้องเหนือเลยนะคะ น้องเมลเป็นรุ่นน้องน้องเหนือเหรอคะ” พี่พนักงานเริ่มชวนคุย“ค่ะ”“มิน่าละ พอน้องเมลมาทีไรน้องเหนือถึงกับต้องบริการเอง” คำพูดของพี่พนักงานทำฉันหน้าร้อนเพราะความเขินอาย นี่เขาทำให้ฉันคนเดียวเหรอ โอย ยิ่งคิดยิ่งหน้าร้อนขั้นตอนการดูแลความงามผ่านไปตามปกติจนกระทั่งถึงขั้นตอนที่ต้องพอกหน้าด้วยโคลนหนา ๆ “พี่ครับ เดี๋ยวมาร์กหน้าให้ผมหน่อยครับ” เสียงที่ฉันจำได้แม้แต่ตอนหลับตา หัวใจของฉันเต้นแรงอีกครั้ง ห้องนี้มีเพียงสองเตียงเท่านั้น ทั้งสองเตียงไม่ห่างกันมาก ส่วนมากน่าจะไว้ให้คนที่มาเป็นคู่ใช้บริการ“ได้ค่ะ น้องเหนือ นอนรอเลยนะคะ” พี่พนักงานบอกในขณะที่กำลังวางโคลนหนัก ๆ บนใบหน้าฉัน ความเย็นของโคลนทำให้ฉันขนลุกซู่“เดี๋ยวทิ้งไว้สิบห้านาทีนะคะ” พี่พนักงานบอกกับฉัน ฉันก็พยักหน้ารับเพราะริม

ฉันมองพระเครื่องในมือราคาคงไม่น้อย เนี่ยค่าจ้างแพงขนาดนี้แล้วฉันจะกลัวพวกพี่เขาทำไมกันละฉันเปิดกระเป๋าใบเล็กเท่าฝ่ามือที่พกติดกระเป๋าใบใหญ่ไว้เสมอแน่นอนว่าในกระเป๋าใบนั้นมีพระเครื่องอีกหลายองค์ บางองค์ราคาหกเจ็ดหลักน่าจะได้แต่ฉันไม่คิดจะขายของพวกนี้สักชิ้น เพราะขี้เกียจเป็นเรื่องเป็นราวว่าได้มาอย่างไร ถ้าถาม ฉันอยากได้ทองก้อนมากกว่า ซื้อง่ายขายคล่องแต่พระเครื่องก็ดี ไว้ให้ผู้ใหญ่ตอนวันสำคัญต่าง ๆ คิดเรื่องพระเรื่องผีอยู่ดี ๆ หัวใจก็กลับไปคิดถึงใบหน้าผู้ชาย พี่เหนือเหมือนตั้งใจอ่อยฉัน เขาอ่อยฉันแน่ ๆ จากสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้หรือว่านี่จะเป็นนิสัยของผู้ชายหน้าตาดี คนหน้าตาดีมักเจ้าชู้ดูอย่างเฮียมังกรสิ“นี่น้อง!” คิดถึงชะนี ชะนีก็มา“อะไรคะ”“พี่มังกรเจ้าชู้มากเธอไม่มีทางตามเขาทันหรอก”“ขอบคุณค่ะ” ผู้หญิงตรงหน้าน่าจะเรียนมอปลาย คนล่าสุดที่โดนเฮียมังกรสลัดทิ้งและเธอคิดว่าฉันเป็นแฟนใหม่เฮียมังกร“นี่! ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะ” เสียงแหลมของเธอทำฉันแก้วหูแทบแตก แม้ว่าเวลานี้จะเริ่มมืดแล้วแต่ใช่ว่าตรงที่เธอกับฉันคุยกันเป็นที่ลับตาคนเสียเมื่อไหร่ อายนะโว้ย เพราะอย่างนี้ไงเลยไม่อยากมากับเฮี