All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 271 - Chapter 280

“สูตรใหม่ตัวนี้พี่ให้บุญเพิ่มน้ำมันเมล็ดกาแฟ ช่วยผลัดเซลล์ผิว ช่วยเรื่องความขาว ลดรอยด่าง ความหยาบกร้าน พร้อมกระตุ้นการสร้างคอลลาเจน” พี่หมอเบย์อธิบายส่วนผสมใหม่ละเอียดเสียจนฉันอยากลองใช้ “อืม หอมกาแฟอ่อน ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นดีนะคะ” ทันทีที่เปิดฝาของผลิตภัณฑ์สิ่งแรกที่ประทับใจ “ Coffee Oil-Virgin น่ะ ตัวนี้คั่วมาแล้วเอามาสกัดเย็นนะกล้วย ได้มาจากเมล็ดกาแฟสายพันธุ์ Arabica ที่ต้องสกัดเย็นเพื่อคงคุณค่ากับกลิ่นไว้ หอมไหม” เจ้าของโรงงานรีบนำเสนอ “หอมชอบจัง คุณสมบัติก็ดีนะ เราว่าน่าจะตอบโจทย์ลูกค้ากลุ่มวัยทำงานขึ้นไปอย่างที่เราตั้งใจ” วัยทำงานคือกลุ่มเป้าหมายหลักของเรา เพราะถือว่าเป็นกลุ่มที่มีกำลังซื้อมากที่สุด “กล้วยลองทาดูพี่ว่าโอเคเลยทั้งกลิ่นทั้งเนื้อสัมผัส รู้สึกว่ามือนุ่มและหอมตั้งแต่ครั้งแรกที่ใช้” ฉันตาโตกับคำพูดของพี่หมอเบย์ไม่ลืมที่จะจดข้อความนั้นไว้ เวลาที่เราทำคลิปโพรโมตน่าจะได้ใช้ “จริงด้วยค่ะ บุญเก่งจังสมแล้วที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเป็นสุดยอดท่านซีอีโอ” ฉันกอดเพื่อนรักไว้แน่น “จ้าชอบก็ดีใจ” “หอมอะ อยากทาซ้ำ ๆ หิว

ทำไมต้องรอถึงหนึ่งปีสามเดือน เพราะวันนี้เป็นวันที่ 29 กุมภาพันธ์ วันที่สี่ปีมีเพียงครั้งเดียว วันที่เราสองคนเคยสัญญากันไว้ ว่าเราจะอยู่ด้วยกัน “สบายดีไหม” สุดท้ายก็เป็นผมที่ต้องเอ่ยปากกับเธอก่อน “สบายดีค่ะ” “อาไธม์มาอยู่เป็นเพื่อนเราเหรอ” เสียงหลานสาวทั้งสองของผม น่ารักสุด ๆ “อาไธม์ ป้ากล้วย” เหนือวิ่งมาหาผมอย่างตื่นเต้น “ถ้ารู้ว่าคุณมาฉันจะได้ไม่มา” เธอว่า งอนแต่พองามเถอะ ผมได้แต่ค่อนขอดในใจ “ไม่มีใครว่างเลย อีกอย่างหนึ่งหลานตั้งสามคน คุณดูเองไม่ไหวหรอก” วันนี้ผมได้โอกาสพาตัวเองมาให้เธอง้อ ไอ้ธาร์กับเมียไปฮันนีมูนประจำปีและทิ้งหลานไว้ให้กล้วยเลี้ยง เด็ก ๆ อยู่ในช่วงปิดเทอมก็เลยลงมาอยู่บ้านที่กรุงเทพฯ สบโอกาสที่ผมจะขอร้องกึ่งบังคับให้พ่อกับแม่ช่วยไม่ลงมาจากเชียงใหม่ โดยผมจะเสนอตัวเข้ามาเลี้ยงหลานให้เอง แต่ผมก็ยังขอร้องให้ไอ้ธาร์ช่วยบอกน้ำให้ขอร้องกล้วยมาเลี้ยงหลานระหว่างที่พวกเขาไปฮันนีมูน ถ้าผมทำถึงขนาดนี้แล้ว เธอต้องง้อผมได้แล้วนะ ผมเปิดโอกาสเต็มที่ให้แล้ว “เหนือ ลีธ ลินน์ หิวหรือยังล

“หมอไธม์รวย ให้เปย์กล้วยบ้างดีแล้ว คนเก่า ๆ ได้ไปเยอะ” พอได้ยินว่าคนเก่า ๆ ได้ไปเยอะเท่านั้นแหละ มือฉันกำแน่นด้วยความโมโห ฉันไม่ค่อยได้อะไรจากเขานี่นา ก็ต้องได้แหละ เอาให้คุ้ม “หวังทุกวัน หวังว่าที่รักจะมาง้อ” มือหนาลูบมือฉันเบา ๆ เขายกมือนั้นขึ้นจุมพิตเบา ๆ อย่างทะนุถนอม “ง้อทำไม หนูไม่ได้ผิด” “ครับพี่ผิดเอง โคตรคิดถึง อยากไปหาทุกวัน” เขาบ่นพึมพำ “แล้วทำไมไม่มา” ใช่แค่เขาที่รอฉัน ฉันเองก็รอเขาไม่ต่างกัน “อยากให้เราประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจ พี่มันคนปากไม่ดี อยากใช้เวลาพัฒนาตัวเองก่อน” ฉันขมวดคิ้วเรื่องพัฒนาตัวเอง เขามีอะไรที่ต้องพัฒนา “พัฒนาไม่ให้ตัวเองปากเสีย พูดไม่คิด ทำอะไรเอาแต่ใจตัวเอง ไม่อยากรัก ๆ เลิก มันทรมาน” ฉันพยักหน้าเข้าใจ ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ต้องซ่อมแซมความสัมพันธ์ เราทั้งสองคนนั่นแหละ พวกเราเข้าพบจิตแพทย์ครอบครัวตามคำแนะนำของใบบุญญา มีหลายอย่างที่เราสองคนต้องปรับ ถึงไม่ได้เข้าพบนักจิตวิทยาพร้อมกัน แต่เราสองคนต่างรับรู้ว่าสิ่งที่พวกเราทำคือเพื่ออนาคตของเราสองคน การเลิกรากันของเราถึงสองครั

“อยากครับ/จาก/จาก” ฉันขำความตื่นเต้นของทั้งสามคนและนึกชมเขาในใจ เขาเป็นคนเล่าเรื่องเก่ง “เจ้าชายชาร์มมิ่งมีมนต์วิเศษ สามารถเสกให้คนไม่สวยให้สวยมาก สวยจนคนตะลึง” “วู้ จริงเหรอ” “จริงครับ แต่ความสวยจะไม่อยู่ตลอดไป แต่ถ้าอยากให้ความสวยอยู่ตลอดไปก็ทำได้ แต่มีข้อแม้ครับ” “ข้อแม้ยังไงครับ” ฉันเองก็อยากรู้เรื่องข้อแม้ของเจ้าชายด้วยเหมือนกัน “เจ้าหญิงพานานาจะต้องแต่งงานกับเจ้าชาย ถ้าแต่งงานกันแล้วความสวยของเจ้าหญิงจะเพิ่มมากขึ้น” “ทามมายคะ” น้องลินน์ที่ฟังมานานถามขึ้นด้วยความสนใจ “เพราะความรักทำให้เราสวยขึ้นไงครับ” ฉันต้องกลั้นขำกับมุกห้าบาท สิบบาทของเขา “อย่างนี้นี่เอง” เจ้าเด็กทั้งสามพยักหน้าเข้าใจ “เด็ก ๆ อยากให้เจ้าหญิงแต่งงานกับเจ้าชายไหมครับ” “แต่ง!!!” ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน เขามองตาฉันไม่หยุด จากนั้นก็พูดออกมาจนฉันหน้าร้อนเพราะความอาย “เจ้าหญิงจะแต่งงานกับผมไหมครับ” “ป้ากล้วยเป็นเจ้าหญิง! แต่งเลย แต่งเลย” ใบหน้าเหนือที่แสดงความตกใจทางธุรกิจทำให้ฉันรู้ว่าสองอาหลานน่าจะ

“เหรอ ตาเพิ่งรู้นะเนี่ย เหนือรู้ได้ยังไง” พี่เดชการแสดง ฉันรู้หรอกว่าพ่อติดต่อกับหมอตลอด เพียงแต่ไม่พูดออกมาแค่นั้นเอง “อาบอก” เป็นลินน์ที่รีบบอก อืม หลานฉันฉลาดทุกคน “แบบนี้ เดี๋ยวพวกเราก็ต้องมีน้องแล้วสิ” แม่ฉันก็ผสมโรงกับเด็ก ๆ อีกคน “ครับ เดี๋ยวก็มีน้องแล้วครับ คราวนี้เหนืออยากได้น้องผู้ชาย” เหนือยืนยันกับท่านทั้งสองอย่างจริงจัง ทั้งยังบอกอยากได้น้องผู้ชาย ถามคนทำกับคนท้องหรือยังเด็กชายศิรา ฉันนั่งมองเด็กทั้งสามเล่นน้ำทะเล น้ำตรงที่เด็ก ๆ เล่นเป็นแนวชายหาดที่มีแนวหินกั้นไม่ให้น้ำทะเลเซาะแนวตลิ่ง คลื่นตรงนี้จึงไม่แรงและเด็กสามารถเล่นน้ำและทรายได้อย่างปลอดภัย เวลาสี่โมงเย็นอาจจะร้อนสำหรับพวกเราแต่สำหรับเด็ก ๆ กำลังสนุกกันมาก เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อเหนือโดนสองแฝดฝังด้วยทราย “อยากมีลูกไหมคะ” ฉันถามคนนั่งอยู่ข้าง ๆ “อยากนะ เมื่อก่อนไม่อยาก แต่พอคิดว่าจะมีเด็กน่ารัก ๆ หน้าตาเหมือนที่รัก พี่ก็อยากมีทันทีเลย” ปากหวานขึ้นทุกวัน ยิ่งฟังใจฉันยิ่งละลาย “ที่รักอยากมีลูกกับพี่ไหมครับ” “คิดดูก่อนได้ไหมคะ ถ