جميع فصول : الفصل -الفصل 210

“ทำอะไร” เขาก้มลงมองหน้าฉัน เราสองคนสบตากันสักพัก เขาไม่ขยับออกและฉันก็ไม่ได้ดันเขาหนี ใบหน้าเขาเลื่อนเข้ามาใกล้ ใกล้กระทั่งพร่ามัวจนฉันมองไม่เห็น เมื่อฉันหลับตาลง ริมฝีปากของฉันกับเขาก็สัมผัสกัน มือทั้งสองข้างของเขาประคองสองข้างแก้มไม่ให้ฉันขยับหนี ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่ได้ขยับหนีอย่างที่เขากลัว เมื่อเขารุกล้ำด้วยลิ้นหนาที่กวาดต้อนลิ้นบางของฉันไปทั่วทั้งโพรงปาก เขาก็ดูดปลายลิ้นของฉันจนแทบจะหลุดติดลิ้นเขาออกมา และแน่นอนว่าฉันเองก็ไม่ยอมอยู่เฉย‍‍ ๆ‍ ฉันทำอย่างที่เขาทำกับฉัน ดูดดึงลิ้นเขากลับบ้างในจังหวะที่เขาหอบหายใจ ร่างหนาอุดมไปด้วยมัดกล้ามของเขาเบียดเสียดเข้าหาฉัน เขารวบฉันเข้าในอ้อมกอด อุ้มฉันให้วางบนไอส์แลนด์สำหรับเตรียมอาหาร ปากของเราสองยังจูบกันไม่หยุด มือหนาลูบไล้แผ่นหลังของฉันก่อนปลดตะขอบรา จากนั้นเขาก็ย้ายมือมากอบกุมพุ่มทรวงข้างหน้า “อื้อ...” ฉันต้องขยับหนีมือหนาเพราะความสยิว “อืม” เสียงครางต่ำของเขาในลำคอ ฉันไม่รู้ว่าเขาพอใจหรือไม่พอใจ เขาฟอนเฟ้นทั้งสองเต้าอย่างมันมือ ก่อนจะดึงเสื้อยืดฉันออกทางศีรษะ ทำให้ปากของเราผละอ

“หมดแล้วค่ะ” “วางไว้ในอ่าง ไปเถอะผมมีนัดกับคนไข้ตอนสิบเอ็ดโมง” ระหว่างทางจากคอนโดมาคลินิกไม่ได้ไกลกันมากนัก ผมใช้เวลาขับรถไม่ถึงครึ่งชั่วโมง “เดี๋ยวคุณหมวยจัดการตรวจสุขภาพของคุณกล้วย แล้วเอาผลให้ผมดูด้วยนะครับ คุณหมวยช่วยพาคุณกล้วยเข้าพบจิตแพทย์ด้วยนะครับ ผมนัดไว้แล้ว” ผมสั่งผู้ช่วยของผม ก่อนจะเตรียมตัว​พบคนไข้ที่อยู่ในคิวตอนสิบเอ็ดโมง ก่อนจะทำศัลยกรรม แน่นอนว่าเราต้องมีข้อมูลการเตรียมตัวค่อนข้างเยอะ หลายคนอาจคิดว่าแค่มีเงินก็มาทำได้ “คุณอย่าลืมบันทึกวิดีโอนะแล้วค่อยไปตัดต่ออีกที” ผมไม่ลืมย้ำเรื่องสำคัญ เราไม่รู้หรอกว่าข้อมูลจุดไหนสำคัญหรือไม่สำคัญจนกว่าจะถึงขั้นตอนการตัดต่อ “ได้ค่ะ” “คุณหมวยของที่ให้เตรียมทันไหม” ผมหันไปถามผู้ช่วยอีกครั้ง เพราะมีของสำคัญที่ต้องได้ใช้กับการทำคอนเทนต์ครั้งนี้ “ทันค่ะหมอ คุณกล้วยเชิญทางนี้ค่ะ” ผมพยักหน้าให้คนหน้าตาบ้าน‍‍ ๆ‍ แต่ทำผมอยากจูบทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ให้เดินตามคุณหมวยออกไปนอกห้องตรวจ ที่ผมให้คุณหมวยเตรียมให้เธอคือโทรศัพท์เครื่องใหม่ แน่นอนว่าความจุต้องระดับส

“เวลาได้กินอะไร ตาเป็นประกายเลยนะเรา” เขาหัวเราะกับท่าทางดีใจของฉัน ก็คนมันหิวของกินนี่นา อีกอย่างระหว่างมื้อก็ไม่ได้กินอะไรเลย เขาบอกว่าของกินเล่นระหว่างมื้อนั่นแหละตัวดี “ก็คนมันหิวนี่นา” “ท้องร้องแล้วเหรอบอกว่าหิว” คำถามเขาทำฉันอึ้ง ต้องท้องร้องเลยเหรอ คนเราถึงเวลาก็ควรกินสิ เดี๋ยวไม่ใช่เวลาพักก็อดกิน “ปล่อยให้ท้องร้องบ้างก็ดีนะ” “หลอกด่าตลอด” ฉันค้อนคนขี้บ่น “แล้วไปพบจิตแพทย์แล้วเป็นไงบ้าง ต้องบำบัดไหม” “คุณ! ฉันไม่ได้บ้าสักหน่อย ทำไมชอบว่าจัง” “คนที่เข้ารับการบำบัดไม่ใช่คนบ้านะคุณ คนเราทุกคนเจ็บป่วยกันได้ ไม่ว่าทางจิตใจหรือทางร่างกาย” เขาอธิบาย ทั้งยังหัวเราะชอบใจ “รู้ค่ะ ฉันแค่แกล้งว่า คุณก็จริงจัง อะ ย้อเย่น” อะไรนั่น หยอกแค่นี้ก็หัวเราะชอบใจ อย่าให้รู้นะว่าแอบชอบอีกล้วย ว้าย‍‍ ๆ‍ ไหนบอกว่าชอบแต่ของแรร์ไง ของบ้าน‍‍ ๆ‍ แต่อร่อย สด ก็มีนะหมอ ได้กินสักครั้งรับรองติดใจ “ยิ้มอะไร” “เปล๊า!” ยิ้มอะไร ฉันยิ้มอะไรตอนไหนกัน “เสียงสูง เห็นอยู่ว่าคุณแอบยิ้ม อย่าบอกนะ

“แล้วคุณรู้ความจริงได้ไง” ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อคิดถึงเหตุการณ์วันนั้น “ไม่กี่วันหลังจากที่ฉันเจอคุณครั้งแรกน่ะ ฉันกับไอ้หมอนั่น เราจะไปเที่ยวทะเลกันหลังเลิกงาน แต่ยังไม่ทันออกจากโรงพยาบาลก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาพร้อมกับเพื่อนเขา บอกว่าฉันแย่งผัวเขา” น่าอายมาก ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะโดนด่าแบบนั้นกลางลานจอดรถในโรงพยาบาลที่ตัวเองทำงาน “ภาพนั้นเหมือนกับที่ฉันทำกับลูซี่ ว่าที่แฟนคุณเลย บาปกรรมตามทันเร็วมาก ฉันอายมากตอนนั้น คนมุงกันเยอะมาก ดีที่เจ้ชาเข้ามาช่วยทัน ฉันเลยไม่เป็นอะไรและไม่มีรูปกับคลิปหลุดไป” ฉันอายมาก ไม่อยากไปทำงานเลย ไม่ชอบสายตาที่คนรอบข้างมองมา บางคนที่ไม่เคยรู้จักกัน ยังพูดถึงฉันเหมือนกับว่ารู้จักฉันดีอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่มันไม่มีความจริงเลยสักนิด ฉันไม่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว ฉันเป็นเหยื่อที่โดนกระทำ แต่คนไม่ด่าผู้ชาย กลับมาด่าฉัน “เรื่องแค่นี้ไม่น่าทำให้คุณลาออกได้นะ” “หมออัส เขาบอกว่าฉันให้ท่า หาว่าฉันเสนอตัวขอเป็นคนในความลับ แล้วคนก็เชื่อมันเพราะว่าแฟนมันสวยกว่าฉัน” ฉันไม่รู้หรอกว่าไอ้หมออัสมันพูดจริงไหม แต่มีคนพูดต

“ที่นี่เป็นที่นิยมเรื่องการมาขอพรนะคุณ ท่านเป็นปางประทานพร ขอได้ทุกอย่าง เรามาขอให้โปรเจกต์ของเราได้ตามเป้าหมาย ยอดขายเพิ่มขึ้นสักร้อยล้านดีกว่า” ผมได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มให้กับคนตาเป็นประกาย นี่คงแอบคำนวณส่วนแบ่งของตัวเองในใจละสิ “ถ้าคุณได้ร้อยล้าน ฉันได้สิบล้านใช่ไหม” เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าคนบางคนคำนวณส่วนแบ่งไว้แล้ว “ถ้าถึงร้อยล้านจริง ผมจะให้โบนัสคุณอีกสิบล้าน” “เอ้ย! จริงอะ คุณโกงไม่ได้นะ นี่อยู่ต่อหน้าท่าน ท่านเป็นพยานนะ” คนงกก็คือคนงก แต่กลับทำให้ผมยิ้มได้อย่างที่ไม่คิดว่าจะยิ้มออกมากับคำพูดเพียงเล็กน้อยของเธอ “ไม่โกงหรอก คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง” “เป็นคนยังไงเหรอ” “อย่ามาทำหน้าล้อเลียน ตั้งใจขอพร คนเยอะอย่าขวางทางคนอื่นเขา” ผมดุคนที่ทำเป็นเล่น‍‍ ๆ‍ ทั้งที่เป็นคนชวนผมมาเอง “ก็ได้‍‍ ๆ‍ มาขอพรด้วยกันค่ะหมอไธม์” จากนั้นเราทั้งสองก็ตั้งจิตอธิษฐานขอพรกับเทวาลัยพระพิฆเนศ ให้งานของเราราบรื่นและบรรลุตามเป้าหมาย ขอให้ได้ยอดขายเพิ่มขึ้นเกินหนึ่งร้อยล้าน “สบายใจจัง” จริงอย่างเธอว่า การได้มาไหว้พระในเวลาก