All Chapters of เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ: Chapter 1 - Chapter 10

คล้อยหลังจากที่พี่สาวของนางจากไปแล้ว มู่หลันก็ได้ผุดลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะรีบพาตนเองไปยืนส่องกระจกดูภาพสะท้อนของร่างที่ตนเองได้เข้ามาอยู่ในทันทีภาพสะท้อนจากกระจกทองเหลืองตรงหน้าของหญิงสาวนั้นทำให้นางถึงกับต้องขยี้ตาของตัวเองอยู่หลายครั้ง เพราะหญิงสาวตรงหน้าที่นางได้เห็นผ่านกระจกนั้นช่างมีใบหน้าที่งดงามราวกับตุ๊กตาอย่างไรอย่างนั้นมู่หลันในนิยายที่นางได้อ่านนั้นไม่เคยบรรยายฉากลักษณะของอีกฝ่ายให้ได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย เพราะนางเป็นเพียงตัวละครประกอบที่โผล่มาน้อยมาก และตายในตอนจบด้วยฝีมือของนางร้ายดังนั้นจึงไม่แปลกที่หญิงสาวจะรู้สึกตกใจกับภาพลักษณ์ที่ตนเองได้เห็นอยู่ตรงหน้า แต่ที่ดูจะเป็นเสน่ห์ที่สุดของร่างนี้ก็คงจะเป็นดวงตากลมโตที่ดูระยิบระยับราวกับแสงของดวงดาว“โห นี่ข้าเข้ามาอยู่ในร่างของคนสวยน่ารักแบบนี้เลยอย่างนั้นหรือนี่”หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตัวเองเหม่อลอย พร้อมกันนั้นก็ได้ยกมือขึ้นลูบไล่ไปทั่วใบหน้าของตัวเองอย่างหลงใหลก๊อก ก๊อก“คุณข้าเข้าไปนะเจ้าคะ”เสียงเอ่ยขึ้นจากหน้าประตูของอิงเถาเรียกสติที่เหม่อลอยของมู่หลันกลับมา ก่อนที่นางจะเอ่ยตอบกลับสาวใช้ข้างกายของตนเอง“เ

ในที่สุดรถม้าของมู่หลันกับพี่สาวก็ได้มาถึงยังทางเข้าตลาดกลางเมืองแล้ว เพียงแต่ว่ามีกฎห้ามไม่ให้รถม้าวิ่งเข้าไปด้านใน เพื่อปกกันอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับชาวเมืองที่เดินเที่ยวเล่นภายในตลาดแห่งนี้ดังนั้นรถม้าทุกคันจะต้องจอดเพื่อให้ผู้โดยสารลงตรงทางเข้าตลาดเพียงเท่านั้น ซึ่งมู่หลันนั้นมองว่าเป็นเรื่องที่ดี เพราะถือเป็นการรักษาความปลอดภัยให้กับผู้คนที่กำลังเดินเที่ยวอย่างสนุกสนาน“หลันเอ๋อร์ เจ้าต้องการจะไปเดินดูร้านไหนเป็นพิเศษหรือไม่ พี่จะได้พาเจ้าไปเดินเลือกซื้อข้าวของที่ร้านนั้นก่อน”มู่เหยาเอ่ยถามน้องสาวของตนเองขึ้นมา หลังจากที่ทั้งสองคนได้เดินเข้ามาด้านในตลาดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“ข้าอยากไปเดินดูเครื่องประดับเจ้าค่ะ”มู่หลันเอ่ยบอกความต้องการของตนเองในตอนนี้ให้กับพี่สาวได้รับรู้ เพราะอีกฝ่ายจะได้พานางไปถูกร้านได้“อื้อ เช่นนั้นพี่จะพาเจ้าไปที่ร้านประจำของพวกเรานะ”มู่เหยาเอ่ยรับคำของน้องสาว จากนั้นนางก็เดินนำหน้าเพื่อพามู่หลันไปยังร้านขายเครื่องประดับที่ทั้งคู่ชื่นชอบจะไปในทุกครั้งท่ามกลางผู้คนมากมายที่ออกมาเดินเที่ยวตลาดในวันนี้ สองพี่น้องตระกูลมู่นั้นยังคงเป็นที่น่าดึงดูดสายตาของเหล

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิน้องเล็ก...”มู่เหยาเอ่ยเรียกน้องสาวของตนเองตามหลังของอีกฝ่ายไป แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้ว เพราะในเวลานี้แผ่นหลังของผู้เป็นน้องสาวนั้นได้หายไปท่ามกลางเหล่าชาวเมืองเสียแล้ว“หลันเอ๋อร์นางเป็นอะไรไปหรือ?”เป็นโจวจื่อหยวนที่เอ่ยถามถึงท่าทีที่แปลกไปของหญิงสาวกับหญิงอันเป็นที่รักด้วยสีหน้างุนงง“หลันเอ๋อร์นางไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ อย่างไรเสียข้าต้องขออภัยพวกท่านแทนนางด้วยนะเจ้าคะ”มู่เหยาเอ่ยบอกกับบุรุษทั้งสองเพื่อให้พวกเขาไม่ถือสาน้องสาวของตนเอง แต่กลับถูกขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามของเซี่ยจูเหยียนแทน“หึ ข้าว่าน้องสาวของเจ้านั้นไม่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูให้ดีเช่นเจ้ามากกว่ากระมัง”“!!!”คำพูดของเซี่ยจูเหยียนนั้นทำให้มู่เหยาถึงกับหันขวับกลับไม่มองที่อีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธเคืองในทันที“ข้าว่าน้องสาวของข้านั้นก็เป็นสตรีที่ดี ไม่เคยเที่ยวพูดจาถากถางผู้อื่น และยังเป็นเด็กดีของทุกคนในบ้าน”“เกรงว่าคำพูดของเจ้าเมื่อสักครู่นี้ข้าคงจะไม่ขอรับเอาไว้ก็แล้วกัน”มู่เหยาเอ่ยขึ้นกับเซี่ยจูเหยียน แต่ดูเหมือนคำพูดของหญิงสาวจะสร้างความไม่พอใจให้กับเซี่ยจูเหยียนเช่นเดียวกัน“นี่เจ้า!พวกท่านทั

ก่อนที่หญิงสาวจะรีบเอ่ยถามอาการของน้องสาว แต่ในตอนนี้มู่หลันได้หมดสติไปแล้ว เพราะเสียพลังไปมากผนวกกับความเย็นของน้ำที่ทำให้หญิงสาวหมดสติไปในที่สุด“นางเพียงแค่หมดสติไป รีบพานางกลับจวนก่อนเถิด”โจวจื่อหยวนที่เดินตามหลังของมู่เหยามาเอ่ยขึ้นเมื่อดูอาการของหญิงสาวแล้ว“ได้เจ้าค่ะ จิวจิวรีบไปตามท่านหมอไปที่จวนเร็วเข้า พาอิงเถาไปด้วย”มู่เหยาเอ่ยรับคำของโจวจื่อหยวนจบ ก็หันกลับไปออกคำสั่งกับสาวใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะในตอนนี้นางนั้นเป็นห่วงน้องสาวของตนเองมากที่สุด“เจ้าค่ะคุณหนู”จิวจิวเอ่ยรับคำจบก็รีบพยุงร่างของอิงเถาออกไปทำตามคำสั่ง ในทันที ส่วนหมิงเว่ยหยางที่กำลังอุ้มร่างของหญิงสาวเอาไว้ก็ได้ออกเดินเพื่อกลับไปยังรถม้าที่หญิงสาวทั้งสองนั่งมาแต่เมื่อเขาครุ่นคิดอย่างจริงจังก็พบว่านั่งรถม้ากลับนั้นค่อนข้างจะช้าเกินไป ดังนั้นชายหนุ่มจึงได้หันไปเอ่ยกับสตรีอีกคนที่เดินตามหลังมาอย่างเป็นห่วงน้องสาว“คุณหนูมู่ข้าจะพาน้องสาวของท่านขี่ม้ากลับไปส่งที่จวนก่อน เพราะถ้านั่งรถม้าอาจจะใช้เวลานานเกินไป”เอ่ยจบเพียงเท่านั้นหมิงเว่ยหยางก็รีบเดินไปยังม้าคู่ใจของตนเอง จากนั้นเขาก็ใช้วิชาตัวเบาพาร่าง

“ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะคุณหนูมู่ ไม่ทราบว่าต้องการซื้อหาสินค้าอะไรของทางร้านเราหรือเจ้าคะ”คนงานต้อนรับของร่านขายเครื่องนอนเอ่ยทักทายมู่หลันขึ้น หลังจากที่หญิงสาวเดินไปหยุดลงที่หน้าร้านของพวกเขา“ข้าต้องการดูชุดเครื่องนอนอย่างเช่น ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน และผ้าม่าน จริงสิที่นี่มีฟูกสำหรับปูนอนหรือไม่”มู่หลันเอ่ยบอกกับคนงานต้อนรับชายที่อายุไม่เกิน 18 หนาวที่กำลังทำหน้าที่ต้อนรับตนเองอยู่ในตอนนี้พร้อมทั้งเอ่ยถามคนงานถึงสิ่งที่ตนเองตามหาอยู่ในตอนนี้อีกด้วย เผื่อว่าที่ร้านแห่งนี้จะมีสิ่งที่นางต้องการขายอยู่ด้วย“เรียนคุณหนูมู่ ทางร้านของเรามีสินค้าทุกชนิดที่ท่านตามหาขอรับ”คนงานชายเอ่ยตอบคำถามของลูกค้าตรงหน้าด้วยท่าทางนอบน้อม“เช่นนั้นรบกวนพาข้าไปดูฟูกนอนอีกอย่างด้วยก็แล้วกัน”มู่หลันเอ่ยขึ้นหลังจากที่ได้ยินคำตอบที่เป็นที่น่าพึงพอใจ หลังจากที่จบคำของมู่หลันแล้วนั้นคนงานชายก็พยักหน้ารับคำ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินนำหน้าของหญิงสาวตรงเข้าไปภายในร้านที่เป็นส่วนจัดแสดงสินค้าเกี่ยวกับที่นอนมู่หลันเดินตามหลังของคนงานชายไปอย่างเงียบ ๆ แต่ก็แอบมองสำรวจดูสินค้าแบบอื่น ๆ ของทางร้านด้วยเช่นกันร้านแห่งนี้นั