Alle Kapitel von เหนือศิรา: Kapitel 251 – Kapitel 260

“ช่วยหยุดรักกันก่อนได้ไหมครับ ลูกอกหักอยู่” “แกพูดไม่ดีกับเขาหรือเปล่า ไม่งั้นน้องไม่น่าจะหนีนะ” คำพูดของพ่อทำให้ผมรู้สึกผิดในทันที เพราะผมพูดไม่ดีกับเธอจริง ๆ “ผมว่าน้องงี่เง่า” “เจ้าไธม์ ทำไมพูดอย่างนั้น” “ผมนึกว่าน้องท้อง แล้วน้องก็บอกว่าจะไม่เอาผม จะเอาแค่ลูก ผมโกรธ ผมน้อยใจตอนนั้น” พอโกรธ พอโมโหผมก็ห้ามความปากหมาของตัวเองไม่ได้ สุดท้ายก็เละไม่เป็นท่า “คงไม่ใช่แค่นี้หรอกมั้งบี๋ พี่ว่าลูกชายเราน่าจะสร้างเรื่องไว้เยอะกว่านี้” พ่อมองผมอย่างจับผิด ผมก้มหน้าลง “กล้วยกับเฟย์มีเรื่องกัน กล้วยตบเฟย์ ผมเลยดุน้อง ว่า...” ผมกลืนก้อนขมลงคออย่างยากลำบาก “ไธม์ว่าน้องว่ายังไง” “แม่ ไธม์ไม่ได้ตั้งใจ ตอนนั้นมันโมโห” “ฉันถามว่าแกว่าน้องว่ายังไงเจ้าไธม์” แม่สลัดมือผมทั้งยังมองผมด้วยสายตาที่ผิดหวัง “นิสัยแย่ ๆ” “เจ้าไธม์ นั่นเมียแกนะ แกควรด่าคนที่เมียแกมีเรื่องสิ ทำไมไปว่าน้อง ถึงน้องจะผิดแกก็ควรเข้าข้างน้อง ถ้าแกรักน้อง” “แม่ แต่บริษัทเรากำลังจะร่วมทุนบริษัทของพ่อเฟย์นะ ผมไม่อยากให

“หึ! อยู่ด้วยแล้วไม่มีสถานะ แถมยังไปกิ๊กกั๊กกับแฟนเก่า ใครจะทนได้” บุณนำพาเล่าไปด้วย หางตาก็มองผมอย่างโมโห “ไม่ได้กิ๊กกับแฟนเก่านะ เฟย์แค่หุ้นส่วน” ผมแก้ตัวเสียงเบา รู้ตัวดีว่าตัวเองผิดที่แอบใช้เฟย์เป็นเครื่องมือให้เธอหึง “จะหุ้นส่วนหรืออะไรก็แล้วแต่ พี่ไธม์ไม่ควรเห็นคนอื่นสำคัญกว่ากล้วย” “พี่ผิดไปแล้ว” “ผู้ชายก็งี้แหละค่ะเจ้บุญ ไอ้ถ่านไฟเก่าเนี่ยไม่รู้จะตัดยังไง พยายามจะคุกรุ่นตลอดเวลา คิดถึงเรื่องแฟนเก่าพี่ภูมิแล้วยังโมโหไม่หาย” ลูกพีชตวัดสายตามาทางผมอย่างไม่พอใจ “พี่ไธม์อาจคิดว่าแฟนเก่าสามารถเป็นเพื่อนกันได้ ทำงานด้วยกันได้แต่สำหรับผู้หญิงมันไม่ได้ไง กล้วยไปก็ถูกแล้วเป็นลูกพีชก็ไม่อยู่” “อ้าวนอกจากไม่ช่วยแล้วยังซ้ำเติมพี่อีก” ผมตัดพ้อน้องสาวทั้งสอง นอกจากไม่คิดจะช่วยกัน ยังเข้าข้างกล้วยอีก โดนซื้อเสียงหมดแล้วน้อง ๆ ของผม “ช่วยทำไม อยู่กับพี่มีแต่ทุกข์ใจ งานก็เยอะ สาวก็เยอะ เวลาตรงไหนให้ลูกให้เมีย สู้ให้กล้วยหาผัวใหม่ดีกว่า” “เอ้ย! ไม่ได้สิยายบุญ” ผัวใหม่เลยเหรอวะ คำนี้แรงเกินไปแล้วนะ “ทำไมจะไม

“โธ่คุณ ผมมันก็ปากหมาไปอย่างนั้นแหละ คุณก็รู้ว่าผมมันพวกปากไม่ดี แต่รักจริงนะครับ” ฉันสะบัดหน้ามองไปทางอื่น “ปากไม่ดีเรื่องนี้ยอมรับค่ะ แต่รักจริงน่ะไม่รู้ ไม่เคยรู้สึก” “เจ็บจัง” เห็นแล้วหมั่นไส้ ท่าทางใช้มือลูบตรงหัวใจนั่นคืออะไร อย่ามาทำหน้าหมาเหงา คนอย่างอีกล้วยบอกเลยใจแข็งพอ “คุณเลิกวอแวฉันเถอะ” “ก็ผมคิดถึง” “หึ! คิดถึงหรือของขาด พอแล้วคุณ ฉันเหนื่อย” แค่เห็นหน้าเขาฉันก็เหนื่อยแล้ว “คุณเหนื่อยอะไร อยู่กับผมคุณไม่ต้องทำอะไรเลย” “ไม่ต้องทำอะไรงั้นเหรอ โน่นก็กินไม่ได้ นี่ก็กินไม่ได้ ผ่านั่น ผ่านี่ ฉีดนั่นโน่นนี่ ถึงฉันจะเป็นพยาบาลก็ไม่ได้ชอบเข็มฉีดยาขนาดนั้น” เจ็บตัวยังไม่เท่าไหร่แต่เจ็บใจนี่สิ “ผมขอโทษ ต่อไปผมจะตามใจคุณทุกอย่างเลยนะครับ” “เราไปกันไม่รอดหรอกคุณ เราต่างกันเกินไป” เรื่องที่ฉันยกมาอ้างมันเป็นแค่เรื่องหนึ่งเท่านั้น แต่ระหว่างเรามันมีอีกหลายเรื่องราวที่เราเห็นต่างกัน ไม่มีทางที่จะไปกันรอด “คุณยังไม่ได้ลองเลยก็ด่วนตัดสินแล้ว” “เราลองแล้วคุณหมอไธม์ ไม่งั้นเราจะมาอย

“นินทาฉันในใจหรือเปล่าเนี่ย” “ใครจะกล้า ไปกันเถอะเดินเล่นกัน” อยากจะยื่นมือไปจับมือเธอแต่ยังไม่กล้า เราสองคนเดินข้ามถนนฝั่งบ้านเธอไปทางทะเล เวลาห้าโมงเย็นลมทะเลเริ่มเย็นบ้างแล้ว คนเลิกงานแวะมาเที่ยวและนั่งกินข้าวค่อนข้างเยอะ “ผมย้ายมาอยู่ระยองแล้ว” เธอหยุดเดินและมองหน้าผม คิดไม่ถึงว่าผมจะย้ายมาอยู่ระยอง “ผมประจำสาขาศรีราชา” “คุณขับรถไปกลับศรีราชาระยองเนี่ยนะ” “ใช่” “คุณบ้าเปล่าเนี่ย ทำไมไม่พักที่ศรีราชา จะมาพักระยองทำไม” นึกว่าจะไม่ถามแล้ว “ผมแค่อยากอยู่ใกล้ ๆ คุณ กลับจากทำงานไม่ได้เห็นหน้า เห็นหลังคาก็ยังดี” “น้ำเน่า” ปากว่าผมแต่ผมเห็นนะว่าเธอแอบยิ้ม “ฮ่า ฮ่า” สุดท้ายเป็นผมเองที่กลั้นขำไม่ไหว “คุณขำทำไม” “ผมตลกตัวเอง ไม่คิดว่าจะใช้มุกน้ำเน่าขนาดนี้ คุณอย่าเพิ่งว่าผมนะ ผมคิดอย่างนั้นจริง ๆ นะ ขอให้ได้เห็นหลังคาบ้านคุณผมก็ดีใจแล้ว” ผมใช้นิ้วก้อย เกี่ยวนิ้วก้อยของเธอ พอเธอไม่สะบัดมือหนีผมเลยใช้จังหวะนั้นรวบมือเธอไว้ในอุ้งมือผม “ฉันไม่ใจอ่อนง่าย ๆ หร

“ฉันทำอะไร” เสียงพูดดังงุงงิงอยู่กับอกผม เธอสูงแค่ไหล่ผมเท่านั้น “ดูถูกความรักของผม ไล่ผมไปนอนกับคนอื่น” “คุณทำให้ฉันคิดแบบนั้นเอง” “ตั้งแต่เราอึบกัน ผมยังไม่เคยอึบใครเลย ผมอยากอึบแค่คุณ คุณไม่ให้ผมก็รอได้” “สุดท้ายก็วกกลับมาที่เดิม คุณเนี่ยหมกมุ่น” เธอว่าทั้งยังหยิกสีข้างผม คงเพราะเจ้านั่นของผมที่เริ่มเสียดสีกับหน้าท้องของเธอ เราเดินเล่นอยู่นานกว่าผมจะพาเธอกลับบ้าน แอบเนียนจูบขมับเธอไปหลายทีสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด “พรุ่งนี้เจอกันครับ” ผมบอกกับเธอในตอนที่ขับรถออกจากบ้าน อยากนอนกอดกันจังบทที่ 36 ซุกเด็ก ฉันยืนมองหลังรถคันที่วิ่งออกจากบ้านได้ไม่นานก็เลี้ยวเข้าร้านคาเฟแอนด์หมูกระทะที่อยู่ติดกับบ้านฉัน อย่าบอกว่าเขาซุกกิ๊ก ฉันเดินจากบ้านตัวเองตรงไปยังร้านนั้นทันที เดินเข้าไปตามทางเดิน รู้ว่าข้างในเป็นเหมือนบ้านกึ่งรีสอร์ต มีเพียงหลังเดียวที่ตั้งโดดเด่นมีรถคันคุ้นตาจอดอยู่ เขาน่าจะขึ้นบ้านไปแล้ว เขาอยู่ตรงนี้เองเหรอ ร้านข้าง ๆ บ้านฉัน ร้านที่เปิดก่อนที่ฉันจะกลับมาอยู่บ้านแค่สี่ห้าวัน ฉันได้ยินเสียงผ