All Chapters of เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ: Chapter 11 - Chapter 16

“เจ้าคิดว่าพูดมาเพียงเท่านี้แล้วทุกอย่างที่ผ่านมามันจะจบเช่นนั้นรึ?”โจวซีเยว่เอ่ยขึ้นหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคู่ปรับตลอดการของตนเอง“นั่นมันเรื่องของเจ้า สำหรับข้าถ้าบอกว่าจบ นั่นคือจบจริง ๆ ส่วนเจ้าจะจบหรือไม่ก็อยู่ที่เจ้าแล้ว”“แต่ข้าจะเตือนเจ้าสักอย่าง อย่าทำให้ข้าต้องร้าย เพราะถ้าข้าร้ายขึ้นมาจริง ๆ เจ้าอาจจะรับไม่ทันก็เป็นได้”มู่หลันเอ่ยขึ้นทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนที่นางจะเดินจากไปในทันที เพราะหางตาของนางได้เห็นแล้วว่าคนงานหญิงที่รับคำสั่งซื้อของตนเองกำลังเดินตามหาแล้วเพื่อเลี่ยงออกไปจากตรงนี้มู่หลันจึงได้เลือกที่จะเดินเข้าไปหาคนงานหญิงคนนั้นแทน“เรียนคุณหนูสินค้าของท่านได้ถูกจัดเตรียมเอาไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อคนงานหญิงเห็นว่าคนที่ตนเองตามหาเดินมาหาด้วยตนเอง นางก็ไม่รอช้ารีบเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว“อืม เช่นนั้นก็คิดเงินได้เลย แล้วฝากเจ้าช่วยให้คนงานนำไปส่งที่จวนตระกูลมู่ด้วย”มู่หลันเอ่ยบอกกับคนงานจบก็เดินออกไปทางหน้าร้านในทันทีแล้วปล่อยให้อิงเถาเป็นคนไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายแทนหลังจากที่มู่หลันจากไปแล้วโจวจื่อหยวนก็เดินออกมาจากที่ซ่อนเพื่อไปหาน้องสาวของเขาเช่นเด

“ได้ พี่เข้าใจแล้ว”มู่เหยาเอ่ยขึ้นทิ้งทายก่อนที่บทสนทนาของพวกนางสองพี่น้องจะจบลงไปผ่านไปไม่นาน ในที่สุดรถม้าของสองพี่น้องตระกูลมู่ก็เดินทางมาถึงหน้าทางเข้าของวัดหลิงหลางแล้วมู่หลันกับมู่เหยาจึงได้พากันเดินลงจากรถม้า ที่ในตอนนี้ด้านนอกรถม้าเองก็มีผู้คนมากมายที่เดินทางมาที่วัดหลิงหลางแห่งนี้เพื่อกราบไหว้ขอพรในวันนี้เช่นเดียวกัน“พี่หญิงเจ้าคะ ท่านเดินเข้าไปก่อนเลยเจ้าค่ะ ข้าขอไปเดินเล่นอีกเล็กน้อย ช่วงปลายยามอู่พวกเราค่อยมาเจอกันที่รถม้านะเจ้าคะ”มู่หลันเอ่ยขึ้นกับพี่สาวของตนเองหลังจากที่พวกนางทั้งสองได้ลงมายืนที่พื้นเสร็จเรียบร้อยแล้วที่มู่หลันเอ่ยเช่นนั้นเป็นเพราะว่านางจำได้ว่าเหตุการณ์ที่มาวัดแห่งนี้ พี่สาวของนางจะได้พบกับพ่อพระเอกนิยายที่มาตรวจงานเช่นเดียวกันและเป็นฉากที่คนทั้งคู่จะได้ใช้เวลาร่วมกันภายในวัดแห่งนี้ เพื่อเป็นการหลีกหนีฉากหวานจนมดขึ้นตา นางจึงเลือกที่จะแยกตัวออกไปเดินเพียงลำพังเสียเพราะนอกจากพ่อพระเอกนิยายแล้วก็ยังมีตัวร้ายกับพ่อพระรองที่มาในวันนี้เช่นเดียวกันดังนั้นมู่หลันจึงคิดที่จะชิ่งหนีจากเรื่องราวน่าปวดหัวของเหล่าตัวละครเอกเสีย“จะได้อย่างไรกัน ท่านพ่อท่าน

“อิงเถา เจ้าปีนต้นไม้เป็นหรือไม่?”มู่หลันเอ่ยถามสาวใช้ข้างกายของตนเองขึ้นมาทันที หลังจากที่นางคาดเดาได้แล้วว่าเจ้าตัวที่ส่งเสียงร้องเมื่อสักครู่นี้มันคือตัวอะไร“ปะ เป็นเจ้าค่ะคุณหนู ทำไมหรือเจ้าคะ?”อิงเถาเอ่ยตอบผู้เป็นนายออกไปด้วยท่าทางงุนงงเป็นอย่างยิ่ง เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณหนูของตนจึงได้เอ่ยถามคำถามเช่นนั้นกับตนเอง“ดี เช่นนั้นเจ้ารีบวิ่งไปปีนต้นไม้ตรงด้านซ้ายมือในตอนนี้เลย เร็วเข้าถ้าเจ้ายังไม่อยากเป็นอาหารของเสือ!”มู่หลันที่เริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าอันหนักเดินใกล้เข้ามายังทิศทางที่พวกตนเองยืนอยู่นางจึงไม่รอช้ารีบเอ่ยสั่งสาวใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดขึ้นมาในทันทีทางด้านอิงเถาที่ได้ยินคำว่าเสือนางก็รีบวิ่งตรงไปยังต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อนจะรีบปีนป่ายขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ได้อย่างรวดเร็วจนแม้แต่มู่หลันก็ยังอดทึ่งในความไวแสงของสาวใช้คนสนิทของตนเองไม่ได้“คุณหนูรีบขึ้นมาเร็วเจ้าค่ะ!”เสียงเรียกของสาวใช้ดังขึ้นเรียกสติของมู่หลันกลับมาได้อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อนางหันหน้ากลับไปมองยังทิศทางที่เสียงของสัตว์สี่เท้าที่กำลังวิ่งมายังตนเองด้วยความรวดเร็วทำให้ดวงตากลมโตของมู่หลันถึ