Todos los capítulos de คุณชายทั้งหลายโปรดไว้ชีวิต : Capítulo 31 - Capítulo 40

ยามสาย วันอาทิตย์ ณ ตำหนักเย็น​“ก้าบ ก้าบ ก้าบ ก้าบ!”​“เงียบ!” ข้าใช้พัดกระดาษตบโต๊ะดัง ปัง! “เปิดประชุม!”​เป็ดทั้งสิบเอ็ดตัวพลันเงียบกริบ เจ้าพยัคฆ์ขาวยืนอกตั้งตระหง่านอยู่แถวหน้า ส่วนที่เหลือยืนเรียงตามลำดับอาวุโส... โดยวัดจากความอ้วนท้วน เสี่ยวเถานั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ในมือถือสมุดและพู่กันพร้อมจดบันทึก​“วันนี้วันอาทิตย์ แม้จะเป็นวันพักรบ ทว่าพวกเราพัก... ศัตรูมิได้พักด้วย” ข้ากางแผนที่วังบูรพาลงบนพื้น ลากเส้นทางด้วยน้ำชาเก๊กฮวย “วาระที่หนึ่ง: รายงานสถานการณ์รอบทิศ เลขา... รายงานมา”​“เจ้าค่ะคุณหนู!” เสี่ยวเถายกสมุดขึ้นอ่าน “ทิศตะวันออก ทหารของท่านแม่ทัพมู่ยังคงเฝ้ารั้วอย่างแข็งขัน ทว่าเมื่อเช้าแอบส่งหญ้าขนมาให้ฝูงเป็ดเจ้าค่ะ”​ก้าบ! พยัคฆ์ขาวพยักหน้าประหนึ่งยอมรับสินบน​“ทิศตะวันตก เสมียนของพ่อค้าเสิ่นส่งดอกบัวมาเพิ่มอีกห้ากระถาง พร้อมจดหมายใจความว่า ‘คิดถึงรอยยิ้มของยอดขวัญ’ เจ้าค่ะ” ข้าหยิบจดหมายฉบับนั้นมาขยำทิ้งทันที​“ทิศใต้ ลูกศิษย์ของท่านหมอกงต้มยาเสร็จก็กลับไปแล้ว ทว่าทิ้งข้อความเตือนไว้ว่า ‘อาจารย์ให้เฝ้าระวังภัยยามวิกาล’ ส่วนทิศเหนือ ขันทีขององค์รัชทายาทแจ้งว่า พระองค์ม

​ยามเฉิน วันอังคาร ณ ตำหนักเย็น​“คุณหนูเจ้าคะ... วันนี้มิมีดอกบัวส่งมาเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถารายงานด้วยสีหน้าฉงนใจทว่าระคนไปด้วยความหวาดหวั่น “ทว่า... มีโลงไม้มาส่งแทนเจ้าค่ะ”​โลงไม้หลวงงั้นหรือ?​ประตูตำหนักเย็นเปิดออกกว้าง ปรากฏร่างของเสิ่นชิงโจวเดินก้าวเข้ามาเพียงลำพัง ท่าทางของเขาไร้ซึ่งเสมียนหรือลูกหาบติดตามเช่นกาลก่อน ชุดผ้าไหมสีเทาหม่นดูหมองเศร้า พัดหยกดำในมือถูกกำไว้แน่นทว่ามิได้โบกพัด ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้มจิ้งจอก เบื้องหลังของเขามีคนงานสองนายช่วยกันแบกโลงไม้จันทน์ขนาดเล็กยาวราวสามศอกวางลงกลางลานกว้าง กลิ่นเครื่องหอมและกำยานอันวังเวงลอยอบอวลเข้ามาแทนที่กลิ่นหอมของดอกบัว​“อรุณสวัสดิ์ขอรับ... คุณหนูเจียง” เสิ่นชิงโจวก้าวเข้ามาพลางน้อมกายคำนับ... ลึกถึงเก้าสิบองศาประดุจวันแรกที่พานพบ “วันนี้วันอังคาร... เป็นวันของข้า”​“...ของที่อยู่ในโลงนั้น คือดอกเบี้ยก้อนใหม่ที่ท่านจะมาเรียกเก็บงั้นหรือเพคะ?” ข้าลุกขึ้นยืน รู้สึกใจกระตุกวูบ​“มิใช่ขอรับ” เขาคลี่พัดออกทว่ามิได้โบกสะบัด “มันคือ... อดีตอันมืดดำต่างหาก”​เสิ่นชิงโจวเคาะโลงไม้หนึ่งครา คนงานจึงเปิดฝาโลงออก ทว่าสิ่งประจำอยู่ภายใ

​ยามเฉิน วันพฤหัสบดี ณ ตำหนักเย็น​“ก้าบ!!! ก้าบ ก้าบ ก้าบ!!!”​ข้าสะดุ้งตื่นจากนิทรา ทว่านั่นมิใช่เสียงปลุกประหลาดใจจากเสี่ยวเถาในยามเช้ากาลก่อน​ปริ๊น! โฮก! เคร้ง! เคร้ง! เสียงสัญญาณแตรศึก เสียงฝีเท้าม้าศึกนับร้อย และเสียงศัตราวุธกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวมาจากภายนอกตำหนักเย็น​“คุณหนูเจ้าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!” เสี่ยวเถาวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้อง มือข้างหนึ่งกุมชุดเกราะทองของเจ้าพยัคฆ์ขาวไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือด “วังหลวง... วังหลวงถูกปิดตายหมดแล้วเจ้าค่ะ!”​ปิดตายงั้นหรือ?​ข้ากระโจนลงจากเตียงโดยมิเสียเวลาคิด วิ่งตรงไปยังขอบหน้าต่างทันที​ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาข้าต้องอ้าปากค้างด้วยความตระหนก... ประตูพระราชวังบูรพาอันเป็นประตูใหญ่ทั้งสี่ทิศบัดนี้ถูกปิดสนิท ทหารรักษาพระองค์สวมชุดเกราะเต็มยศยืนเรียงรายอารักขาแน่นหนา คันธนูถูกขึ้นสายเตรียมพร้อม ดาบคมกริบถูกชักออกจากฝักส่องประกายวาววับ ธงมังกรทองโบกสะบัดอยู่บนยอดหอคอยสูงชัน​และที่กลางลานกว้างอันเปรียบเสมือนสมรภูมิย่อยๆ... ร่างสูงใหญ่ขององค์รัชทายาทจ้าวหลิงเซียวยืนตระหง่านอยู่ในชุดเกราะทองคำเต็มยศ ในหัตถ์กุมดาบมังกรครามเล่มยักษ์​เบ

ยามรุ่ง วันเสาร์ ณ เมืองหลวง​“เหมืองน้ำแข็งพังทลาย! พังทลายสิ้นแล้ว!”“คนงานดับสูญร่วมสามสิบชีวิต! น้ำแข็งขาดตลาดทั่วทั้งเมืองหลวง!”“หอการค้าเจียงเสิ่น... ประกาศปรับขึ้นราคาน้ำแข็งสิบเท่าตัว!”​เสียงป่าวร้องตะโกนก้องดังระงมไปทั่วทุกตรอกซอกซอย ทั่วทั้งตลาด และเหลาชาทุกแห่งหน คนของเสิ่นชิงโจวจำนวนหนึ่งร้อยนายกระจายกำลังทำงานได้มีประสิทธิภาพเกินกว่าที่คาดคิดไว้เสียอีก​ข้ายืนตระหง่านอยู่บนหอคอยสูงของตำหนักเย็น ทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่าง... ยามนี้เมืองหลวงกำลังเดือดพล่านประดุจน้ำร้อน ร้านรวงต่างพากันปิดป้ายประกาศ ‘น้ำแข็งหมดสิ้น’ บรรดาคหบดีผู้มั่งคั่งต่างแย่งชิงกว้านซื้อจนถึงขั้นลงไม้ลงมือตบตีกันที่หน้าหอการค้า แม้กระทั่งทหารในสังกัดของกั๋วกงก็ยังวิ่งวุ่นออกกว้านซื้ออย่างลนลาน​“คุณหนูเจ้าคะ! ราคาพุ่งทะยานขึ้นแล้วเจ้าค่ะ!” เสี่ยวเถาวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมารายงาน พลางยื่นใบราคาสินค้าให้ข้าดูด้วยมืออันสั่นเทา “เมื่อวานนี้... ราคายังคงอยู่ที่หนึ่งตำลึงต่อก้อน ทว่ายามนี้... กลับพุ่งสูงถึงสิบตำลึงแล้วเจ้าค่ะ!”​สิบเท่าตัว... ภายในค่ำคืนเดียว​“ทางฝั่งกั๋วกง... เคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง?”​“ยังมิ

ยามเฉิน วันที่ ๑๕ เดือน ๖ ณ ลานกว้างหน้าวังบูรพา​ผืนธงรบสีแดงฉานนาม ‘พยัคฆ์ขาว’ โบกสะบัดท้าทายสายลมอย่างองอาจ​โครม! โครม! โครม!​ประตูใหญ่ของวังหลวงทั้งสี่ทิศปิดตายลงอย่างแน่นหนา กำลังพลทหารสามพันนายในสังกัดของจ้าวหลิงเซียวเข้าตรึงกำลังควบคุมพื้นที่ไว้ทุกตารางนิ้ว คันธนูทุกคันถูกขึ้นสายเตรียมพร้อม ดาบคมปลาบทุกเล่มถูกชักออกจากฝักประดับบารมี​“จับกุมตัวผู้คิดคบคิดกบฏล้มล้างราชบัลลังก์! หลิวเหวินคัง!” เสียงตวาดกร้าวของจ้าวหลิงเซียวดังกึกก้องกัมปนาทมาจากบนหอคอยสูง ชุดเกราะทองคำสุกปลั่งสะท้อนแดดประกายเจิดจ้า​ก้าบ!!!​เจ้าพยัคฆ์ขาว... ยืนหยัดอยู่ใจกลางลานกว้าง ร่างกายสวมชุดเกราะทองคำเต็มยศ มีผืนธงรบปักแน่นอยู่บนแผ่นหลัง มันยืดอกตั้งมั่น มิได้แสดงความหวาดกลัวต่อเสียงกลองรบที่รัวสนั่นเลยแม้แต่น้อย​ตัวข้า... เจียงลั่วอวี่ ยืนตระหง่านอยู่บนขั้นบันไดหินอ่อนของตำหนักเย็น สวมใส่อาภรณ์สีแดงฉานดุจโลหิตของแม่ทัพใหญ่ ในหัตถ์กุมพัดหยกดำไว้มั่น​ศึกสุดท้ายเพื่อชำระหนี้แค้น... เริ่มต้นขึ้นแล้ว​ยามซื่อ ณ ประตูวังทิศตะวันตก​“เปิดประตูวังหลวงเดี๋ยวนี้! พวกมึงล่วงรู้หรือไม่ว่ากูคือใคร... กูคือกั๋วกง!”